Sąd Najwyższy nie przyjął skargi kasacyjnej J. Z. w sprawie podziału majątku wspólnego

Uczestnik J.Z. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego

w Bydgoszczy z 3 lipca 2024 r. Wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania uzasadnił

oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

I CSK 834/25

2

Jak wskazano powyżej, skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania na czwartej spośród wymienionych przesłanek.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, odwołanie się do

przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia,

w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi, oraz argumentacji wykazującej,

że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie

kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego,

polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej (m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r.,

III PK 44/11). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie

konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której

naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia

(postanowienie SN z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12).

W ocenie skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona wobec

naruszenia przepisów postępowania odnoszących się do przeprowadzenia

postępowania dowodowego.

Treść uzasadnienia wniosku o przyjęcie przedmiotowej skargi kasacyjnej do

rozpoznania nie przekonuje jednak o jej oczywistej zasadności. Sąd Najwyższy nie

dopatrzył się rażącego naruszenia powołanych w niej przepisów, widocznego prima

facie. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić, że w niniejszej sprawie doszło

do oczywistego naruszenia prawa.

Ponadto należy podkreślić, że samo naruszenie przepisów postępowania nie

jest wystarczającą podstawą skargi kasacyjnej. Artykuł 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. określa

jako podstawę skargi takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć

istotny wpływ na wynik sprawy. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej na tej

podstawie wymaga wykazania przez skarżącego, że to właśnie następstwa

stwierdzonych, tzn. podnoszonych wadliwości ukształtowały treść zaskarżonego

orzeczenia (wyrok SN z 11 maja 2017 r., II CSK 514/16). Tymczasem w niniejszej

sprawie nie miało miejsca, a w każdym razie nie zostało wykazane.

I CSK 834/25

3

Wobec tego, że skarżący kwestionuje ocenę materiału dowodowego trzeba

przypomnieć, iż stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie

mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.

Mając powyższe na uwadze, nie można przyjąć, że przesłanka przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania została w sposób właściwy wykazana.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

(M.K.)

[a.ł]