Sąd Najwyższy nie przyjął skargi w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku

I CSK 599/25

2

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o pierwszą i

trzecią z wymienionych przesłanek.

Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle

konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że

jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć

charakter uniwersalny, co oznacza, że jego rozwiązanie powinno służyć

rozstrzyganiu innych, podobnych spraw. Chodzi przy tym o problem, którego

wyjaśnienie jest konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w

związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez

sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.) i także w

związku z podstawą prawną zaskarżonego wyroku (zob. postanowienia SN: z 21

maja 2013 r., IV CSK 53/13, z 3 lutego 2012 r., I UK 271/11, nie publ.). Konieczne

jest przytoczenie argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Skarżący powinien nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub

procesowego), którego dotyczy zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną

argumentację prawną w celu wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego

rozstrzygnięcie ma znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie

(zob. m.in. postanowienia SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07, z 9 lutego 2011 r.,

III SK 41/10, nie publ.).

Skarżąca przedstawiła – szczegółowo sformułowane w uzasadnieniu

wniosku – trzy problemy prawne, odnosząc je do wykładni art. 381 k.p.c., art. 670 §

1 k.p.c. i art. 232 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. uwzględniającej występującą

między nimi korelację. W istocie jednak wskazane przez skarżącą wątpliwości

zostały podniesione w celu weryfikacji trafności podjętych w sprawie decyzji

I CSK 599/25

3

procesowych dotyczących postępowania dowodowego. Sposób ujęcia wątpliwości

skarżącej nie odzwierciedla występowania zagadnień prawnych.

Zdaniem skarżącej, w niniejszej sprawie doszło do nieważności

postępowania z przyczyny wskazanej w art. 379 pkt 5 k.p.c. Również i ta

przesłanka, mająca uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie

została spełniona. Skarżąca w toku postępowania przejawiała aktywną postawę i

miała możliwość zgłaszania twierdzeń oraz wniosków dowodowych. Należy

podkreślić, że oddalenie wniosków dowodowych nie oznacza pozbawienia strony

możności obrony swych praw i nie uzasadnia zarzutu nieważności postępowania

niezależnie od tego, czy nastąpiło to na skutek uznania, że nie mają one

znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, czy w wyniku naruszenia przepisów

postępowania normujących zasady przeprowadzania postępowania dowodowego

(zob. postanowienie SN z 29 sierpnia 2025 r., I CSK 2636/24, nie publ. oraz

orzecznictwo powołane w jego uzasadnieniu).

Mając powyższe na uwadze, nie można przyjąć, że powołane przez

skarżącą przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zostały w sposób

właściwy wykazane.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

(A.T.)

[SOP]