Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi banku, kredytobiorcy dostaną po 900 zł kosztów

W związku ze skargą kasacyjną pozwanego Bank S.A. (poprzednio Bank1

S.A.) w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 17 października 2025 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

I CSK 992/26

2

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie

i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych

funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo

jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej

funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której

rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa,

skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że

Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie

ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej

indywidualnej sprawie.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na

przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Przesłanka ta nie została

spełniona.

Należy przypomnieć, że oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania na tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo iż budzi poważne

wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje

wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu

do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob.

postanowienia Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08; z 28

marca 2007 r., II CSK 84/07). Skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia

odrębnej i pogłębionej argumentacji prawnej wskazującej na zaistnienie powołanej

okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,

zawierającej szczegółowy opis tego, na czym polegają poważne wątpliwości

interpretacyjne (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 8 lipca 2009 r., I CSK

111/09; z 12 grudnia 2008 r., II PK 220/06).

I CSK 992/26

3

Według skarżącego w sprawie wystąpiła potrzeba wykładni art. 3851 § 1 i 2

k.c. w kontekście skutków abuzywności klauzul indeksacyjnych.

Kwestia o której mowa była przedmiotem uchwały pełnego składu Izby

Cywilnej Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22. Sąd Najwyższy

jednoznacznie przesądził, że w razie uznania, iż postanowienie umowy kredytu

indeksowanego lub denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu

waluty obcej stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące,

w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego

postanowienia zajmuje inny sposób określenia kursu waluty obcej wynikający z

przepisów prawa lub zwyczajów. Natomiast w razie niemożliwości ustalenia

wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie kredytu indeksowanego lub

denominowanego umowa nie wiąże także w pozostałym zakresie. Jeżeli w

wykonaniu umowy kredytu, która nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru

jej postanowień, bank wypłacił kredytobiorcy całość lub część kwoty kredytu, a

kredytobiorca dokonywał spłat kredytu, powstają samodzielne roszczenia o zwrot

nienależnego świadczenia na rzecz każdej ze stron. Jeżeli umowa kredytu nie

wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, bieg przedawnienia

roszczenia banku o zwrot kwot wypłaconych z tytułu kredytu rozpoczyna się co do

zasady od dnia następującego po dniu, w którym kredytobiorca zakwestionował

względem banku związanie postanowieniami umowy. Jeżeli umowa kredytu nie

wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, nie ma podstawy

prawnej do żądania przez którąkolwiek ze stron odsetek lub innego wynagrodzenia

z tytułu korzystania z jej środków pieniężnych w okresie od spełnienia nienależnego

świadczenia do chwili popadnięcia w opóźnienie co do zwrotu tego świadczenia.

Sąd Najwyższy rozpoznając niniejszą sprawę jest związany cytowaną

uchwałą (art. 88 ustawy o Sądzie Najwyższym).

Należy zatem uznać, że problem podniesiony przez skarżącego we wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został już wyczerpująco wyjaśniony.

Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł

jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie

art. 98 k.p.c.

M.L.

I CSK 992/26

4

[SOP]