Pozwana spółka nie przebije się do SN i zapłaci 4050 zł kosztów kasacji

I CSK 966/26

2

Wyrokiem z 25 listopada 2025 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie, w sprawie z

powództwa P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w G.

przeciwko M. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S. o zapłatę, na skutek

apelacji pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z 24 lutego 2025 r.,

oddalił apelację (pkt I) oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania (pkt II).

Wyrok został zaskarżony przez stronę pozwaną. Jako uzasadnienie wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania strona pozwana wskazała, że w

sprawie występują istotne zagadnienia prawne.

Strona powodowa złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniosła

o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o oddalenie

skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu

postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na

ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości

orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu

prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub

oczywiście wadliwych, nie zaś jako środek zaskarżenia umożliwiający rozpoznanie

sprawy w kolejnej instancji sądowej. Konieczna selekcji skarg pod kątem realizacji

tego celu odbywa się w drodze badania zasadności wniosku skarżącego o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki pozytywnej weryfikacji tego

wniosku określa art. 3989 § 1 k.p.c. Są nimi: (1) występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego; (2) istnienie potrzeby wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów; (3) nieważność postępowania lub (4) oczywista zasadność skargi.

I CSK 966/26

3

Dokonując tej weryfikacji, Sąd Najwyższy bada jednie to, czy w sprawie zaistniała

przynajmniej jedna z w/w przesłanek, nie zaś podstawy kasacyjne i ich

uzasadnienie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że istotnym

zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie

objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy

i nierozstrzygnięte dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić

do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga

jego sformułowania oraz uzasadnienia twierdzenia, że występuje ono w danej

sprawie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 listopada 2003 r., II CK

324/03, 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, 22

listopada 2007 r., I CSK 326/07, 26 września 2005 r., II PK 98/05, 10 maja 2019 r., I

CSK 627/18). Zagadnienie przedstawione w skardze kasacyjnej nie spełnia

powyższego kryterium.

Strona skarżąca wskazała, że w sprawie występuje istotne zagadnienia

prawne dotyczące oceny czy sąd orzekający, działając z własnej inicjatywy - bez

wniosku stron i poza zakresem żądania powództwa - może bezpośrednio

ingerować w stosunek prawny łączący dwa profesjonalne podmioty gospodarcze, w

szczególności poprzez uznanie za bezskuteczne postanowień określających

sposób kwitowania odbioru świadczenia (usług) i warunkujących zapłatę.

Należy podkreślić, że tak sformułowane zagadnienie nie ma związku ze

sprawą. Zgodnie z treścią art. 321 § 1 k.p.c., sąd nie może wyrokować co do

przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, ani zasądzać ponad żądanie.

Tymczasem w zaskarżonym orzeczeniu jest wyraźne stwierdzenie, że

sformułowana przez Sąd Okręgowy „bezskuteczność umowy” dotyczy ustaleń

faktycznych, zaś sens tej wypowiedzi sprowadzał się do ustalenia, że do wykazania

przepracowanych godzin dochodziło w inny sposób, niż wynikało to z postanowień

umowy, które były przez jej strony nieprzestrzegane.

Strona skarżąca powołała się również na występowanie innego istotnego

zagadnienia prawnego, dotyczącego oceny czy sąd orzekający w postępowaniu

gospodarczym, jest uprawniony do przeprowadzenia dowodów ze źródeł

I CSK 966/26

4

osobowych, na fakty stojące w bezpośredniej sprzeczności z osnową dokumentu

stanowiącego podstawę stosunku zobowiązaniowego dwóch profesjonalnych

podmiotów gospodarczych, którego zmiana zastrzeżona została w formie pisemnej

pod rygorem nieważności.

Należy podkreślić, że tak sformułowane zagadnienie nie ma związku ze

sprawą. Sąd Apelacyjny trafnie podkreślił, że art. 247 k.p.c. zakazuje prowadzenia

dowodu z zeznań świadków lub przesłuchania stron czynności prawnej, którego

przedmiotem byłaby treść tej tylko czynności, która została objęta dokumentem. Nie

obejmuje on zakazu dowodzenia innych oświadczeń, związanych jedynie z tą

czynnością. Tymczasem dowody z zeznań stron i świadków zostały

przeprowadzone w toku postępowania na okoliczność wykonywania umowy przez

jej strony. W szczególności, przedmiotem dowodów nie były ustalenia co do treści

umowy, ale co do sposobu jej wykonania, mianowicie, czy ewidencjonowanie

godzin pracy odbywało się w sposób przewidziany umową.

Strona skarżąca wskazała, że w sprawie występuje istotne zagadnienia

prawne dotyczące oceny, czy dla uznania roszczenia za udowodnione,

wystarczające jest samo wykazanie, że do świadczenia usług doszło, bez

precyzyjnego wykazania ich zakresu, wartości i jakości, w szczególności w

postępowaniu gospodarczym. Należy podkreślić, że zagadnienie prawne zostało

sformułowane wadliwie. Zmierza bowiem do oceny ustaleń faktycznych

poczynionych w sprawie przez sądy obu instancji. Tymczasem zgodnie z art. 3983 §

3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia

faktów lub oceny dowodów.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego

orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i art. 99 k.p.c. w związku z art. 108 § 1, art. 391

§ 1 i art. 39821 k.p.c. oraz w zw. z § 2 pkt 7, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za

czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).

I CSK 966/26

5

Aleksander Stępkowski

(Ł.W.)

[a.ł]