Sąd Najwyższy oddalił kasację skazanego, bo obrona nie wnosiła o opinię psychiatryczną

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu

oczywistym.

I KK 177/26

2

W tym nadzwyczajnym środku odwoławczym postawiono zarzut rażącego

naruszenia prawa mającego istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. „naruszenie

dyrektywy wynikającej z art. 4 k.p.k. z którego wynika, że organy prowadzące

postępowanie karne są obowiązane badać oraz uwzględniać okoliczności

przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz art. 366§1

k.p.k., który stanowi, że przewodniczący kieruje rozprawą i czuwa nad prawidłowym

jej przebiegiem, bacząc aby zostały wyjaśnione wszelkie istotne okoliczności sprawy,

co nastąpiło poprzez sprzeczne z dyrektywą wynikającą z art. 366 k.p.k. w zw. z

treścią art. 202§2 k.p.k. - nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłych psychiatrów,

połączonej z opinią biegłego neurologa oraz biegłego specjalisty z zakresu leczenia

uzależnień, względnie wspólnej opinii ww. biegłych”.

W zakresie, w jakim zarzut odwołuje się do naruszenia art. 4 k.p.k. wskazać

należy, że przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej,

gdyż sformułowano w nim jedną z generalnych zasad rządzących procesem karnym,

która to zasada znajduje następnie konkretyzację w części szczegółowej kodeksu.

Zatem treścią zarzutu może stać się jedynie naruszenie tych konkretnych,

szczegółowo wskazanych przepisów, nie zaś zasady generalnej.

Co zaś tyczy się naruszenia art. 366§1 k.p.k., w pierwszej kolejności należy

wskazać, że w toku rozprawy odwoławczej obrońca skazanego złożył wniosek

o dopuszczenie dowodu z dokumentacji medycznej K. K. i wniósł o dopuszczenie

opinii uzupełniającej lekarzy psychiatrów w oparciu o przedłożone dokumenty na

okoliczność poczytalności oskarżonego w chwili zarzucanego mu czynu (k. 188v akt

sprawy). Sąd II instancji dopuścił dowód z przedłożonej dokumentacji i oddalił drugi

z wniosków, stwierdzając jednocześnie, że biegli powołani w sprawie dysponowali

częścią dostarczonej dokumentacji, zaś dokumenty w postaci opinii psychologicznej

i orzeczenia o stopniu niepełnosprawności nie uzasadniają dopuszczenia dowodu z

kolejnej uzupełniającej opinii lekarzy psychiatrów.

W dalszej części rozprawy ani skazany ani obrona nie składali żadnych

wniosków dowodowych, w tym o przeprowadzenie opinii sądowo-psychiatrycznej

przy udziale lekarzy innych specjalności. Wniosek taki nie był składany również

w postępowaniu przed Sądem I instancji. Co więcej, biegli lekarze psychiatrzy

powołani w sprawie nie wskazywali na zasadność czy konieczność udziału w

wydaniu opinii lekarzy innych specjalizacji.

I KK 177/26

3

W tej sytuacji trudno jest zatem skutecznie zarzucić Sądowi Odwoławczemu

naruszenie przepisów procedury karnej dotyczących prowadzenia postępowania

dowodowego, a konkretnie zarzucać brak inicjatywy dowodowej (która stanowi

uprawnienie, a nie bezwzględny obowiązek Sądu), przy jednoczesnym braku

inicjatywy dowodowej stron postępowania.

W tej sytuacji należało uznać, że autor kasacji nie wykazał, by Sąd

Odwoławczy dopuścił się jakiegokolwiek uchybienia, a tym bardziej takiego o

charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść

orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.

Z tych wszystkich przyczyn wywiedzioną kasację należało uznać za

bezzasadną w stopniu oczywistym.

Obrońcy wyznaczonemu z urzędu przyznano wynagrodzenie według norm

przypisanych. Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono

natomiast od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

[J.J.]

[r.g.]