Sąd Najwyższy nie przyjął skargi kasacyjnej w sporze o podział majątku wspólnego

Uczestnik F.W. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu

Okręgowego w Poznaniu z 15 października 2024 r. Wniosek o jej przyjęcie do

rozpoznania uzasadnił oczywistą zasadnością tej skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I CSK 910/25

2

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Jak zaznaczono, skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania na jednej spośród wyżej wymienionych przesłanek, tj. czwartej z nich.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, odwołanie się do

przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia,

w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej,

że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie

kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego,

polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie i ocenianej przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (m.in. postanowienie SN z 23

listopada 2011 r., III PK 44/11). Celem sformułowania powyższej przesłanki

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego

naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz

sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego

orzeczenia (postanowienie SN z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12).

W ocenie skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdyż

Sąd drugiej instancji oddalił apelację uczestnika, nie rozpoznając zarzutów

podniesionych w apelacji dotyczących możliwości fizycznego podziału

nieruchomości, w szczególności, że uczestnicy postępowania funkcjonują w taki

sposób, jakby podział ten został dokonany od czasu zainicjowania postępowania o

podział majątku wspólnego w 2012 r. Ponadto skarżący wskazał, że Sąd

odwoławczy, naruszając art. 380 k.p.c., nie poczynił żadnego wywodu

przedstawiającego motywy uznania, że wydanie przez Sąd pierwszej instancji

postanowienia w przedmiocie oddalenia wniosku dowodowego było prawidłowe.

Stanowisko skarżącego nie jest słuszne. Treść uzasadnienia wniosku

o przyjęcie przedmiotowej skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przekonuje o jej

oczywistej zasadności. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się rażącego naruszenia

I CSK 910/25

3

powołanych w niej przepisów, widocznego prima facie. Brak jest jakichkolwiek

podstaw, aby twierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do oczywistego naruszenia

prawa.

W związku z tym, że skarżący kwestionuje ocenę materiału dowodowego

należy przypomnieć, iż stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej

nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.

Wobec powyższego nie można uznać, że w przedmiotowej sprawie

przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została wykazana w sposób

właściwy.

Ze względów podanych powyżej Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art.

3989 § 2 k.p.c.).

Zgodnie z art. 108 § 1 zdanie pierwsze k.p.c., sąd rozstrzyga o kosztach w

każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji – a przepis ten ma odpowiednie

zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym (art. 39821 w zw. z art. 391 k.p.c.). Sąd

Najwyższy, odmawiając przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ma obowiązek

orzec także o kosztach postępowania kasacyjnego. Nie dotyczy to jednak sytuacji,

w których nie dochodzi do definitywnego zakończenia sprawy – a więc tak, jak w

niniejszym przypadku, mającego za przedmiot zaskarżenie skargą kasacyjną

postanowienia częściowego.

(M.K.)

[SOP]