Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania wyroku wobec skazanych za przestępstwa narkotykowe

W kasacjach od wyroku Sądu odwoławczego obrońcy skazanych zarzucili

rażące naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na

treść orzeczenia, a nadto wystąpienie bezwzględnej podstawy odwoławczej z art.

439 § 1 pkt 2 k.p.k. zaistniałej przed Sądem Apelacyjnym - i w konkluzji wnieśli o

wstrzymanie wykonania orzeczenia wobec skazanych.

Wnioski te nie zawierają bliższego uzasadnienia, lecz ich analiza wskazuje,

że w przekonaniu autorów skarg, doniosłość podniesionych zarzutów oraz

I KK 237/26

2

nieodwracalne skutki, jakie może spowodować wykonanie wobec skazanych wyroku,

przemawia za uruchomieniem instytucji z art. 532 § 1 k.p.k.

Sąd Najwyższy stwierdza, że wnioski nie zasługują na uwzględnienie.

Instytucja wstrzymania wykonania wyroku określona w art. 532 § 1 k.p.k. ma

charakter wyjątkowy, a potrzeby jej zastosowania nie może uzasadniać sama

czynność wniesienia kasacji, a to z tego względu, że kontrola kasacyjna dotyczy

prawomocnego wyroku sądu odwoławczego, a więc wyroku objętego domniemaniem

trafności zawartych w nim rozstrzygnięć, które podlegają bezzwłocznemu wykonaniu

(art. 9 § 1 k.k.w.). Potrzeba uruchomienia tej instytucji aktualizuje się dopiero

wówczas, gdy bądź to niezależnie od przyszłego rozstrzygnięcia co do zasadności

skargi kasacyjnej, już wcześniej można stwierdzić zaistnienie istotnych powodów do

uznania słuszności tej kasacji, bądź też wówczas, gdy strona wykaże odrębnie

istnienie szczególnych okoliczności powodujących, że wykonywanie lub wykonanie

orzeczenia pociągałoby za sobą wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne

skutki.

W niniejszej sprawie nie wykazano, że skazani mogliby ponieść takie poważne,

nieodwracalne następstwa. Samo osadzenie w zakładzie karnym celem wykonania

prawomocnie orzeczonej kary pozbawienia wolności nie może być uznane za

powodujące automatycznie tego rodzaju następstwa. Trzeba podkreślić, że

przedmiotem rozważań związanych z oceną przez Sąd Najwyższy zasadności

złożonego w trybie art. 532 § 1 k.p.k. wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia

nie może być całościowa i merytoryczna ocena trafności i zasadności podniesionych

w kasacji zarzutów, gdyż ta może zostać rozstrzygnięta dopiero w trakcie

rozpoznawania tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia.

W odniesieniu do zarzutu sugerującego wystąpienie uchybienia z art. 439 § 1

pkt 2 k.p.k. trzeba wskazać, że dla uwzględnienia wniosków o wstrzymanie

wykonania prawomocnego wyroku prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji

(konkretnego zarzutu) musiałoby być niemal zbliżone do pewności. Wprawdzie ranga

zarzucanych w kasacjach uchybień jest poważna, lecz ich zaistnienie nie jest na tyle

oczywiste, by badanie sprawy przez pryzmat przesłanek określonych w art. 532 § 1

k.p.k. przesądzało o konieczności przełamania reguły bezzwłocznego wykonania

prawomocnego wyroku. Kwestia ewentualnego wystąpienia bezwzględnej podstawy

I KK 237/26

3

odwoławczej z art. 439 § 1 k.p.k. wymaga zarówno gruntownej analizy akt sprawy w

kontekście podniesionych w kasacjach zarzutów, jak i stosownych dokumentów.

Rozstrzygnięcie wniosku złożonego w oparciu o przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie

stanowi swego rodzaju prejudykatu w postępowaniu kasacyjnym, dlatego też w

żaden sposób nie rzutuje ono na kierunek przyszłego rozstrzygnięcia odnośnie do

kasacji. Nie oznacza zatem, że procesowo niedopuszczalne jest w przyszłości

uznanie zarzutów podniesionych w kasacjach za oczywiście zasadne.

Nie przesądzając zatem ostatecznego efektu wniesienia kasacji, Sąd

Najwyższy doszedł do przekonania, że nie zachodzą wystarczające podstawy do

zastosowania nadzwyczajnej instytucji z art. 532 § 1 k.p.k.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[J.J.]

[a.ł]