Sąd Najwyższy nie przyjął skargi banku w sprawie kredytu denominowanego

Pozwany Bank S.A. w W. (poprzednio Bank1 S.A. w W.) wniósł skargę

kasacyjną od wyroku Sad Apelacyjnego w Szczecinie z 2 października 2025 r.,

wydanego w sprawie z powództwa U.S. i R.S. o zapłatę.

I CSK 468/26

2

W odpowiedzi na skargę kasacyjną powodowie wnieśli o odmowę jej

przyjęcia do rozpoznania oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów zastępstwa

procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych

przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo

jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane

jej funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może

być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie

rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia.

W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego

Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji

zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności

kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę

postanowieniami konwencji międzynarodowych (zob. uzasadnienie uchwały składu

7 sędziów SN z 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, Nr 4, poz. 53).

Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu publicznego

przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój

prawa i jurysprudencji (zob. postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99,

OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego

jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz

wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie SN

z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).

I CSK 468/26

3

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł

na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została

jednak spełniona.

Skarżący upatruje podstawy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

w jej oczywistej zasadności, która ma przejawiać się w:

- ustaleniu przez Sąd Apelacyjny, że umowa łącząca powoda i pozwanego jest

umową kredytu denominowanego, pomimo że zarówno jej treść (w szczególności

art. 3.01. ust. 1, art. 3.07. ust. 3, art. 3.09. ust. 3), jak i zgodny zamiar jej stron i cel

umowy wskazują, że był to kredyt walutowy, który miał być wypłacony i spłacany

w walucie obcej (CHF), a umowa nie zawierała mechanizmu denominacji. Jedynie

na skutek decyzji kredytobiorcy kredyt został wypłacony i był spłacany w PLN

(ponieważ to kredytobiorca wskazał w art. 3.07. ust. 2 umowy kredytu rachunek

bankowy w PLN do wypłaty kredytu i to kredytobiorca spłacał kredyt z rachunku

bankowego w PLN, który wskazał wart. 1.01. ust. 8 umowy kredytu) - umowa

w swoim pierwotnym brzmieniu była umową czysto walutową umożliwiającą

wypłatę i spłatę kwoty kredytu w walucie CHF;

- przyjęciu przez Sąd Apelacyjny, że jest możliwe zastosowanie art. 3851 § 1 k.c.

i sankcji z art. 58 § 2 k.c. do całych jednostek redakcyjnych umowy kredytu

dotyczących wypłaty i spłaty kredytu w PLN, z pominięciem zastosowania

art. 3851 § 1 k.c. i sankcji z art. 58 § 2 k.c. do odrębnych postanowień umownych

wprowadzających alternatywny mechanizm wypłaty i spłaty kredytu, a jednocześnie

niezawierających żadnych mechanizmów waloryzacji czy też denominacji;

- zastosowaniu przez Sąd Apelacyjny art. 3851 § 1 k.c. i sankcji z art. 58 § 2 k.c.

do umowy kredytu stricte walutowego (dewizowego), niezawierającego żadnych

mechanizmów waloryzacji czy też denominacji, a dodatkowo z całkowitym

pominięciem wyłącznie fakultatywnego charakteru postanowień dotyczących

wypłaty i spłaty kredytu w PLN, które w toku postępowania zostały uznane za

abuzywne (zob. wyrok SN z 9 października 2020 r., III CSK 99/18, wydany

w sprawie, w której przedmiotem oceny była umowa kredytowa tożsama co do

treści z umową kredytu występującą w przedmiotowej sprawie, oceniona przez Sąd

I CSK 468/26

4

Najwyższy jako typowa umowa o kredyt walutowy i nie zawierająca postanowień

niedozwolonych);

- fakcie, że Sądy orzekające w sprawie błędnie ustaliły nieważność umowy

kredytu wskutek abuzywności postanowień umownych, w sytuacji, gdy w przypadku

uznania spornych postanowień za abuzywne:

w konkretnym przypadku umowa może być nadal wykonywana na podstawie

jej pozostałych postanowień niedotkniętych abuzywnością - stanowiących

pierwotne postanowienia umowy kredytu i nie wpływających w żadnej mierze na

charakter spornej umowy, jak i sposób jej realizacji na podstawie pierwotnych

postanowień umowy, które istniały już w chwili jej zawierania;

ewentualnie w przypadku uznania przez Sąd, że fakultatywne postanowienia

umowne winny być zastąpione niezależnym od banku kursem waluty, czy też

przepisem dyspozytywnym normy art. 358 § 2 k.c., podczas gdy postanowienia

spornej umowy kredytu umożliwiające pozwanemu ustalenie tabel kursów kupna

i sprzedaży walut na zasadach rynkowych w ramach uprawnień wynikających

z przepisów Prawa bankowego, przyznających bankowi autonomię w zakresie

określania kursów walut stosowanych przezeń w rozliczeniach z klientami, nie

mogą zostać uznane za abuzywne, gdyż strony wyraziły w art. 8.03. ust. 2 umowy

zgodną wolę utrzymania umowy w mocy nawet w przypadku uznania

któregokolwiek postanowienia za nieważne, a nadto stanowi to bezpodstawne

nadmierne ograniczenie swobody działalności gospodarczej banku, albowiem

zasady ustalania kursów walut przez pozwanego są zgodne z rekomendacjami

KNF dotyczącymi dobrych praktyk ostrożnego i stabilnego zarządzania bankami,

a nadto zasady ustalania kursu średniego przez Narodowy Bank Polski są

analogiczne do zasad ustalania kursów przez pozwanego, co prowadziłoby do

uznania, iż postanowienia regulujące zasady ustalania kursu średniego NBP

również są abuzywne (naruszenie art. 3851 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 23a ustawy

z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów w zw. z art. 5 ust. 2

pkt. 7, art. 111 ust. 1 pkt 4, art. 137 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia

1997 r. - Prawo bankowe w zw. z § 2 ust. 2 Uchwały Zarządu Narodowego Banku

I CSK 468/26

5

Polskiego z 23 września 2002 r. w sprawie sposobu wyliczania i ogłaszania

bieżących kursów walut obcych w zw. z art. 20 oraz 22 Konstytucji RP);

- fakcie, że Sądy orzekające w sprawie błędnie ustaliły nieważność umowy

kredytu wskutek abuzywności postanowień umownych i braku możliwości

zastąpienia niedozwolonych postanowień obiektywnym (niezależnym od banku)

kursem waluty, czy też przepisem dyspozytywnym art. 358 § 2 k.c., podczas gdy

postanowienia spornej umowy kredytu umożliwiające pozwanemu ustalenie tabel

kursów kupna i sprzedaży walut na zasadach rynkowych w ramach uprawnień

wynikających z przepisów Prawa bankowego przyznających bankowi autonomię

w zakresie określania kursów walut stosowanych przezeń w rozliczeniach

z klientami nie mogą zostać uznane za abuzywne, gdyż strony wyraziły

w art. 8.03. ust. 3 umowy zgodną wolę utrzymania umowy w mocy nawet

w przypadku uznania któregokolwiek postanowienia za nieważne, a nadto stanowi

to bezpodstawne nadmierne ograniczenie swobody działalności gospodarczej

banku, albowiem zasady ustalania kursów walut przez pozwanego są zgodne

z rekomendacjami KNF dotyczącymi dobrych praktyk ostrożnego i stabilnego

zarządzania bankami, a nadto zasady ustalania kursu średniego przez Narodowy

Bank Polski są analogiczne do zasad ustalania kursów przez pozwanego, co

prowadziłoby do uznania, iż postanowienia regulujące zasady ustalania kursu

średniego NBP również są abuzywne;

- naruszeniu przez Sąd Apelacyjny art. 481 § 1 k.c. przez jego niewłaściwe

zastosowanie, skutkujące bezpodstawnym zasądzeniem odsetek ustawowych

za opóźnienie, albowiem winny być one ewentualnie zasądzone od dnia

wymagalności roszczenia powoda o zwrot nienależnego świadczenia - który

to moment stanowi dzień złożenia przez należycie poinformowanego przez Sąd

konsumenta (powoda) oświadczenia o odmowie/wyrażeniu zgody na objęcie

dobrowolnym system ochrony konsumenckiej;

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że uzasadnienie

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do

rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia

zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego

I CSK 468/26

6

i przeprowadzania wywodu zmierzającego do jego wykazania. Oczywistość

naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia

w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę

przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. Szczególna podstawa przedsądu

z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przy tym samodzielnego, czyli odrębnego od

podstaw kasacyjnych wskazania i wykazania naruszenia konkretnego przepisu

prawa (procesowego lub materialnego), które jest oczywiste i bez wątpliwości

prowadzi do stwierdzenia, że objęte skargą orzeczenie jest wadliwe i dlatego

skarga powinna zostać przyjęta do rozpoznania.

Uzasadnienie wniosku oparte na tej przesłance wymaga przedstawienia

argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego naruszenia

powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia

bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw kasacyjnych

(zob. postanowienia SN z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3,

poz. 49, z 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z 11 sierpnia 2011 r.,

IV CSK 163/11). Uzasadnienie wniosku nie może sprowadzać się do powtórzenia,

choćby w zmodyfikowanej formie, uzasadnienia podstaw kasacyjnych, jak również

być sformułowane w sposób, który wymagałby oceny ich zasadności, gdyż nie jest

ona możliwa na tym etapie postępowania i w składzie Sądu dokonującego wstępnej

oceny skargi kasacyjnej pod kątem występowania w sprawie przesłanek

określonych w art. art. 3989 § 1 k.p.c.

Ewentualnie na wypadek uznania przez Sąd Najwyższy, że powyżej

wskazane przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej nie są zasadne, na podstawie

art. 3989 §1 pkt 1 k.p.c. skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania z uwagi na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne,

wywołujące w orzecznictwie rozbieżne oceny prawne:

- jaka zasada rozliczeń stron nieważnej umowy kredytu powiązanego z walutą obcą

lub udzielonego w walucie obcej znajdzie zastosowanie, tj. czy właściwym jest

zastosowanie tzw. teorii dwóch kondykcji czy teorii salda;

I CSK 468/26

7

- czy w sytuacji, w której dodatkowy mechanizm wykonania operacji związanych

z umową - posiadający charakter dodatkowej w stosunku do umowy kredytu

fakultatywnej usługi kantorowej wymiany walut - w oparciu o tabele kursowe banku,

ma charakter fakultatywny, w ogóle może dojść do indywidualnej kontroli pod kątem

abuzywności tych postanowień z zastosowaniem reżimu norm prawnych zawartych

w art. 3851 § 1 i § 2 k.c., art. 3852 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13;

- jaki charakter posiada wyrok sądu w zakresie orzeczonych skutków abuzywności

w postaci unieważnienia spornej umowy kredytu (konstytutywny czy deklaratoryjny)

w odniesieniu do roszczeń pieniężnych o zwrot nienależnych świadczeń,

a w konsekwencji, kiedy powstaje obowiązek rozliczeń stron w związku

z unieważnieniem funkcjonującej dotąd umowy kredytu, tzn. kiedy roszczenia

restytucyjne stron przedmiotowej umowy - zarówno banku, jak i kredytobiorcy, stają

się wymagalne oraz czy wymagalność nienależnych świadczeń może powstać

przed momentem prawomocnego stwierdzenia przez Sąd nieistnienia stosunku

prawnego wynikającego z umowy kredytu?;

- czy wprowadzenie do umowy kredytu udzielonego w walucie obcej dodatkowego,

fakultatywnego mechanizmu wykonania operacji związanych z umową,

posiadającego charakter dodatkowej w stosunku do umowy kredytu fakultatywnej

usługi kantorowej wymiany walut w oparciu o tabele kursowe banku, wyłącza

walutowy charakter umowy kredytu?

Według ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego, przedstawienie

okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu

na przesłankę istotnego zagadnienia prawnego polega na sformułowaniu tego

zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane

w judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi

kasacyjnej oraz innych podobnych spraw (zob. postanowienia SN z 10 maja

2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11; z 11 stycznia 2002, III CKN 570/01,

OSNC 2002, nr 12, poz. 151; z 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16; z 15 czerwca

2016 r., V CSK 4/16).

I CSK 468/26

8

Podniesione przez skarżącego kwestie, w ramach istnienia w sprawie

istotnego zagadnienia prawnego oraz oczywistej zasadności skargi kasacyjnej,

koncentrują się wokół problemu dotyczącego abuzywności postanowień umowy

i skutków tej abuzywności, które były w ostatnim czasie przedmiotem licznych

wypowiedzi Sądu Najwyższego (zob. SN w uchwale pełnego składu Izby Cywilnej

Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22; w uchwale z 28 kwietnia

2022 r., III CZP 40/22, OSNC 2022, nr 11, poz. 109, i w wyrokach:

z 24 października 2018 r., II CSK 632/17; z 27 lutego 2019 r., II CSK 19/18;

z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC-ZD 2021, nr B, poz. 20; z 4 kwietnia

2019 r., III CSK 159/17; z 30 września 2020 r., I CSK 556/18; z 27 lipca 2021 r.,

V CSKP 49/21; z 28 września 2022 r., II CSKP 412/22, OSNC-ZD 2022, nr 4,

poz. 54; z 3 lutego 2022 r., II CSKP 415/22; z 3 lutego 2022 r., II CSKP 459/22;

z 9 grudnia 2022 r., II CSKP 1262/22; z 3 marca 2022 r., II CSKP 520/22;

z 23 marca 2022 r., II CSKP 532/22; z 30 czerwca 2022 r., II CSKP 656/22,

OSNC-ZD 2022, nr 4, poz. 52; z 30 czerwca 2022 r., II CSKP 676/22; z 10 maja

2022 r., II CSKP 694/22; z 20 maja 2022 r., II CSKP 713/22; z 8 listopada 2022 r.,

II CSKP 1153/22; z 19 maja 2022 r., II CSKP 1104/22; z 18 sierpnia 2022 r.,

II CSKP 387/22; z 20 maja 2022 r., II CSKP 403/22; z 23 czerwca 2022 r.,

II CSKP 487/22; z 26 kwietnia 2022 r., II CSKP 550/22; z 8 listopada 2022 r.,

II CSKP 674/22; z 26 maja 2022 r., II CSKP 711/22; z 19 maja 2022 r.,

II CSKP 792/22; z 20 maja 2022 r., II CSKP 796/22; z 30 czerwca 2022 r.,

II CSKP 883/22; z 20 maja 2022 r., II CSKP 943/22; z 8 września 2022 r.,

II CSKP 1094/22, OSNC-ZD 2022, nr 4, poz. 53; z 26 stycznia 2023 r.,

II CSKP 875/22; z 7 lutego 2023 r., II CSKP 1334/22; z 22 lutego 2023 r.,

II CSKP 1442/22; z 8 marca 2023 r., II CSKP 1095/22; z 26 stycznia 2023 r.,

II CSKP 722/22; z 8 lutego 2023 r., II CSKP 483/22; z 28 lutego 2023 r.,

II CSKP 1440/22; z 17 marca 2023 r., II CSKP 924/22; z 6 czerwca 2023 r.,

II CSKP 1159/22; z 26 stycznia 2023 r., II CSKP 272/22; z 26 stycznia 2023 r.,

II CSKP 454/22; z 31 stycznia 2023 r., II CSKP 1200/22; z 8 lutego 2023 r.,

II CSKP 978/22; z 31 marca 2023 r., II CSKP 1052/22; z 31 marca 2023 r.,

II CSKP 775/22; z 13 maja 2022 r., II CSKP 464/22; z 23 maja 2023 r.,

II CSKP 973/22; z 30 maja 2023 r., II CSKP 1536/22; z 29 listopada 2023 r.,

I CSK 468/26

9

II CSKP 1461/22; z 18 października 2023 r., II CSKP 1722/22, i z 27 marca 2024 r.,

II CSKP 1258/22).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości, że postanowienia

umowy (regulaminu) określające zarówno zasady przeliczenia kwoty udzielonego

kredytu na złotówki przy wypłacie kredytu, jak i spłacanych rat na walutę obcą,

pozwalające bankowi swobodnie kształtować kurs waluty obcej mają charakter

niedozwolonych postanowień umownych (zob. wyrok SN z 2 czerwca 2021 r.,

I CSKP 55/21). Wyjaśniono, że niedozwolone postanowienie umowne

(art. 3851 § 1 k.c.) jest od początku, z mocy samego prawa, dotknięte

bezskutecznością na korzyść konsumenta, który może udzielić następczo

świadomej i wolnej zgody na to postanowienie i w ten sposób przywrócić mu

skuteczność z mocą wsteczną. Nie budzi też wątpliwości, że stwierdzenie

niedozwolonego charakteru postanowienia w umowie kredytu może uzasadniać

uznanie umowy za nieważną. (zob. uchwała pełnego składu Izby Cywilnej Sądu

Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22, uchwała składu 7 sędziów Sądu

Najwyższego z 7 maja 2021 r. - zasada prawna - III CZP 6/21, OSNC 2021, nr 9,

poz. 56; uchwała SN z 16 lutego 2021 r., III CZP 11/20, OSNC 2021, nr 6, poz. 40;

postanowienie SN z 6 lipca 2021 r., III CZP 41/20; wyroki TSUE z 3 października

2019 r., C-260/18, Kamil Dziubak, Justyna Dziubak przeciwko Raiffeisen Bank

International AG i z 29 kwietnia 2021 r., C-19/20, I.W., R.W. przeciwko Bank

BPH S.A.).

Niedopuszczalne jest zastępowanie wyeliminowanego abuzywnego

postanowienia umowy innym mechanizmem wyliczenia kwoty raty kapitałowo-

odsetkowej. Żaden bowiem przepis prawa, w tym art. 3851 i art. 358 § 2 k.c., nie

daje podstaw do zastąpienia klauzuli abuzywnej innym postanowieniem.

Uzupełnienie luk po wyeliminowaniu takiej klauzuli stanowiłoby bowiem zbyt daleko

idącą modyfikację umowy w celu ratowania sytuacji prawnej przedsiębiorcy

stosującego niedozwolone postanowienie umowne. (zob. postanowienie SN

z 31 maja 2022 r., I CSK 2314/22 i wskazane tam orzeczenia, postanowienie SN

z 6 października 2022 r., I CSK 3614/22).

I CSK 468/26

10

Ponadto w uchwale pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego

z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22, Sąd Najwyższy jednoznacznie przesądził,

że w razie uznania, iż postanowienie umowy kredytu indeksowanego

lub denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej

stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym

stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny

sposób określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub

zwyczajów. Natomiast w razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu

waluty obcej w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie

wiąże także w pozostałym zakresie. Poza tym, w w/w uchwale Sąd Najwyższy

przyjął, że konsument może złożyć oświadczenie o braku woli potwierdzenia

niedozwolonego postanowienia, co spowoduje trwałą bezskuteczność zarówno

tego postanowienia, jak i całej umowy, jeżeli nie może ona wiązać bez tego

postanowienia. Od tej chwili przedsiębiorca uprawniony będzie do żądania zwrotu

świadczeń, które spełnił, z czym wiąże się również rozpoczęcie biegu

przedawnienia.

Konkludując, należy uznać, że kwestie podniesione przez skarżącego

we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostały już wyczerpująco

wyjaśnione w orzecznictwie SN i TSUE i obecnie nie wymagają dalszej analizy

Ponadto twierdzenia o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, w świetle

przywołanego wyżej orzecznictwa, nie zasługują na aprobatę.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak

wyżej.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie

art. 98 § 1, 11 i 3 w zw. z art. 108 § 1 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.,

przy uwzględnieniu § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie.

Ewa Stefańska

I CSK 468/26

11

(M.T.)

[SOP]