Rok ograniczenia wolności bez wymiaru pracy. SN uchylił wyrok w części o karze

I KK 453/25

2

D. S. stanął pod zarzutem tego, że w dniu 4 lutego 2024r., w O. przy ul. J. ,

poprzez kilkukrotne uderzanie pięścią oraz kopanie nogą dokonał uszkodzenia

mienia w postaci panelu dyspozycji i panelu kabinowego dźwigu osobowego,

powodując ich wgniecenie, czym spowodował łączne straty w kwocie 5.398,92 zł na

szkodę Spółdzielni Mieszkaniowej w O.,

tj. popełnienia przestępstwa z art. 288§1 k.k.

Wyrokiem nakazowym z dnia 24 kwietnia 2025r., wydanym w sprawie o sygn.

akt II K 326/25, Sąd Rejonowy w Opolu uznał D. S. winnym popełnienia zarzucanego

mu przestępstwa z art. 288§1 k.k. i na podstawie tego przepisu, przy zastosowaniu

art. 37a§1 k.k. wymierzył mu karę roku ograniczenia wolności, zobowiązując go na

podstawie art. 34§1a pkt 1 k.k. w zw. z art. 35§1 k.k., do „wykonywania nieodpłatnej,

kontrolowanej pracy na wskazany w postępowaniu wykonawczym cel społeczny”.

Sąd orzekł ponadto o środku kompensacyjnym oraz o kosztach postępowania.

Powyższe orzeczenie uprawomocniło się nie będąc skarżone przez żadną ze stron

postępowania.

Obecnie kasację od tego wyroku, na niekorzyść skazanego, wniósł Prokurator

Generalny, zaskarżając orzeczenie w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze

ograniczenia wolności, podnosząc zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść

wyroku naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego, a mianowicie

art. 413§2 pkt 2 k.p.k. i art. 35§1 k.k., polegającego na orzeczeniu wobec

oskarżonego D. S. kary roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania

nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny, bez określenia wymiaru czasu tej

pracy w stosunku miesięcznym, co czyni wydany wyrok niewykonalnym w tym

zakresie.

Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie wyroku w

zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Opolu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się oczywiście zasadna w stopniu

wymaganym przez art. 535§5 k.p.k. Zaskarżone orzeczenie zapadło bowiem z

I KK 453/25

3

rażącą obrazą przepisu art. 413§2 pkt 2 k.p.k. oraz rażącym naruszeniem prawa

materialnego.

Art. 413 k.p.k. określa elementy, które winien zawierać każdy wyrok. Takim

elementem, zgodnie z §2 pkt 2 tego przepisu, jest m.in. rozstrzygnięcie co do kary,

które powinno być wyczerpujące i, co oczywiste, winno odpowiadać regułom prawa

materialnego (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2019r., sygn. akt

III KK 138/18).

Stosownie do treści art. 34§1b k.k. sąd zobligowany jest do określenia

przynajmniej jednej z form wykonywania kary ograniczenia wolności określonych

w §1a tego przepisu, tj. obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy

na cele społeczne lub potrąceniu od 10% do 25% wynagrodzenia za pracę w

stosunku miesięcznym. W przypadku zaś gdy Sąd decyduje o orzeczeniu kary

ograniczenia wolności w pierwszej ze wskazanych wyżej form, musi, na podstawie

art. 35§1 k.k., określić wymiar tej kary w stosunku miesięcznym.

W przedmiotowej sprawie zaistniała opisana w kasacji sytuacja, a mianowicie

Sąd wymierzył skazanemu karę roku ograniczenia wolności i na tym poprzestał, nie

czyniąc zadość wskazanemu wyżej wymogowi wynikającemu z art. 35§1 k.k.

Uchybienia, których dopuścił się Sąd, należało uznać za rażące i mające

istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, bowiem wada wydanego wyroku skutkuje

w rzeczywistości brakiem możliwości wykonania orzeczonej kary, a jej

konwalidowanie nie jest możliwe na etapie postępowania wykonawczego.

Zważywszy na powyższe, kasację należało uznać za oczywiście

zasadną, uchylić wyrok Sądu Rejonowego w zaskarżonej części i przekazać sprawę

w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy winien mieć na uwadze

powyższe uwagi i orzec karę odpowiadającą wymogom kodeksowym.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na

wstępie.

[J.J.]

I KK 453/25

4

[a.ł]

Jerzy Grubba Waldemar Płóciennik

Kazimierz Klugiewicz