Kasacja od uniewinnienia oddalona. Obrońca chciał 2880 zł, sąd zasądził 720 zł

I KK 304/25

2

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 14 sierpnia 2024 r.,

sygn. akt II K 1534/23, uniewinniono oskarżonego M.P. od popełnienia czynu z art.

162 § 1 k.k.

Po rozpoznaniu apelacji prokuratora i pełnomocników oskarżycieli

posiłkowych, wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 7 kwietnia 2025

r., sygn. akt VI Ka 697/24, utrzymano w mocy zaskarżony wyrok.

Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wnieśli pełnomocnicy oskarżycielki

posiłkowej A.Z., zaskarżając go w całości, na niekorzyść oskarżonego i zarzucając:

„1. Rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść

orzeczenia, tj.: art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 i 410 k.p.k. - poprzez

bezpodstawne zastosowanie zasady in dubio pro reo przy ocenie materiału

dowodowego, w szczególności bilingów telefonicznych i zapisów rozmów

pomiędzy pokrzywdzonym a oskarżonym, który wbrew twierdzeniom Sądu w

sposób spójny i jednoznaczny wskazywał na świadomość oskarżonego co do

stanu zagrożenia życia Pokrzywdzonego, a mimo to został oceniony w sposób

wybiórczy i jednostronny, z rażącym pominięciem oczywistych dowodów zasad

logiki i doświadczenia życiowego.

2. Art. 167 § 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. poprzez

zaniechanie przez sąd przeprowadzenia z urzędu dowodu z przesłuchania

psychologa, który sporządził wpis w dokumentacji medycznej M.P. zawierający

istotne informacje o jego stanie psychicznym i relacji do zdarzenia, mimo że

dokument ten miał znaczenie dla oceny świadomości oskarżonego oraz

ustalenia, czy posiadał on wiedzę o stanie zagrożenia pokrzywdzonego, co

skutkowało niepełnym wyjaśnieniem okoliczności sprawy i błędną oceną

materiału dowodowego.

3. Rażące naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegające na

bezpodstawnym i dowolnym przyjęciu przez sąd odwoławczy, że dokument

pełnomocnictwa udzielonego obrońcy z datą 15 lutego 2023 r. zawiera

oczywistą omyłkę pisarską, mimo braku jakichkolwiek dowodów na jej

wystąpienie, co skutkowało pominięciem istotnego dowodu i naruszeniem

zasady swobodnej, ale rzetelnej oceny dowodów oraz całokształtu ujawnionych

okoliczności sprawy”.

I KK 304/25

3

W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi II instancji do ponownego

rozpoznania.

W odpowiedziach na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w B. i

obrońca oskarżonego wnieśli o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej, a

obrońca nadto o zasądzenie zwrotu kosztów obrony w postępowaniu kasacyjnym w

wysokości 2880 zł stanowiącej 4-krotność stawki minimalnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.

Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji

rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a

zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że

postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego

naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny

wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w

której kasacja została wniesiona (por. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK

6/14).

Odnosząc się do pierwszego zarzutu kasacji, zredagowanego jako

naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 i 410 k.p.k. poprzez bezpodstawne

zastosowanie zasady in dubio pro reo przy ocenie materiału dowodowego,

podkreślenia wymaga, że stanowi on powielenie zarzutu apelacyjnego, do którego

odniósł się trafnie i wyczerpująco Sąd II instancji, uznając, że Sąd Rejonowy

słusznie zastosował dyspozycję art. 5 § 2 k.p.k. wobec napotkanych wątpliwości

dowodowych, których nie dało się rozwiać. Sądy obu instancji przeanalizowały

akcentowane przez skarżących zapisy rozmów między pokrzywdzonym i

oskarżonym oraz pochyliły się nad zagadnieniem świadomości oskarżonego co do

stanu zagrożenia życia pokrzywdzonego. Sąd II instancji zweryfikował cały materiał

dowodowy, nie dochodząc do jednej, stanowczej i przekonującej wersji zdarzenia.

Przeanalizował możliwe warianty przebiegu zajścia, o którym mowa w akcie

I KK 304/25

4

oskarżenia, ale nie uznał żadnej z nich za prawdopodobną, co oznaczało

procesową konieczność uniewinnienia M.P.

Drugi z zarzutów kasacyjnych, sformułowany jako naruszenie przepisów

postępowania w postaci art. 167 § 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k.

poprzez zaniechanie przez sąd przeprowadzenia z urzędu dowodu z przesłuchania

psychologa, który sporządził wpis w dokumentacji medycznej M.P., również okazał

się oczywiście bezzasadny. Sąd Okręgowy odniósł się bowiem trafnie do zakazu

dowodowego dotyczącego dokumentacji medycznej (jak też innych zakazów

dowodowych obowiązujących w tym postępowaniu) w początkowej części swojego

uzasadnienia. Uzasadnienie w tym zakresie jest wystarczające do wykazania braku

zasadności podniesionego zarzutu kasacyjnego.

Ostatni z zarzutów, poddający pod rozwagę naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z

art. 410 k.p.k. w odniesieniu do dokumentu pełnomocnictwa udzielonego obrońcy

oskarżonego z datą 15 lutego 2023 r., również nie mógł skutkować

rozstrzygnięciem zgodnym z kierunkiem kasacji. Poprzez wskazany zarzut

skarżący zakwestionował ocenę dowodu, która pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k.

Sąd Okręgowy dokładnie wyjaśnił motywy, dla których datę wskazaną w

dokumencie należało uznać za omyłkową w kontekście pozostałych okoliczności

sprawy. Argumentacja Sądu w tym zakresie nie budzi zastrzeżeń.

Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie

zaistnienia którejkolwiek z wymienionych w treści art. 439 § 1 k.p.k. bezwzględnych

przyczyn odwoławczych, ani innej rażącej obrazy prawa mogącej mieć istotny

wpływ na treść orzeczenia Sądu II instancji, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535

§ 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji pełnomocników oskarżycielki posiłkowej,

jako oczywiście bezzasadnej.

O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z

ogólną regułą, o której mowa w art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. Na

wniosek zgłoszony w odpowiedzi na kasację zasądzono również od oskarżycielki

posiłkowej na rzecz oskarżonego zwrot wydatków poniesionych przez niego w

związku z ustanowieniem obrońcy w celu sporządzenia odpowiedzi na kasację.

Biorąc pod uwagę nakład pracy adwokata w celu przygotowania ww. pisma

procesowego oraz wydanie rozstrzygnięcia na posiedzeniu bez udziału stron

I KK 304/25

5

wniosek uwzględniono w zakresie odpowiadającym stawce minimalnej, o której

mowa § 11 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

[WB]

[r.g.]