Sąd Najwyższy nie przyjął skargi kasacyjnej w sprawie o zasiedzenie

Wnioskodawczyni B.F. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu

Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z 13 grudnia 2023 r. Wniosek o jej

przyjęcie do rozpoznania uzasadniła oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

I CSK 921/25

2

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Jak zaznaczono, skarżąca oparła wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania na jednej spośród wyżej wymienionych przesłanek, tj. czwartej z nich.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, odwołanie się do

przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia,

w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi, oraz argumentacji wykazującej,

że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie

kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego,

polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie i ocenianej przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (m.in. postanowienie SN z 23

listopada 2011 r., III PK 44/11). Celem sformułowania powyższej przesłanki

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego

naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz

sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego

orzeczenia (postanowienie SN z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12).

W ocenie skarżącej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona wobec

naruszenia przez Sąd drugiej instancji przepisów prawa materialnego oraz

przepisów postępowania.

Stanowisko skarżącego nie jest słuszne. Treść uzasadnienia wniosku

o przyjęcie przedmiotowej skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przekonuje o jej

oczywistej zasadności. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się rażącego naruszenia

powołanych w niej przepisów, widocznego prima facie. Brak jest jakichkolwiek

podstaw, aby twierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do oczywistego naruszenia

prawa.

W związku z tym, że skarżąca w uzasadnieniu wniosku odwołuje się do

podstaw skargi kasacyjnej, należy wskazać, iż na etapie przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania Sąd Najwyższy bada jedynie przyczyny kasacyjne i ich

uzasadnienie. Nie jest w szczególności rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie

argumentów na rzecz merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej

w podstawach kasacyjnych i ich uzasadnieniu, jeżeli strona nie powołała ich we

I CSK 921/25

3

wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Podstawy kasacyjne i objęte nimi

zarzuty kasacyjne stanowią odrębny konstrukcyjnie element skargi kasacyjnej (por.

art. 3984 § 1 pkt 2 i art. 3984 § 2 k.p.c.), który może podlegać ocenie dopiero po

pozytywnym przesądzeniu, że skarga kasacyjna spełnia przesłanki jej przyjęcia do

rozpoznania. Odsyłanie we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia jest tym samym niedopuszczalne i de

facto uniemożliwia Sądowi Najwyższemu stwierdzenie istnienia przyczyn

kasacyjnych. Dotyczy to lege non distinguente każdej przyczyny kasacyjnej, w tym

oczywistej zasadności skargi (m.in. postanowienia SN: z 23 maja 2001 r., V CZ

55/01, z 23 listopada 2011 r., III UK 10/11, z 29 stycznia 2014 r., II UK 451/13, z 5

kwietnia 2017 r., II CSK 688/16, z 4 lipca 2017 r., III CSK 64/17 i z 10 maja 2018 r.,

I CSK 800/17).

Wobec powyższego nie można uznać, że w przedmiotowej sprawie

przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została wykazana w sposób

właściwy.

Ze względów podanych powyżej Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art.

3989 § 2 k.p.c.).

(M.K.)

[SOP]