Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania kary 12 lat wobec skazanego R.Ś.

Obrońca R.Ś. wniósł kasację od prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego

we Wrocławiu z 9 kwietnia 2025 r. Mocą tego orzeczenia zmieniono wyrok Sądu

Okręgowego we Wrocławiu z 13 lipca 2022 r. i ostatecznie skazano R.Ś. w

następujący sposób: za popełnienie dwóch przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z

art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., przy czym jedno popełnione w zw. z art.

297 § 1 k.k. – na dwie kary 5 lat pozbawienia wolności i grzywnę; za popełnienie

przestępstwa z art. 301 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – na karę 3 lat pozbawienia

wolności; za popełnienie przestępstwa z art. 302 § 1 k.k. w zb. z art. 300 § 1 i 3 k.k.

– na karę 2 lat pozbawienia wolności; za popełnienie przestępstwa z art. 299 § 1 i

I KK 486/25

2

5 w zw. z art. 12 k.k. – na karę 3 lat pozbawienia wolności i za popełnienie

przestępstwa z art. 183 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowym – na

karę 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę i orzeczono wobec niego karę łączną

12 lat pozbawienia wolności i grzywnę oraz zakaz z art. 41 § 2 k.k. oraz dwa środki

kompensacyjne z art. 46 § 1 k.k.

Na obecnym etapie postępowania do Sądu Najwyższego, wpłynął kolejny

wniosek skazanego o wstrzymanie wykonania orzeczenia.

Stwierdzić należało, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Nie straciły na aktualności wywody Sądu Najwyższego zawarte w

postanowieniu z 29 stycznia 2026 r., w którym oddalono wnioski obrońcy i

skazanego złożone w trybie art. 532 k.p.k.

Instytucja wstrzymania wykonania wyroku ma charakter wyjątkowy, dlatego

potrzeby zastosowania wstrzymania wykonania kary nie może uzasadniać sama

czynność procesowa - wniesienie kasacji. Potrzeba ta aktualizuje się dopiero

wówczas, gdy charakter zarzutów kasacyjnych wskazuje na ich oczywistą

zasadność, a nadto wystąpiły szczególne, wyjątkowe okoliczności pozwalające

przyjąć, iż wykonanie orzeczenia mogłoby spowodować nieodwracalne,

niekorzystne dla skazanego skutki. Analizując treść poszczególnych podniesionych

w kasacji zarzutów, w kontekście treści uzasadnienia zaskarżonego nimi wyroku

Sądu odwoławczego, nie można obecnie - niezależnie od przyszłego

rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności kasacji - przyjąć, że bardzo istotne

względy przemawiają za ich oczywistą zasadnością. Powołane we wniosku

okoliczności nie mogły odnieść oczekiwanego przez stronę skutku. Skazany

wskazał na szereg kwestii, w których upatrywał wydanie niesłusznego wyroku

skazującego, a które nie były niczym innym jak niedozwolonym na etapie

kasacyjnym zarzutem z art. 438 pkt 3 k.p.k. i które w najmniejszym stopniu nie

dowodziły tego, że skazano osobę, która nie była sprawcą zarzucanych jej czynów.

Wobec powyższych argumentów wnioski należało uznać za niezasadne.

Michał Laskowski

[WB]

I KK 486/25

3

[a.ł]