Fundusz nie dostanie rozpoznania skargi kasacyjnej i zapłaci 5400 zł kosztów

Powód wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu

z 5 lipca 2023 r., sygn. akt. I ACa 724/23, zaskarżając go w całości.

Pozwany wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

I CSK 951/26

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: (1) w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne; (2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) zachodzi

nieważność postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności

uzasadniające wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne

i ich uzasadnienie.

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu

postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany

na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości

orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu

prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub

oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń

umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji

skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona

w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi

kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony –

co należy podkreślić – wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych

w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie obejmuje zaś merytorycznej oceny skargi

kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.

Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

wskazano szereg istotnych zagadnień prawnych, które sformułowano w formie

pytań: „1) Czy stwierdzenie abuzywności postanowień umownych odwołujących się

do kursów walut z tabel banku-kredytodawcy, w przypadku umowy kredytu

waloryzowanego (indeksowanego) kursem waluty obcej, czyni niemożliwym dalsze

wykonywanie umowy? 2) Czy stwierdzenie abuzywności określonych postanowień

umownych może skutkować uznaniem całej umowy za nieważną, w sytuacji, gdy

po wyeliminowaniu zakwestionowanych postanowień umowa nadal będzie

I CSK 951/26

3

zawierać w swej treści wszystkie przewidziane przepisami elementy przedmiotowo

istotne, nadal będzie możliwa do wykonania i nadal prowadzić będzie do

osiągnięcia założonego przez strony celu „gospodarczego”? 3) Czy prawnie

dopuszczalne jest, aby w umowie kredytu udzielonego w walucie polskiej,

oprocentowanie kredytu było oparte na innej stawce referencyjnej niż stawka

referencyjna właściwa dla waluty kredytu?”.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że istotnym

zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie

objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy

i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do

rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego

sformułowania oraz uzasadnienia występowania w sprawie (zob. postanowienia

SN: z 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05; z 13

lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07; z 26 września

2005 r., II PK 98/05, i z 10 maja 2019 r., I CSK 627/18).

Z kolei powołanie się na przesłankę przedsądu przewidzianą

w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania przepisu prawa, którego wykładnia

budzi wątpliwości, określenia zakresu koniecznej wykładni, wykazania, że

wątpliwości interpretacyjne mają poważny charakter i wymagają zajęcia stanowiska

przez Sąd Najwyższy, a jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie

o występujących w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających

z dokonywania przez sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie

rozbieżnych orzeczeń, dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika

z różnej wykładni przepisu (zob. postanowienia SN: z 15 października 2002 r.

II CZ 102/02; z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07

i z 8 lipca 2008 r., I CSK 111/08).

Skarga kasacyjna nie spełnia powyższych kryteriów. Istotne zagadnienie

prawne oraz potrzeba wykładni przepisów nie występują, jeżeli Sąd Najwyższy

zajął już stanowisko w określonej kwestii, a nie zachodzi potrzeba jego zmiany.

Przedstawiona problematyka była już wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu

Najwyższego (zob. uchwałę pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego

I CSK 951/26

4

z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22; uchwałę 7 sędziów SN z 19 czerwca 2024 r.,

III CZP 31/23; uchwałę 7 sędziów SN – zasadę prawną - z 7 maja 2021 r.,

III CZP 6/21, OSNC 2021, nr 9, poz. 56; wyroki SN: z 4 kwietnia 2019 r.,

III CSK 159/17; z 9 maja 2019 r., I CSK 242/18; z 11 grudnia 2019 r., V CSK

382/18, OSNC-ZD 2021, nr 2, poz. 20; z 21 czerwca 2021 r., I CSKP 55/21;

z 3 lutego 2022 r., II CSKP 459/22; i z 4 kwietnia 2019 r., III CSK 159/17). Ponadto

zagadnienia prawne wskazane przez skarżącego są w istocie pytaniami o trafność

stanowiska Sądu Apelacyjnego wyrażonego w związku z rozstrzygnięciem tej

konkretnej sprawy i polemiką z tym stanowiskiem, związaną z zastosowaniem

konkretnych przepisów prawa.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie

art. 98 § 1, § 11 i 3 k.p.c. w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.,

z uwzględnieniem § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych.

(M.T.)

[a.ł]