Zasiedzenie z udziałem współwłaścicieli: SN odmówił przyjęcia skargi Skarbu Państwa

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

I CSK 489/24

2

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o czwartą z

wymienionych przesłanek.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża

się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga

jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci

naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości

widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob.

m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem

sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa

materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało

wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 6

listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).

Skarżący przesłankę tą odniósł do naruszenia: (1) art. 195 k.c. i art. 206 k.c.

w związku z art. 336 k.c.; (2) art. 336 k.c. w związku z art. 206 k.c. i art. 195 k.c.;

oraz (3) art. 336 k.c. Nie wykazał jednak, że przesłanka ta w niniejszej sprawie

istotnie wystąpiła. Skarżący oparł tą przesłankę na założeniach oderwanych od

dokonanych w prawie ustaleń faktycznych, z których jednoznacznie wynika, że

wnioskodawca zmienił (rozszerzył) zakres swego samoistnego posiadania granice

określone w art. 206 k.c. i uzewnętrznił tą zmianę wobec współwłaścicieli; świadczy

to o realizowaniu przez niego uprawnień właścicielskich i o manifestowaniu takiej

woli na zewnątrz. Ustawodawca zastrzegł wyraźnie w art. 39813 § 2 k.p.c., że w

postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i

dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi

podstawę zaskarżonego orzeczenia. Ponadto podstawą skargi kasacyjnej nie mogą

być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

I CSK 489/24

3

Grzegorz Misiurek

(A.T.)

[a.ł]