Skarb Państwa zwróci oskarżonemu R.W. 6150 zł za obrońcę w kasacji

Kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 31 lipca 2025

roku, sygn. II AKa 82/24 na niekorzyść m. in. R.W. wniósł prokurator. Obrońcą tego

oskarżonego także na etapie postępowania kasacyjnego była adwokat M.B.

I KK 448/25

2

W dniu 14 kwietnia 2026 roku odbyła się rozprawa kasacyjna w tej sprawie,

w której uczestniczyła m. in. ww. obrońca R.W. Sąd Najwyższy oddalił kasację

prokuratora jako oczywiście bezzasadną, kosztami sądowymi postępowania

kasacyjnego obciążając Skarb Państwa. Z uwagi na brak stosownego wniosku nie

rozważał i w efekcie nie rozstrzygnął w przedmiocie zwrotu kosztów R.W. z tytułu

ustanowienia – i w efekcie udziału – obrońcy w postępowaniu kasacyjnym.

Pismem z 21 kwietnia 2026 roku obrońca wniosła o zasądzenie od Skarbu

Państwa na rzecz oskarżonego zwrotu poniesionych kosztów ustanowienia i

udziału obrońcy w postępowaniu przed Sądem Najwyższym (k. 113-114 akt SN).

Do wniosku załączono stosowną umowę oraz potwierdzenia zapłaty na łączną

kwotę 6.150.00 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek o przyznanie poniesionych kosztów związanych z ustanowieniem

obrońcy z wyboru okazał się zasadny, gdyż zgodnie z art. 637a k.p.k. do kosztów

postępowania kasacyjnego stosuje się odpowiednio przepisy o kosztach

postępowania odwoławczego, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wobec tego

odpowiednie zastosowanie w tej kwestii znalazł art. 636 § 1 k.p.k., przewidujący

obciążenie Skarbu Państwa kosztami procesu za postępowanie odwoławcze w

wypadku nieuwzględnienia wniesionego wyłącznie przez oskarżyciela publicznego

środka odwoławczego. Do kosztów procesu niewątpliwie należą uzasadnione

wydatki stron, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy (art. 616 § 1

pkt 2 k.p.k.). Przepisy te stosuje się odpowiednio do kosztów postępowania

kasacyjnego.

Wysokość przysługującego zwrotu poniesionych kosztów pomocy prawnej

z wyboru określona jest Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22

października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie. Stosownie do §

11 ust. 2 pkt 6 tego rozporządzenia, stawka minimalna za obronę przed Sądem

Najwyższym wynosi 1.200 zł. Przepis zawarty w § 15 ust. 3 daje możliwość

ustalenia opłaty w wysokości przewyższającej sześciokrotnie stawkę minimalną.

Zasądzenie kosztów obrony wyższych od stawek minimalnych wymaga wykazania i

I KK 448/25

3

ustalenia okoliczności uzasadniających takie rozstrzygnięcie (por. postanowienia

SN: z 12 marca 2019 r., VI KZ 4/19; z 5 marca 2021 r., IV KK 319/19), gdyż opłatę

ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną wówczas, gdy

uzasadniają to określone rozporządzeniem okoliczności (§ 15 ust. 3). Zalicza się do

nich w szczególności rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas

prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału

dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii

biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z

dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. W świetle zatem

obowiązujących regulacji normatywnych, ustalenie opłaty wyższej niż stawka

minimalna, lecz nieprzekraczającej sześciokrotności tej stawki, może być

uzasadnione w szczególności rodzajem i zawiłością sprawy oraz niezbędnym

nakładem pracy adwokata (por. M. Gawryluk, Prawo o adwokaturze. Komentarz,

Warszawa 2012, art. 16). Także w orzecznictwie słusznie przyjmuje się, że sąd

może kontrolować wysokość żądanego przez stronę wynagrodzenia adwokata w

zakresie przekraczającym stawki minimalne, określone w przepisach wskazanych

w rozporządzeniu, przy czym kontrola ta dokonywana ma być przy uwzględnieniu

rodzaju i stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy obrońcy lub pełnomocnika

(por. postanowienie SN z 23 marca 2011 r., I KZP 1/11, OSNKW 2011, z. 5, poz.

38).

Żądana we wniosku kwota mogła zatem zostać zaakceptowana, albowiem

nie przekracza wskazanej w rozporządzeniu zwiększonej stawki maksymalnej,

mogącej wynieść maksymalnie 7.200 złotych. Obrońca należycie we wniosku

wykazała okoliczności stanowiące podstawę podwyższenia stawki. Tym samym

przyznanie zwrotu kosztów we wnioskowanej wysokości jest uzasadnione.

W tym stanie rzeczy należało postanowić jak na wstępie.

Adam Roch

[WB]

[a.ł]

I KK 448/25

4