Sąd Najwyższy nie przyjął skargi dającego pożyczkę, zapłaci 12,5 tys. zł kosztów

Wyrokiem z 16 czerwca 2014 r., I C 329/14/K, Sąd Rejonowy dla Krakowa –

Krowodrzy w Krakowie oddalił powództwo biorących pożyczki przeciwko dającemu

pożyczkę o uzgodnienie treści ksiąg wieczystych z rzeczywistym stanem prawnym.

Wyrokiem z 13 lutego 2015 r. Sąd Okręgowy w Krakowie zmienił wyrok Sądu

Rejonowego w ten sposób, że nakazał wpisanie w księgach wieczystych biorących

pożyczki jako właścicieli w miejsce dającego pożyczkę. Wyrokiem z 13 maja 2016

r., III CSK 24/15, Sąd Najwyższy, na skutek skargi kasacyjnej dającego pożyczkę,

uchylił wyrok Sądu Okręgowego i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego

rozpoznania.

I CSK 677/25

2

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy wyrokiem

z 19 października 2016 r. oddalił apelację biorących pożyczkę. Wyrokiem

z 23 października 2019 r., III CSK 241/17, Sąd Najwyższy, na skutek skargi

kasacyjnej biorących pożyczkę, po raz kolejny uchylił wyrok Sądu Okręgowego

i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy

podzielił podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 383 k.p.c.

i wyjaśnił, iż przytoczenie dodatkowych okoliczności przemawiających za

nieważnością umów przewłaszczenia na zabezpieczenie, świadczące

o przestępczym celu jej zawarcia, stanowi jedynie uzupełnienie podstawy

faktycznej roszczenia i mieści się w jego granicach. Uzupełnienie dokonane w ten

sposób nie stanowi ani rozszerzenia żądania pozwu, ani zmiany żądania.

Wyrokiem zaskarżonym skargą kasacyjną Sąd Okręgowy w Krakowie

zmienił wyrok Sądu Rejonowego i nakazał wpisanie w księgach wieczystych jako

właściciela biorącego pożyczkę, w miejsce dającego pożyczkę.

Sąd Okręgowy ustalił, że w księgach wieczystych jako właściciel wpisany

jest dający pożyczkę na podstawie umowy przeniesienia własności na

zabezpieczenie. Sąd ten ocenił umową przewłaszczenia jako nieważną.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na

jej oczywistą zasadność oraz występowanie w sprawie istotnego zagadnienia

prawnego: czy związanie sądu, któremu sprawa została przekazana, o czym mowa

w art. 39820 k.p.c., dotyczy również wytycznych, które wskazał Sąd Najwyższy. i czy

związanie to dotyczy także Sądu Najwyższego rozpoznającego sprawę ponownie,

który orzeka w składzie niepowiększonym, a także czy sąd drugiej instancji jest

związany wykładnią prawa poczynioną przez Sąd Najwyższy i jaki jest zakres tego

związania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej musi być powiązany z przynajmniej

jednym zarzutem kasacyjnym, gdyż w przeciwnym przypadku mogłoby nastąpić

przyjęcie skargi do rozpoznania, chociaż żaden z zarzutów nie jest zasadny (tj. gdy

orzeczenie sądu drugiej instancji jest wadliwe w świetle wniosku o przyjęcie skargi,

I CSK 677/25

3

lecz zarzuty kasacyjne dotyczą innych zagadnień i nie są zasadne). Skarżący nie

powiązał wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania z zarzutami kasacyjnymi.

Żaden z zarzutów kasacyjnych nie został oparty na naruszeniu art. 39820

k.p.c., czyli nieprawidłowym zastosowaniu wykładni prawa dokonanej w tej sprawie

przez Sąd Najwyższy. Dlatego zagadnienie prawne związane z tym przepisem nie

może uzasadniać przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Natomiast

w przypadku drugiej podstawy wniosku o przyjęcie skargi, tj. jej oczywistej

zasadności, skarżący nie wskazał, które z 5 zarzutów kasacyjnych są oczywiście

zasadne. Przy tym skarżący w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi uzasadniał

tylko wątpliwości związane z zakresem związania sądu drugiej instancji wykładnią

dokonaną przez Sąd Najwyższy. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi pomija

powołaną we wniosku podstawę przyjęcia w postaci oczywistej zasadności skargi,

a tym samym uzasadnienie wniosku także nie pozwala za zidentyfikowanie

zarzutów kasacyjnych, które według skarżącego są oczywiście zasadne.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Na podstawie art. 98 k.p.c. powodowi przysługuje od skarżącego zwrot

kosztów sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w wysokości stawki

minimalnej określonej w stosowanym odpowiednio § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia

Min. Sprawiedl. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

(G.G.)

[a.ł]