Sąd Najwyższy nie rozpoznał ponownie wniosku skazanego o wyłączenie sędziego

Skazany B.P. pismem z 11 maja 2026 r. (data stempla pocztowego) wniósł

ponownie o wyłączenie SSN Stanisława Stankiewicza od udziału w dotyczącej tego

skazanego sprawie kasacyjnej o sygn. I KK 379/25. W uzasadnieniu wniosku

wskazał, iż SSN Stanisław Stankiewicz nie posiada przymiotu niezawisłego i

bezstronnego sądu, który to standard określony został w Europejskiej Konwencji

Praw Człowieka oraz Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej. W ocenie

wnioskującego, rozpoznanie kasacji przez SSN Stanisława Stankiewicza

skutkować będzie naruszeniem standardu wynikającego z art. 6 ust. 1 Europejskiej

I KK 379/25

2

Konwencji Praw Człowieka, art. 45 Konstytucji RP oraz zaistnieniem bezwzględnej

przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

W zaistniałym układzie procesowym wniosek o wyłączenie SSN Stanisława

Stankiewicza zarejestrowany w Sądzie Najwyższym pod sygn. I KK 379/25 (KRI

1725) należało pozostawić bez rozpoznania.

Z akt sprawy wynika bowiem, iż postanowieniem z dnia 20 lutego 2026 roku

(KRI 1405) rozpoznano już wniosek skazanego o wyłączenie SSN Stanisława

Stankiewicza oparty o tożsamą argumentację. Zgodnie zaś z treścią art. 41a k.p.k.

wniosek o wyłączenie sędziego oparty na tych samych podstawach faktycznych co

wniosek wcześniej rozpoznany pozostawia się bez rozpoznania. Jednoznaczna i

trwała wykładnia tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, iż nie jest możliwe

ponowne rozpoznanie wniosku opartego na tych samych podstawach, choćby jego

„rozpoznanie” polegało na „pozostawieniu go bez rozpoznania” (tak zgodnie

postanowienia SN z dni: 31 maja 2019 r., III KO 74/18; 24 sierpnia 2023 r., V KK

420/20; 29 listopada 2024 r., II KK 423/23; 26 listopada 2024 r., V KK 358/23; 20

marca 2025 r., III KO 61/24). Formułowane przez wnioskodawcę ryzyko naruszenia

prawa konstytucyjnego, konwencyjnego oraz procesowego zostało już procesowo

ocenione i obowiązujące przepisy nie pozwalają na ponowną ocenę tych samych

okoliczności dotyczących wysuwanych wątpliwości co do bezstronności sędziego,

niezależnie od tego kto owe wątpliwości wysuwa. Skutkiem zaistnienia przesłanek

określonych w art. 41a k.p.k. musi być więc pozostawienie wniosku bez

rozpoznania, co oznacza, że wniosek złożony w warunkach tego przepisu nie

podlega merytorycznemu rozpoznaniu (D. Świecki [w:] B. Augustyniak, K.

Eichstaedt, M. Kurowski, D. Świecki, Kodeks postępowania karnego. Komentarz.

Tom I. Art. 1–424, Warszawa 2024, s. 258).

W świetle zaistniałych okoliczności Sąd Najwyższy podjął zatem jedyną

możliwą decyzję, opisaną w sentencji niniejszego postanowienia.

I KK 379/25

3

[J.J.]

[a.ł]