Sąd Najwyższy nie przyjął skargi banku w sporze o kredyt, bank zapłaci klientom koszty

Pozwany Bank S.A. w W. […] wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Łodzi z 20 października 2023 r., zaskarżając ten wyrok w całości

i wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania.

I CSK 654/24

2

Skarżący wskazał na istnienie potrzeby wykładni przepisów budzących

poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, art. 3851

§ 1 i 2 k.c., w zakresie, w jakim odnoszą się one do skutków uznania postanowień

umownych za abuzywne i możliwości zastąpienia takich postanowień przepisami

dyspozytywnymi. Ponadto skarżący podniósł, że w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne polegające na konieczności ustalenia czy brak możliwości

oszacowania kwoty, którą strona umowy kredytu będzie świadczyć w przyszłości

stanowi per se o niejednoznaczności tego postanowienia umownego, a w

konsekwencji, czy postanowienie takie powinno podlegać badaniu pod kątem

abuzywności.

W odpowiedzi na skargę powodowie wnieśli o odmowę przyjęcia skargi do

rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym, że

istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że

określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się

dotychczas wykładni albo jego niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane

przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub

podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. np. postanowienia

SN z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08; z 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15 i z 20

maja 2016 r., V CSK 692/15).

Natomiast istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego

wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno

umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi,

niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu.

Sformułowane przez skarżącego zagadnienie prawne nie czyni zadość tym

wymaganiom, nie stanowi ono bowiem zagadnienia nowego, niewyjaśnionego

dotychczas w orzecznictwie (zob. m.in. wyroki SN: z 4 listopada 2011 r., I CSK

46/11; z 15 lutego 2013 r., I CSK 313/12; z 10 lipca 2014 r., I CSK 531/13). Nie ma

I CSK 654/24

3

więc potrzeby ponownej wypowiedzi Sądu Najwyższego na tej płaszczyźnie, gdyż

zagadnienie dotyczące art. 3851 § 1 i 2 k.c. we wskazanym w skardze zakresie

w aktualnym orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości wobec

uchwały składu całej Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r., III

CZP 25/22 (OSNC 2024, nr 12, poz. 118), w której rozstrzygnięto, że w razie

uznania, iż postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego

odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi niedozwolone

postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie prawnym nie

można przyjąć, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób określenia

kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów. W razie

niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie kredytu

indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także w pozostałym

zakresie.

Ponadto postanowienia kształtujące prawa i obowiązki konsumenta

w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy,

z reguły powinny zostać także uznane za sprzeczne z zasadami

współżycia społecznego (zob. uchwałę SN z 28 kwietnia 2022 r., III CZP 40/22).

Kluczowa kwestia ryzyka kursowego została szeroko opisana m.in. w wyrokach

Sądu Najwyższego z 29 maja 2024 r., II CSKP 1048/23, i z 19 grudnia 2024 r., II

CSKP 243/24.

Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym

innych

przyczyn

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zgodnie z art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. oraz

§ 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie obciążył

skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.

(M.M.)

I CSK 654/24

4

[a.ł]