Szpital nie doczeka się rozpoznania skargi kasacyjnej, powódka dostanie 2700 zł kosztów

Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego

w Rzeszowie z 17 września 2025 r., I ACa 892/23, zaskarżając go w całości.

Powódka wniosła o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

i zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I CSK 896/26

2

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych

przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest

uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje

publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta

do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje

sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia.

W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego

Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji

zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności

kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę

postanowieniami konwencji międzynarodowych (zob. uzasadnienie uchwały składu

7 sędziów SN z 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, Nr 4, poz. 53).

Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu publicznego

przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój

prawa i jurysprudencji (zob. postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99,

OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego

jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz

wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł

na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została

jednak spełniona.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że uzasadnienie

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do

rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia

I CSK 896/26

3

zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego

i przeprowadzania wywodu zmierzającego do jego wykazania. Oczywistość

naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia

w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę

przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. Szczególna podstawa przedsądu z art.

3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przy tym samodzielnego, czyli odrębnego od podstaw

kasacyjnych wskazania i wykazania naruszenia konkretnego przepisu prawa

(procesowego lub materialnego), które jest oczywiste i bez wątpliwości prowadzi do

stwierdzenia, że objęte skargą orzeczenie jest wadliwe i dlatego skarga powinna

zostać przyjęta do rozpoznania.

Uzasadnienie wniosku oparte na tej przesłance wymaga przedstawienia

argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego naruszenia

powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez

merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw kasacyjnych

(zob. postanowienia SN: z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3,

poz. 49, z 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z 11 sierpnia 2011 r., IV CSK

163/11). Uzasadnienie wniosku nie może sprowadzać się do powtórzenia, choćby

w zmodyfikowanej formie, uzasadnienia podstaw kasacyjnych, jak również być

sformułowane w sposób, który wymagałby oceny ich zasadności, gdyż nie jest ona

możliwa na tym etapie postępowania i w składzie Sądu dokonującego wstępnej

oceny skargi kasacyjnej pod kątem występowania w sprawie przesłanek

określonych w art. art. 3989 § 1 k.p.c.

Analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

prowadzi do konkluzji, że zasadnicza część wywodu koncentruje się na tym, że Sąd

Apelacyjny nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w apelacji,

do czego - zdaniem skarżącego - Sąd był zobowiązany. Brak odniesienia się do

wszystkich zarzutów, stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania i co za

tym idzie przepisów prawa materialnego i miało bezpośredni wpływ na ustalony

stan faktyczny.

I CSK 896/26

4

Sąd Apelacyjny odniósł się do zasadniczych kwestii spornych, a ewentualny

brak szczegółowego omówienia wszystkich argumentów strony nie oznacza

jeszcze naruszenia przepisów, który mógłby zostać uznany za oczywistą

zasadność skargi. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że nie jest

bezwzględnym warunkiem prawidłowego rozpoznania sprawy przez sąd drugiej

instancji odniesienie się do każdego z zarzutów podniesionych w apelacji. Z

ustanowionego w art. 378 § 1 k.p.c. obowiązku rozpoznania sprawy w granicach

apelacji nie wynika bowiem konieczność osobnego omówienia przez sąd w

uzasadnieniu wyroku każdego argumentu apelacji. Za wystraczające należy uznać

odniesienie się do sformułowanych w apelacji zarzutów i wniosków w sposób

wskazujący na to, że zostały one przez sąd drugiej instancji w całości rozważone

przed wydaniem orzeczenia (zob. postanowienia SN z 23 lutego 2017 r., I CSK

578/16).

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd Apelacyjny

przeprowadził kontrolę instancyjną, odpowiadającą wymaganiom wynikającym z

art. 378 k.p.c. Odniósł się do zasadniczych zarzutów apelacji, dotyczących

odpowiedzialności pozwanego, przyczynienia się powódki do powstania szkody,

istnienia adekwatnego związku przyczynowego między zachowaniem pozwanego,

a szkodą oraz wysokości zadośćuczynienia. Sąd II instancji wyjaśnił również

motywy, dla których nie podzielił stanowiska pozwanego, przedstawiając własną

ocenę prawną zgromadzonego materiału dowodowego.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł, jak

w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1,

11 i 3 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., przy uwzględnieniu § 2 pkt 6 w

zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22

października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

(M.T.)

I CSK 896/26

5

[SOP]