Sąd Najwyższy nie przyjął skargi kasacyjnej w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

I CSK 963/25

2

Skarżący wnieśli o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o czwartą z

wymienionych przesłanek.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża

się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga

jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci

naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości

widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob.

m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem

sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa

materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało

wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 6

listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).

Skarżący wnieśli o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jako

oczywiście zasadnej „w świetle podniesionych podstaw kasacyjnych”, poza tym

wskazali, że Sąd drugiej instancji w sposób oczywisty nie rozpoznał zarzutu

zawartego w […] apelacji, a także niezasadnie odniósł się do zarzutu

podniesionego w […] apelacji, co ma wynikać z treści uzasadnienia zaskarżonego

orzeczenia.

Odwołanie się do podstaw skargi kasacyjnej nie stanowi właściwego

uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania. Należy przypomnieć, że

wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz z uzasadnieniem jest odrębną

konstrukcyjnie i funkcjonalnie częścią skargi kasacyjnej i nie jest rzeczą Sądu

Najwyższego poszukiwanie w innych częściach skargi argumentów

uzasadniających podniesionych w nim twierdzeń (zob. postanowienie SN z 22

kwietnia 2015 r., IV CSK 613/14, nie publ.). Rolą Sądu Najwyższego nie jest

domyślanie się lub poszukiwanie okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania (zob. postanowienia SN z 9 czerwca 2008 r., II UK

38/08 i z 14 grudnia 2004 r., II CZ 142/04 - nie publ.).

I CSK 963/25

3

Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie podlegają

analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone podstawy kasacyjne i ich

uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej

merytorycznego rozpoznawania; oba te elementy muszą być przez skarżącego

wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione, a dla spełnienia wymogu z

art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienia, ponieważ mimo że argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy

w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające

przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizując podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia

(zob. postanowienie SN z 8 lipca 2014 r., I UK 65/14, nie publ.).

Wprawdzie skarżący przedstawili uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do

rozpoznania, ale odnosi się ono do ustaleń faktycznych (co do woli posiadania

zależnego nieruchomości), które nie mogą być kwestionowane na obecnym etapie

postępowania, gdyż ustawodawca wyraźnie zastrzegł w art. 39813 § 2 k.p.c., iż w

postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i

dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi

podstawę zaskarżonego orzeczenia; ponadto podstawą skargi kasacyjnej nie mogą

być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.).

W konsekwencji nie można uznać skargi kasacyjnej za oczywiście uzasadnioną,

skoro rażące naruszenie prawa musi być osadzone na ustalonych przez sąd drugiej

instancji faktach.

Mając powyższe na uwadze, nie można przyjąć, że powołana przez

skarżących przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została w

sposób właściwy wykazana.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 1

k.p.c.

(A.T.)

[a.ł]

I CSK 963/25

4