Sąd Najwyższy nie przyjął skargi banku w sporze o kredyt walutowy, bank zapłaci 2700 zł

Pozwany Bank S.A. w W. […] wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Krakowie z 29 października 2025 r., zaskarżając ten wyrok w

części, wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonym zakresie i orzeczenie co do istoty

sprawy przez oddalenie powództwa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku

w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

I CSK 981/26

2

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżący wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona wobec

zastosowania przez Sąd Apelacyjny dyspozycji art. 3851 § 1 k.c. do umowy kredytu

stricte dewizowego (walutowego), z całkowitym pominięciem charakteru umowy, jej

specyfiki, jak również wyłącznie fakultatywnego charakteru postanowień

dotyczących wypłaty i spłaty kredytu, które w toku postępowania zostały uznane za

abuzywne, co stoi w całkowitej sprzeczności z wyrokiem Sądu Najwyższego

z 9 października 2020 r., III CSK 99/18, wydanym w sprawie, w której przedmiotem

oceny była umowa kredytu, tożsama co do treści stanowiących podstawę

orzekania, jak umowa kredytu występująca w niniejszej sprawie (zawarta według

tego samego wzorca stosowanego przez pozwanego), oceniona przez Sąd

Najwyższy jako typowa umowa kredytu walutowego niezawierająca

niedozwolonych postanowień umownych.

Ponadto, skarżący powołał się na występujące w sprawie istotne

zagadnienia prawne: Czy w przypadku umowy kredytu, która: a) wyraża kwotę

kredytu w walucie obcej, b) od samego początku zawiera postanowienia, które dają

kredytobiorcy wybór i umożliwiają wypłatę kredytu w walucie obcej albo w walucie

polskiej przy zastosowaniu przeliczenia w oparciu o kursy pochodzące z tabeli

kursów, c) od samego początku zawiera postanowienia, które dają kredytobiorcy

wybór i umożliwiają spłatę kredytu w walucie obcej albo w walucie polskiej przy

zastosowaniu przeliczenia w oparciu o kursy pochodzące z tabeli kursów, w

sytuacji uznania, że umowa kredytu zawiera niedozwolone postanowienia umowne

odsyłające do tabeli kursów, możliwe jest utrzymanie umowy w mocy i jej

wykonywanie w oparciu o istniejące postanowienia umożliwiające wypłatę i spłatę

kredytu bezpośrednio w walucie obcej, skoro nie uległy one eliminacji?

W odpowiedzi na skargę powódka wniosła o odmowę przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią

orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste

naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby

I CSK 981/26

3

dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania

prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.

Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa

materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna

już nawet przy pobieżnej lekturze skargi.

Po pierwsze, z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania w ogóle nie wynika, jakie przepisy – zdaniem skarżącego – miałby

zostać naruszone przez Sąd Apelacyjny w sposób kwalifikowany. W skardze

kasacyjnej nie zostały w tym kontekście wskazane żadne przepisy (s. 11-18 skargi).

Stwierdzenie, że ocena umowy dokonana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku

„pozostaje w całkowitej opozycji do zapatrywań Sądu Najwyższego w przedmiocie

oceny charakteru Umowy kredytu występującej w sprawie – vide uzasadnienie

wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2020 r., III CSK 99/18” jest

niewystarczające do przyjęcia, iż doszło do kwalifikowanego naruszenia bliżej

nieokreślonych przepisów.

Po drugie, walutowy charakter umowy nie wyklucza przecież możliwości

zawarcia w niej niedozwolonych postanowień umownych. Artykuł 3851 § 1 k.c.

znajduje zastosowanie do oceny postanowień wszystkich umów zawieranych

między przedsiębiorcą a konsumentem oraz niektórych umów zawieranych

w obrocie obustronnie profesjonalnym (art. 805 § 4 k.c.). Nawet zatem udzielenie

kredytu w walucie obcej nie wyłącza zastosowania do oceny takiej umowy art. 3851

k.c. Nie sposób więc mówić o naruszeniu art. 3851 k.c. tylko z tej przyczyny, że

został zastosowany w odniesieniu do kredytu udzielonego – jak twierdzi skarżący –

w walucie obcej.

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest

natomiast zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego

wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno,

przede wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się

w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń,

a jednocześnie być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby

I CSK 981/26

4

umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi,

niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu.

Nieodzowne jest ponadto wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu

Najwyższego wypowiedzią a wynikiem postępowania kasacyjnego.

Sformułowane przez skarżącego zagadnienie prawne nie czyni zadość tym

wymaganiom, gdyż nie jest to zagadnienie nowe. Wprost przeciwnie,

w dotychczasowym bogatym orzecznictwie Sąd Najwyższy odnosił się do tego

zagadnienia wielokrotnie i wyczerpująco. Swoistym zwieńczeniem orzecznictwa

Sądu Najwyższego dotyczącego problematyki kredytów denominowanych

i indeksowanych jest uchwała składu całej Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 25

kwietnia 2024 r., III CZP 25/22 (OSNC 2024, nr 12, poz. 118), do której treści oraz

uzasadnienia, w tym również powołanego w niej orzecznictwa, należy odesłać.

Trzeba przypomnieć, że według art. 87 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o

Sądzie Najwyższym uchwała składu całej Izby, z chwilą jej podjęcia, uzyskuje moc

zasady prawnej, co oznacza, że wiąże inne składy Sądu Najwyższego (zob. art. 87

i 88 ustawy o Sądzie Najwyższym).

Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej pozwanego do rozpoznania,

w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej pozwanego do rozpoznania, a stosownie do art. 98 § 1,

11 i 3 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie obciążył skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.

Marcin Łochowski

I CSK 981/26

5

(D.Z.)

[a.ł]