SN odmówił przyjęcia skargi banku w sporze o kredyt w CHF i zasądził 5 400 zł kosztów

Wyrokiem z 28 listopada 2025 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie, w sprawie z

powództwa M.J., K.O., A.J., L.J. przeciwko Bank1(obecnie: Bank) spółce akcyjnej

w W., o ustalenie i zapłatę, na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu

Okręgowego w Szczecinie z dnia 7 czerwca 2023r., zmienił zaskarżony wyrok w

I CSK 969/26

2

punkcie II w ten sposób, że zasądził na rzecz powodów M.J., K.O. łącznie kwotę

889,74 CHF z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 25 marca

2022r., zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 162 531,01 zł za okres

od dnia 25 marca 2022 roku do dnia 20 września 2024 r. oraz odsetki ustawowe za

opóźnienie od kwoty 18 236,07 CHF za okres od dnia 25 marca 2022 roku do dnia

20 września 2024 r. oraz oddalił powództwo o zapłatę w pozostałym zakresie (pkt

I), oddalił apelację w pozostałym zakresie (pkt II) oraz rozstrzygnął o kosztach

postępowania (pkt III i IV).

Wyrok został zaskarżony przez stronę pozwaną. Jako uzasadnienie wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania strona pozwana wskazała, że w

sprawie występują istotne zagadnienia prawne a skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona.

Strona powodowa złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniosła

o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o oddalenie

skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu

postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na

ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości

orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu

prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub

oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń

umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Konieczna selekcji

skarg pod kątem realizacji tego celu odbywa się w drodze badania zasadności

wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki

pozytywnej weryfikacji tego wniosku określa art. 3989 § 1 k.p.c. Są nimi: (1)

I CSK 969/26

3

występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego; (2) istnienie potrzeby

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) nieważność postępowania lub (4)

oczywista zasadność skargi. Dokonując tej weryfikacji, Sąd Najwyższy bada jednie

to, czy w sprawie zaistniała przynajmniej jedna z przesłanek uzasadniających

wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, nie zaś podstawy kasacyjne i ich

uzasadnienie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że istotnym

zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie

objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy

i nierozstrzygnięte dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić

do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga

jego sformułowania oraz uzasadnienia twierdzenia, że występuje ono w danej

sprawie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 listopada 2003 r., II CK

324/03, 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, 22

listopada 2007 r., I CSK 326/07, 26 września 2005 r., II PK 98/05, 10 maja 2019 r., I

CSK 627/18). Zagadnienie przedstawione w skardze kasacyjnej nie spełnia

powyższego kryterium.

Strona skarżąca wskazała, że w sprawie występuje istotne zagadnienia

prawne polegające na konieczności rozstrzygnięcia, czy zasadnym jest

uwzględnienie roszczenia odsetkowego od kwot wyrażonych w walucie CHF,

podczas gdy z istoty swej odsetki ustawowe za opóźnienie w spełnieniu

świadczenia pieniężnego pełnią funkcję waloryzacyjną, a w przypadku świadczeń w

walucie obcej funkcję waloryzacyjną odsetek spełnia już samo wyrażenie

świadczenia w walucie CHF. Jednak już we wcześniejszym orzecznictwie SN

przyjmowano, że odsetki za opóźnienie od kwot wyrażonych w walucie obcej

zasądza się na zasadach ogólnych, przepisy k.c. nie przewidują szczególnych

rozwiązań w tym zakresie (wyrok SN z 9 października 2008 r. V CSK 63/08, wyrok

SN z 21 marca 1990 r. I CR 42/90). Zasądzenie zwrotu świadczenia nienależnego

w walucie obcej wynika z okoliczności, że świadczenie z nieważnej umowy zostało

spełnione w walucie obcej. W takiej sytuacji, świadczenie nienależne ma od

samego początku charakter pieniężny, jego przedmiotem jest waluta obca. Skoro

I CSK 969/26

4

świadczenie ma charakter pieniężny, to powinno być spełnione przez zapłatę sumy

nominalnej, co reguluje wprost art. 3581§1 k.c. W konsekwencji należy przyjąć, że

zasądzenie świadczenia nienależnego w walucie obcej realizowało zasadę

nominalizmu, w sprawie nie nastąpiła jakakolwiek waloryzacja świadczenia.

Strona skarżąca wskazała, że w sprawie występuje również istotne

zagadnienia prawne polegające na konieczności rozstrzygnięcia, czy osoba

fizyczna, zawierająca długoterminowe zobowiązanie kredytowe, która wprawdzie w

chwili zawierania spornej umowy kredytu hipotecznego przeznaczonego na cele

mieszkaniowe nie wskazywała, iż środki pochodzące z tej umowy zostaną

przeznaczone na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą lub cel

zarobkowy/inwestycyjny, a nie na zaspokajanie podstawowych potrzeb

mieszkaniowych, po zawarciu umowy, wykorzystywała środki pochodzące z kredytu

na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą lub cel zarobkowy

(działalność nierejestrowaną), posiada w ramach przedmiotowej umowy status

konsumenta. W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości, że status

konsumenta należy oceniać na chwilę dokonywania czynności prawnej (wyrok

Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 2022 r. II CSKP 314/22, wyrok Sądu

Najwyższego z 8 grudnia 2022 r. II CSKP 110/22). Późniejsze okoliczności,

wskazane w skardze kasacyjnej nie mają zatem znaczenia dla oceny prawnej. W

szczególności zmiana sposobu korzystania z lokalu już po zawarciu umowy nie ma

wpływu na określenie statusu strony umowy jako konsumenta (wyrok SN z 2

października 2025 r., II CSKP 276/23).

Strona skarżąca wskazała ponadto, że w sprawie występuje istotne

zagadnienia prawne polegające na ocenie czy można zastąpić postanowienie

abuzywne, kursem rynkowym (obiektywnym kursem średnim NBP) lub zastosować

przepis dyspozytywny z art 358 §2 k.c., z uwagi na fakt, iż przepis ten stanowi

normę prawną, która może znaleźć zastosowanie w sprawie, a Sąd winien podjąć

wszelkie działania prowadzące do przywrócenia równowagi kontraktowej stron.

W najnowszym orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości, że

wyłączona jest możliwość zastąpienie niedozwolonego postanowienia umownego

odnoszącego się do sposobu określania kursu waluty obcej (w umowie kredytu

indeksowanego czy denominowanego) innym sposobem określenia kursu waluty

I CSK 969/26

5

obcej (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 14 lutego 2025r., II CSKP 1545/22, wyrok

Sądu Najwyższego z 28 lutego 2025, II CSKP 1277/24).

Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano

również oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.

Przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. oczywista zasadność skargi

kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz

szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają

uwzględnienie skargi. Skarżący twierdząc, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona, powinien wyjaśnić w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić

to twierdzenie. Oznacza to powinność wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia

prawa materialnego lub procesowego, polegającą na jego oczywistości prima facie,

przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, które dodatkowo prowadziło

do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienia SN z: 8

października 2015 r., IV CSK 189/15; 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC

2004, nr 3, poz. 49; 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75; 26

kwietnia 2006 r., II CZ 28/06). Ze względu na wyjątkowy charakter przesłanki

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej powinna dać się stwierdzić „na pierwszy

rzut oka”, bez zbytniego wgłębiania się w sprawę (zob. postanowienie SN z 2

sierpnia 2007 r., III UK 45/07). Skarga kasacyjna nie spełnia powyższego kryterium.

Jako uzasadnienie oczywistej zasadności skargi strona skarżąca wskazała

naruszenie art 481 § 1 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące

bezpodstawnym zasądzeniem ustawowych odsetek za opóźnienie, albowiem winny

być one ewentualnie zasądzone od dnia wymagalności roszczenia powoda o zwrot

nienależnego świadczenia - który to moment stanowi dzień złożenia przez

należycie poinformowanego przez sąd konsumenta (Powoda) oświadczenia o

odmowie wyrażeniu zgody na objęcie dobrowolnym system ochrony

konsumenckiej. Jednakże w najnowszym orzecznictwie Sądu Najwyższego nie

budzi wątpliwości, że w razie stwierdzenia nieważności umowy kredytowej zawartej

przez przedsiębiorcę z konsumentem, konsument jest uprawniony do domagania

się od przedsiębiorcy zwrotu świadczeń spełnionych przez konsumenta w

wykonaniu tej umowy oraz odsetek za opóźnienie od momentu upływu terminu

I CSK 969/26

6

nałożonego na danego przedsiębiorcę do wykonania tego zobowiązania, po tym jak

przedsiębiorca ten otrzyma wezwanie do zwrotu tego świadczenia (zob. wyrok

Sądu Najwyższego z 14 lutego 2025, II CSKP 1996/22). Takie stanowisko wynika z

jednolitego orzecznictwa TSUE (zob. wyrok TSUE z 15 czerwca 2023 r., C-520/21,

Arkadiusz Szcześniak p. Bankowi M. SA, Dz.U. C 64 z 7.2.2022, wyrok TSUE z 14

grudnia 2023 r., C- 28/22, TL i WE p. Syndykowi masy upadłości Getin Noble Bank

S.A., dawniej Getin Noble Bank S.A., Dz.U.UE.C.2024/1069).

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego

orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i art. 99 k.p.c. w związku z art. 108 § 1, art. 391

§ 1 i art. 39821 k.p.c. oraz w zw. z § 2 pkt 7, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za

czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).

Aleksander Stępkowski

(Ł.W.)

[SOP]