Sąd Najwyższy nie przyjął skargi kasacyjnej upadłej w sprawie planu spłaty długów

Dłużniczka M. Z. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu

Okręgowego w Gdańsku z 27 czerwca 2024 r. Wniosek o jej przyjęcie do

rozpoznania uzasadniła oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

I CSK 842/25

2

Jak wskazano powyżej, skarżąca oparła wniosek o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania na czwartej spośród wymienionych przesłanek.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego odwołanie się do

przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia,

w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi, oraz argumentacji wykazującej,

że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie

kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego,

polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej (m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r.,

III PK 44/11). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie

konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której

naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia

(postanowienie Sądu Najwyższego z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12).

W ocenie skarżącej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona wobec

dokonania przez Sąd Okręgowy w Gdańsku rażąco wadliwej oceny art. 49115 ust.

1a oraz ust. 4 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe, przyjmując,

że upadła pogłębiła stan swojej niewypłacalności wskutek rażącego niedbalstwa

oraz że możliwości zarobkowe upadłej umożliwiają jej spłatę w wysokości

miesięcznej raty w kwocie 1000 zł miesięcznie przez 84 miesiące.

Treść uzasadnienia wniosku o przyjęcie przedmiotowej skargi kasacyjnej do

rozpoznania nie przekonuje o jej oczywistej zasadności. Sąd Najwyższy nie

dopatrzył się rażącego naruszenia powołanych w niej przepisów, widocznego prima

facie. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić, że w niniejszej sprawie doszło

do oczywistego naruszenia prawa.

Ponadto należy podkreślić, że argumentacja wskazana we wniosku

sprowadza się do oceny materiału dowodowego i kwestionowania ustaleń

faktycznych, natomiast stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej

nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.

Ubocznie wypada zauważyć, że Sąd Okręgowy dokonał szczegółowej

analizy sytuacji osobistej i majątkowej dłużniczki i przyjął, że w ramach planu spłaty

I CSK 842/25

3

upadła będzie mogła przeznaczać na rzecz wierzycieli kwotę 1000 zł przez 84

miesiące bez ryzyka ponownego popadnięcia w stan zadłużenia. Przede

wszystkim, analizując sytuację finansową upadłej, Sąd ten stwierdził, że upadła nie

wykorzystuje należycie swoich możliwości zarobkowych. Biorąc pod uwagę

posiadane przez nią kwalifikacje i doświadczenie zawodowe, Sąd więc słusznie

doszedł do wniosku, że upadła ma możliwość uzyskania wyższych dochodów niż

obecnie.

Mając powyższe na uwadze, nie można przyjąć, że przesłanka przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania została w sposób właściwy wykazana, jak i że

faktycznie przesłanka ta w tym przypadku zachodzi.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

(M.K.)

[a.ł]