Zarzut wadliwej obsady sądu nie wstrzymał wyroku wobec M.B. za czyn z ustawy o zabytkach

Obrońca M.B. wniósł kasację od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

w Opolu z 24 kwietnia 2025 r. Mocą tego orzeczenia utrzymano w mocy wyrok

Sądu Rejonowego w Głubczycach z 25 maja 2023 r. skazujący ją za popełnienie

czynu zabronionego z art. 108 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad

zabytkami, na karę roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo

I KK 352/25

2

zawieszono na okres próby 2 lat i zobowiązano ją do informowania kuratora o

przebiegu okresu próby.

W nadzwyczajnym środku zaskarżenia, niezależnie od zarzutów

bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. i rażącej obrazy

przepisów prawa procesowego, obrońca zamieścił także wniosek o wstrzymanie

wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Stwierdzić należy, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia ma charakter

wyjątkowy od zasady, w myśl której orzeczenie staje się wykonalne z chwilą

uprawomocnienia, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przełamanie tej reguły i

skorzystanie z dobrodziejstwa instytucji wskazanej w art. 532 k.p.k. jest wprawdzie

możliwe, jednak uzależnione jest od wystąpienia szczególnych okoliczności,

pozwalających na uznanie, że wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji

mogłoby spowodować dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie

nieodwracalne skutki. Nawet jeżeli waga zarzutów wymierzonych przeciwko

prawomocnemu orzeczeniu była na tyle znacząca, że w polu widzenia jawi się

pewna, choć obecnie nie przesądzona, perspektywa wzruszenia zaskarżonego

rozstrzygnięcia, to jednak wysoce nieracjonalne byłoby odejście od reguły

natychmiastowej wykonalności orzeczenia w sytuacji, gdy z jednej strony wydanie

wyroku kasatoryjnego hipotetycznie jest możliwe z powodu zaistnienia

bezwzględnej przyczyny odwoławczej jaką jest nienależyta obsada sądu

odwoławczego, ale z drugiej strony - na chwilę obecną – nie ma żadnych podstaw

do kwestionowania sprawstwa skazanej.

Z tych powodów, nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii

zasadności kasacji, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie zachodzą

wystarczające podstawy do zastosowania instytucji unormowanej w art. 532 § 1

k.p.k.

[WB]

[a.ł]

I KK 352/25

3