SN nie przyjął skargi o zasiedzenie i zasądził od A.C. i J.C. 1800 zł kosztów

Postanowieniem z 19 grudnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, w sprawie

z wniosku J.U. z udziałem B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R., A.C. i

J.C. o zasiedzenie, na skutek apelacji wnioskodawcy od postanowienia Sądu

Rejonowego w Tarnowskich Górach z 10 lutego 2022 r., zmienił zaskarżone

postanowienie i uwzględnił wniosek (pkt I) oraz rozstrzygnął o kosztach

postępowania (pkt II-VI).

I CSK 968/26

2

Postanowienie zostało zaskarżone przez uczestników A.C. i J.C.. Jako

uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że

w sprawie występują istotne zagadnienia prawne a skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona.

Wnioskodawca złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniósł o

odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o oddalenie

skargi kasacyjnej

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu

postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na

ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości

orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu

prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub

oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń

umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Konieczna selekcji

skarg pod kątem realizacji tego celu odbywa się w drodze badania zasadności

wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki

pozytywnej weryfikacji tego wniosku określa art. 3989 § 1 k.p.c. Są nimi: (1)

występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego; (2) istnienie potrzeby

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) nieważność postępowania lub (4)

oczywista zasadność skargi. Dokonując tej weryfikacji, Sąd Najwyższy bada jednie

to, czy w sprawie zaistniała przynajmniej jedna z przesłanek uzasadniających

wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, nie zaś podstawy kasacyjne i ich

uzasadnienie.

I CSK 968/26

3

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że istotnym

zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie

objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy

i nierozstrzygnięte dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić

do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga

jego sformułowania oraz uzasadnienia twierdzenia, że występuje ono w danej

sprawie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 listopada 2003 r., II CK

324/03, 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, 22

listopada 2007 r., I CSK 326/07, 26 września 2005 r., II PK 98/05, 10 maja 2019 r., I

CSK 627/18). Zagadnienie przedstawione w skardze kasacyjnej nie spełnia

powyższego kryterium.

Strona skarżąca wskazała, że w sprawie występują istotne zagadnienia

prawne dotyczące oceny czy można mówić o samoistnym posiadaniu w sposób

ciągły w sytuacji, gdy wnioskodawca wykazał wolę demontażu ogrodzenia

posadowionego niezgodnie z granicą nieruchomości. Tak sformułowana kwestia

nie może stanowić zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

bowiem nie stanowi generalnego i abstrakcyjnego problemu prawnego ale wymaga

oceny konkretnych okoliczności faktycznych, te zaś nie mogą być podstawą zarzutu

kasacyjnego.

Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano

również oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4

k.p.c. Zachodzi ona wówczas, gdy z treści skargi, bez potrzeby głębszej analizy

oraz szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne

uzasadniają jej uwzględnienie. Skarżący twierdząc, że skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona, powinien wyjaśnić w czym ta oczywistość się wyraża oraz

uzasadnić to twierdzenie. Oznacza to powinność wykazania kwalifikowanej postaci

naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającą na jego oczywistości

prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, które dodatkowo

prowadziło do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob.

postanowienia SN z: 8 października 2015 r., IV CSK 189/15; 10 stycznia 2003 r., V

CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006,

nr 4, poz. 75; 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06). Ze względu na wyjątkowy charakter

I CSK 968/26

4

przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej powinna dać się stwierdzić „na

pierwszy rzut oka”, bez zbytniego wgłębiania się w sprawę (zob. postanowienie SN

z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07). Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania nie spełnia powyższego kryterium.

Wywód zawarty we wniosku opiera się zasadniczo na zarzucie, w myśl

którego „Sąd Okręgowy dokonał błędnej oceny stanu faktycznego”, tymczasem

podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub

oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.).

Z powyższych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego

orzeczono na podstawie art. 520 k.p.c. oraz w zw. z § 2 pkt 7, § 10 ust. 4 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).

Aleksander Stępkowski

(Ł.W.)

[r.g.]