Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania kary 2 lat i 8 miesięcy wobec R.P.

Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt II

AKa 240/23, utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 4

października 2022 r., sygn. akt III K 215/19, uznający R.P. za winnego popełnienia

czynów: z art. 258 § 1 k.k., ciągu przestępstw z art. 291 § 1 k.k. i art. 299 § 1 k.k. w

zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i skazujący go na

karę łączną 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności.

We wniesionej na korzyść skazanego kasacji, zaskarżając wyrok Sądu

odwoławczego w całości, obrońca zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego,

mające wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 6 ust. 1 Europejskiej

Konwencji Praw Człowieka gwarantującego prawo do rzetelnego procesu w zw. z

art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zw. z art. 457 §

3 k.p.k. oraz w zw. z art. 60 § 3 k.k.

I KK 82/26

2

Obrońca wniósł o wstrzymanie wykonania orzeczonej wobec skazanego kary 2 lat i

8 miesięcy pozbawienia wolności, odwołując się do jego sytuacji osobistej,

zdrowotnej jak i postawy procesowej, wskazując, iż dobrowolnie stawił się do

zakładu karnego do odbycia orzeczonej kary nie czekając na rozstrzygniecie w

przedmiocie odroczenia jej wykonania.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz utrzymanego nim

w mocy wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu i przekazanie sprawy temu Sądowi

do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia jest odstępstwem od reguły z

art. 9 § 1 i 2 k.k.w., według której orzeczenie staje się wykonalne z chwilą

uprawomocnienia. Jej wyjątkowy charakter oznacza, że nie podlega ona wykładni

rozszerzającej. Stąd też jej zastosowanie powinno mieć miejsce wówczas, gdy

wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować dla

skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki, co w efekcie

doprowadzi do jego pokrzywdzenia, a nadto winno być uzasadnione szczególnymi i

jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami, które swoje podstawy mają w

treści zarzutów kasacyjnych (lub podstaw kasacyjnych branych pod uwagę z

urzędu).

Przez „rażące naruszenie prawa”, na które wskazuje obrońca w zarzutach

kasacyjnych, należy rozumieć naruszenie prawa porównywalne, jeśli chodzi o wagę

i doniosłość konsekwencji, z naruszeniami wymienionymi w art. 439 k.p.k. i może

być ocenione jako rażące w sytuacji, gdy sposób procedowania Sądu, względnie

przyjęta przez Sąd interpretacja przepisu albo sposób zastosowania przez Sąd

prawa, są w sposób oczywisty wadliwe.

Sąd Najwyższy dokonując wstępnej kontroli wniesionej kasacji, nie znalazł podstaw

do jednoznacznego uznania zarzutów w niej podniesionych za oczywiście zasadne.

Jednak ocena ta nie przesądza na tym etapie postępowania o ostatecznym

kierunku rozstrzygnięcia.

Jednocześnie takie okoliczności jak sytuacja osobiste skazanego, jego stan

zdrowia czy postawa (dobrowolne stawienie się do ZK), która w powiązaniu z

wysokością orzeczonej kary pozbawienia wolności świadczy o braku przesłanek do

I KK 82/26

3

uznania, że skazany będzie się przed jej wykonaniem ukrywał, mogą okazać się

przydatnymi w ewentualnym postępowaniu o przerwę w wykonaniu kary w trybie

art. 153 k.k.w. lub o odroczenie jej wykonania w oparciu o treść art. 151 k.k.w., nie

mogą one jednak być skutecznymi przesłankami do zastosowania instytucji z art.

532 § 1 k.p.k.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[WB]

[a.ł]