Sąd Najwyższy nie przyjął skargi spółki o potrącenie i zasądził od niej 2700 zł kosztów

Wyrokiem z 12 września 2025 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie, w sprawie z

powództwa P.S., J.S., S.J., B.J. przeciwko P. S.A. w W., o ustalenie i zapłatę, na

skutek apelacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z 5

września 2022 r., oddalił apelację (pkt I) oraz rozstrzygnął o kosztach

postępowania (pkt II).

I CSK 961/26

2

Wyrok został zaskarżony przez stronę pozwaną. Jako uzasadnienie wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania strona pozwana wskazała, że skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Strona powodowa złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniosła

o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o oddalenie

skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu

postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na

ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości

orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu

prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub

oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń

umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Konieczna selekcji

skarg pod kątem realizacji tego celu odbywa się w drodze badania zasadności

wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki

pozytywnej weryfikacji tego wniosku określa art. 3989 § 1 k.p.c. Są nimi: (1)

występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego; (2) istnienie potrzeby

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) nieważność postępowania lub (4)

oczywista zasadność skargi. Dokonując tej weryfikacji, Sąd Najwyższy bada jednie

to, czy w sprawie zaistniała przynajmniej jedna z przesłanek uzasadniających

wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, nie zaś podstawy kasacyjne i ich

uzasadnienie.

Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano

oczywistą zasadność skargi kasacyjnej w zakresie w jakim nie zostało

I CSK 961/26

3

uwzględnione przez Sąd Apelacyjny w Krakowie oświadczenie o potrąceniu oraz

zarzut umorzenia wierzytelności powodów dochodzonych w niniejszym

postępowaniu, co skutkowało nie tylko brakiem umorzenia wierzytelności powodów,

ale również brakiem oddalenia powództwa.

Przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. oczywista zasadność skargi

kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz

szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają

uwzględnienie skargi. Skarżący twierdząc, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona, powinien wyjaśnić w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić

to twierdzenie. Oznacza to powinność wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia

prawa materialnego lub procesowego, polegającą na jego oczywistości prima facie,

przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, które dodatkowo prowadziło

do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienia SN z: 8

października 2015 r., IV CSK 189/15; 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC

2004, nr 3, poz. 49; 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75; 26

kwietnia 2006 r., II CZ 28/06). Ze względu na wyjątkowy charakter przesłanki

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej powinna dać się stwierdzić „na pierwszy

rzut oka”, bez zbytniego wgłębiania się w sprawę (zob. postanowienie SN z 2

sierpnia 2007 r., III UK 45/07). Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi

kasacyjnej nie spełnia powyższego kryterium.

Sąd Apelacyjny wskazał w uzasadnieniu, że pozwany nie zakomunikował w

sposób wyraźny swojego stanowiska, jako zarzutu potrącenia. Ponadto nie został

przez pozwanego zgłoszony w piśmie procesowym skonkretyzowany procesowy

zarzut potrącenia, spełniający przesłanki z art. 2031 k.p.c. Pozwany nie wykazał, że

zarzut procesowy potrącenia zgłosił przed upływem dwóch tygodni od powstaniu

stanu wymagalności wzajemnej wierzytelności z tytułu zwrotu kwoty wypłaconego

kapitału kredytowego. Stanowisko Sądu łączy się z ustaleniami faktycznymi

poczynionymi w sprawie, tymczasem te kwestie nie podlegają kontroli kasacyjnej

(art. 3983§ 3 k.p.c.). Ponadto, ocena prawna oświadczenia strony skarżącej wiąże

się z koniecznością jego wykładni, tymczasem zawarte w skardze kasacyjnej

zarzuty dotyczące potrącenia nie zostały powiązane z zarzutem naruszenia art. 65

k.c. Wreszcie, stanowisko zawarte w skardze kasacyjnej opiera się na błędnym

I CSK 961/26

4

założeniu, że wierzytelność skarżącego nabrała cechy wymagalności od dnia

wydania wyroku przez sąd pierwszej instancji. Nie budzi zatem wątpliwości, że

strona skarżąca nie wykazała, iż pogląd Sądu Apelacyjnego narusza w sposób

oczywisty przepisy wskazane w skardze kasacyjnej.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego

orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i art. 99 k.p.c. w związku z art. 108 § 1, art. 391

§ 1 i art. 39821 k.p.c. oraz w zw. z § 2 pkt 7, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za

czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).

Aleksander Stępkowski

(ŁW)

[a.ł]