Areszt Śledczy w S. bez Prokuratorii Generalnej. SN odrzucił skargę kasacyjną

Pozwany Skarb Państwa – Areszt Śledczy w S. wniósł skargę kasacyjną od

wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 13 czerwca 2024 r. wydanego w

sprawie z powództwa M.S. o zadośćuczynienie, wnosząc o przyjęcie skargi do

rozpoznania jako oczywiście zasadnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii

Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (jedn. tekst: Dz. U. z 2024 r., poz. 1192, dalej

– „u.PGRP”) do zadań Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej należy

zastępstwo Skarbu Państwa przed Sądem Najwyższym. Zastępstwo to ma

I CSK 929/25

2

charakter wyłączny i dotyczy również sytuacji, w której w toku postępowania przed

sądami powszechnymi Skarb Państwa nie był zastępowany przez Prokuratorię

Generalną Rzeczypospolitej Polskiej na skutek przekazania wykonywania

zastępstwa innemu podmiotowi (art. 8 ust. 1 i 6 u.PGRP). Zdolność postulacyjna

Skarbu Państwa w postępowaniu przed Sądem Najwyższym jest zatem

warunkowana sprawowaniem zastępstwa przez Prokuratorię Generalną

Rzeczypospolitej Polskiej; brak tego zastępstwa jest natomiast równoznaczny z

brakiem zdolności postulacyjnej, chociażby w imieniu Skarbu Państwa występował

pełnomocnik będący adwokatem lub radcą prawnym (por. art. 871 § 3 k.p.c.).

Skarga kasacyjna wniesiona przez Skarb Państwa w warunkach braku zdolności

postulacyjnej podlega odrzuceniu a limine jako niedopuszczalna (por.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 sierpnia 2006 r., I CZ 47/06, OSNC

2007, nr 5, poz. 75, z dnia 4 października 2019 r., III CZ 33/19 i z dnia 23 czerwca

2022 r., III CZ 208/22 oraz powołane tam dalsze orzecznictwo).

W okolicznościach sprawy skargę kasacyjną wniósł Skarb Państwa – Areszt

Śledczy w S., reprezentowany przez radcę prawnego działającego na podstawie

pełnomocnictwa udzielonego przez Dyrektora Aresztu Śledczego w S. (k. 595).

Skarga kasacyjna podlegała tym samym odrzuceniu (art. 3986 § 3 k.p.c.).

Tylko na marginesie należało zauważyć, że w zestawieniu z motywami

zaskarżonego wyroku ogólnikowy wywód mający służyć uzasadnieniu wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przekonywał o zasadności skargi, a

tym bardziej, by skarga była zasadna w stopniu oczywistym i widocznym prima

vista, czego wymaga przyczyna kasacyjna określona w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

(por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000, V CKN

1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC

2001, nr 10, poz. 156 i z dnia 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18).

Z tych względów, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł,

jak w sentencji.

Paweł Grzegorczyk

I CSK 929/25

3

(K.G.)

[SOP]