Powód o wyższe zadośćuczynienie za utratę zdrowia. SN nie przyjął jego skargi

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o drugą z

wymienionych przesłanek.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym, że

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

I CSK 762/24

2

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że

określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się

wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez

skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub

podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia SN: z

13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, nie publ.).

Zdaniem skarżącego, istnieje rozbieżność w orzecznictwie sądów co do

wysokości zadośćuczynienia zasądzanego z tytułu utraty zdrowia. Skarżący poza

lakonicznymi wywodami nie wykazał w jakikolwiek sposób zasadności twierdzenia

o występowaniu tej przesłanki, zaś rolą Sądu Najwyższego nie jest domyślanie się

lub poszukiwanie okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania (zob. postanowienia SN z 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08 i z 14 grudnia

2004 r., II CZ 142/04 - nie publ.). Odnotować jednak wypada, że zadośćuczynienie

przyznawane na podstawie art. 445 § 1 k.c. ma charakter kompensacyjny, stanowi

sposób naprawienia szkody niemajątkowej wyrażającej się krzywdą w postaci

doznanych cierpień fizycznych i psychicznych. O rozmiarze należnego

zadośćuczynienia pieniężnego powinien zatem decydować w zasadzie rozmiar

doznanej krzywdy: stopień cierpień fizycznych i psychicznych (ich intensywność,

czas trwania, nieodwracalność następstw wypadku i inne podobne okoliczności).

Niewymierny w pełni charakter tych okoliczności sprawia, że sąd przy ustalaniu

rozmiaru krzywdy i tym samym sumy zadośćuczynienia ma pewną swobodę.

Ustalenie rozmiaru krzywdy i wysokości zadośćuczynienia, jakkolwiek

pozostawione uznaniu sądu, nie może być jednak oczywiście dowolne. Decyzja

sądu w tym względzie powinna opierać się na całokształcie okoliczności sprawy i

odpowiadać funkcji zadośćuczynienia oraz standardowi sprawiedliwości

nakazującemu, aby podobne przypadki rozstrzygać w miarę możliwości podobnie

(zob. wyrok SN z 8 września 2017 r., II CSK 842/16, nie publ., wraz z powołanymi w

jego uzasadnieniu wcześniejszymi orzeczeniami).

Mając powyższe na uwadze, nie można przyjąć, że powołana przez

skarżącego przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została w

sposób właściwy wykazana.

I CSK 762/24

3

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Grzegorz Misiurek

(A.T.)

[r.g.]