Sąd Najwyższy nie przyjął skargi pozwanego i zasądził od niego 5400 zł kosztów

Pozwany […] wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego

w Białymstoku z 19 lipca 2024 r. Wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania uzasadnił

występowaniem istotnych zagadnień prawnych oraz potrzebą wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów.

I CSK 847/25

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Jak zaznaczono wyżej, skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania na pierwszej i drugiej spośród wymienionych przesłanek.

Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle

konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że

jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć

charakter uniwersalny, co oznacza, że jego rozwiązanie powinno służyć

rozstrzyganiu innych, podobnych spraw. Chodzi przy tym o problem, którego

wyjaśnienie jest konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający

w związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym

przez sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.), jak też

w związku z podstawą prawną zaskarżonego wyroku (postanowienia SN: z 21 maja

2013 r., IV CSK 53/13 i z 3 lutego 2012 r., I UK 271/11). Konieczne jest przy tym

przytoczenie argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Skarżący powinien nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub

procesowego), którego dotyczy zagadnienie, lecz także przedstawić pogłębioną

argumentację prawną w celu wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego

rozstrzygnięcie ma znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie

(m.in. postanowienia SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07 i z 9 lutego 2011 r.,

III SK 41/10).

Natomiast oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na

tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga

wykazania, że określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie

doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności

I CSK 847/25

3

w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych

– które to okoliczności skarżący musi przytoczyć i wyraźnie wskazać rzeczone

rozbieżności (postanowienia SN: z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08 i z 28 marca

2007 r., II CSK 84/07).

Przedstawioną problematykę skarżący ujął w pytaniu: „Czy postępowanie

sądowe z powództwa kredytobiorcy o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego

z umowy kredytu waloryzowanego (indeksowanego albo denominowanego) do

waluty obcej, wytoczone przeciwko upadłemu bankowi (kredytodawcy), jest sprawą

„o wierzytelność, która podlega zgłoszeniu do masy upadłości” w rozumieniu art.

145 pr. up. i tym samym podlega zawieszeniu na podstawie art. 174 § 1 pkt 4 lub

art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 144 ust. 1 i w zw. z art. 145 ust. 1 pr. up. do

czasu rozpoznania zgłoszenia wierzytelności na liście wierzytelności lub,

odpowiednio, odmowy uwzględnienia wierzytelności na liście i wyczerpania trybu

określonego ustawą?”.

Ponadto skarżący wskazał na potrzebę wykładni art. 174 § 1 pkt 4 k.p.c.

w zw. żart. 144 ust. 1 i w zw. z art. 145 ust. 1 pr. up. oraz art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c.

w zw. z art. 144 ust. 1 w zw. z art. 145 ust. 1 pr. up.

Analiza wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, jego uzasadnienia,

a także uzasadnień orzeczeń sądów obu instancji, nie daje podstaw do uznania, że

rzeczywiście zachodzi przesłanka potrzeby wykładni przepisów budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Należy zauważyć, że przepisy dotyczące przedstawionej problematyki były

przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego. Problem sformułowany przez

skarżącego obecnie można zatem uznać za wyjaśniony.

Sąd Najwyższy w swojej praktyce stwierdził już, że postępowanie sądowe

z powództwa kredytobiorcy będącego konsumentem o ustalenie nieistnienia

stosunku prawnego z umowy kredytu, prowadzone przeciwko bankowi, co do

którego w toku postępowania ogłoszono upadłość, nie jest sprawą „o wierzytelność,

która podlega zgłoszeniu do masy upadłości” w rozumieniu art. 145 ust. 1 ustawy

z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (dalej „pr.up.”), a tym samym może

być podjęte z chwilą ustalenia osoby pełniącej funkcję syndyka. Powyższy wniosek

I CSK 847/25

4

wynika przede wszystkim z literalnej wykładni powołanych regulacji. Ponadto

niewskazanie w art. 145 ust. 1 pr.up. wprost spraw o ustalenie nie powinno skłaniać

do rozszerzającego rozumienia pojęcia „postępowania sądowego (...)

o wierzytelność, która podlega zgłoszeniu do masy upadłości”, w celu objęcia tą

kategorią spraw również żądań z art. 189 k.p.c. Postępowanie upadłościowe,

którego istotnym elementem jest sporządzenie listy wierzytelności zaspokajanych

z masy upadłości, zasadniczo nie stwarza bowiem zainteresowanym możliwości

dochodzenia roszczenia procesowego o ustalenie istnienia lub nieistnienia prawa

lub stosunku prawnego. Na rzecz wniosku, że sprawy te pozostają poza zakresem

zastosowania art. 145 ust. 1 pr.up., przemawia więc także ten argument, że

w przeciwnym razie zagrożeniu ulegałoby prawo stron do sądu (uchwała SN z 19

września 2024 r., III CZP 5/24, OSNC 2025, nr 4, poz. 42).

Mając powyższe na uwadze, nie można przyjąć, że przesłanki przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania zostały wykazane w sposób właściwy.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

(M.K.)

[a.ł]