Sąd Najwyższy nie przyjął skargi spółki P. i zasądził od niej 2700 zł kosztów

Pozwana P. Spółka Akcyjna w W. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Warszawie z 14 października 2025 r., o sygn. akt. VIII ACa 81/25.

Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o odmowę przyjęcia skargi

i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I CSK 922/26

2

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych

przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest

uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej

funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być

przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową

i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem

zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa

Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie

obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i

dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi

Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały

składu siedmiu sędziów SN z 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4,

poz. 53). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu

publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego

w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ

178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł

na przesłankach uregulowanych w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Przesłanka te nie

została spełniona.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

na twierdzeniu, że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, wymaga

wykazania, że określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości,

nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane

przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub

I CSK 922/26

3

podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia SN:

z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, z 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15, z 20

maja 2016 r., V CSK 692/15).

Skarżący wskazywał, że rozbieżności dotyczą kwestii, czy art. 2031 § 2 i 3

k.p.c. ogranicza w jakikolwiek sposób możliwość powołania w toku procesu przez

pozwanego nowego faktu, w postaci złożenia przez powoda pozwanemu

materialnego oświadczenia o potrąceniu, skutkującego umorzeniem wierzytelności

stanowiącej podstawę żądania pozwu, czy też przepisy te wprowadzają

ograniczenia jedynie w odniesieniu do potrącenia dokonywanego przez

pozwanego, czy to w postaci zarzutu procesowego, czy zarzutu opartego na

wcześniejszym dokonaniu potrącenia materialnoprawnego, nie odnosząc się do

możliwości powołania przez pozwanego nowego faktu, w postaci wygaśnięcia

wierzytelności powoda, w następstwie jednostronnej czynności prawnej powoda, tj.

złożenia przez samego powoda pozwanemu oświadczenia o potrąceniu,

Skarżący nie wykazał przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

Przedstawione zagadnienie prawne nie ujawnia rzeczywistych rozbieżności

w wykładni art. 203 1 § 2 i 3 k.p.c., lecz zmierza do zakwestionowania sposobu

zastosowania tych przepisów w okolicznościach niniejszej sprawy. W istocie

argumentacja skargi stanowi polemikę z oceną prawną Sądu drugiej instancji,

nie wskazując potrzeby dokonania wykładni przepisów budzących poważne

wątpliwości ani wywołujących rozbieżności w orzecznictwie.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł,

jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1,

11 i 3 w zw. z art. 108 § 1 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., przy

uwzględnieniu § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych.

I CSK 922/26

4

(M.T.)

[SOP]