Sąd Najwyższy nie przyjął skargi kasacyjnej powoda A.K. w sprawie o zapłatę

Powód A.K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w

Legnicy z 6 listopada 2024 r. Wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania uzasadnił

oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej.

I CSK 864/25

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Jak zaznaczono, skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania na jednej spośród wyżej wymienionych przesłanek, tj. czwartej z nich.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, odwołanie się do

przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia,

w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej,

że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie

kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego,

polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie i ocenianej przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (m.in. postanowienie SN z 23

listopada 2011 r., III PK 44/11). Celem sformułowania powyższej przesłanki

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego

naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz

sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego

orzeczenia (postanowienie SN z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12).

W ocenie skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona,

ponieważ zaskarżone orzeczenie jest wadliwe i oparte na niewłaściwej wykładni art.

6 k.c. w zw. z art. 417 k.c. oraz art. 118 k.c. w zw. z art. 5 k.c. w drodze przyjęcia,

że powód nie udowodnił roszczenia, a wobec braku zakwestionowania twierdzeń

przez stronę pozwaną prowadzenie postępowania dowodowego nie było

wymagane wobec treści art. 230 k.p.c. Ponadto w ocenie powoda zarzut

przedawnienia roszczenia jest bezpodstawny i stanowił naruszenie art. 5 k.c.

Stanowisko skarżącego nie jest słuszne. Treść uzasadnienia wniosku

o przyjęcie przedmiotowej skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przekonuje o jej

oczywistej zasadności. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się rażącego naruszenia

powołanych w niej przepisów, widocznego prima facie. Brak jest jakichkolwiek

I CSK 864/25

3

podstaw, aby twierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do oczywistego naruszenia

prawa.

W związku z tym, że skarżący kwestionuje ocenę materiału dowodowego

należy przypomnieć, iż stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej

nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.

Wobec powyższego nie można uznać, że w przedmiotowej sprawie

przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została wykazana w sposób

właściwy.

Ze względów podanych powyżej Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art.

3989 § 2 k.p.c.). Jednocześnie Sąd Najwyższy, mając na uwadze całokształt

sytuacji finansowej (zwłaszcza dochodowej/zarobkowej) oraz osobistej skarżącego,

w tym fakt zwalniania go w niniejszym postępowaniu od kosztów postępowania, na

podstawie art. 102 k.p.c. odstąpił od obciążania go kosztami zastępstwa

procesowego strony przeciwnej.

(M.K.)

[SOP]