Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania kar wobec skazanych D.Ł. i D.Ł.

Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt II

AKa 240/23, utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 4

października 2022 r., sygn. akt III K 215/19, uznający:

- D.Ł. za winnego popełnienia czynów z art. 258 § 1 k.k. oraz z art. 286 § 1 k.k. w

zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i skazujący go na karę łączną 10 lat

pozbawienia wolności,

- D.Ł. za winnego popełnienia czynów z art. 258 § 1 k.k. oraz z art. 291 § 1 k.k. i

art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1

k.k. i skazujący go na karę łączną 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności.

Kasację na korzyść obu skazanych wniósł ich obrońca, który zaskarżając

wyrok w części dotyczącej D.Ł. i D.Ł. w całości zarzucił rażące naruszenie prawa

procesowego mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 457 § 3 k.p.k. w zw.

I KK 82/26

2

z art. 433 § 1 -2 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7

k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k., art. 410 k.p.k.; art. 433 § 1-2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3

k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k.; art. 433 § 1 – 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w

zw. z art. 74 § 1 k.p.k. i art. 74 § 2 k.p.k. a contrario i art. 175 § 1 k.p.k. i art. 171 § 5

k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k.; art. 433 § 1- 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. 16

§ 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k., na zakończenie wnosząc o uchylenie wyroku

Sądu Apelacyjnego w Poznaniu i przekazaniu sprawy temu Sądowi do ponownego

rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Jednocześnie obrońca wniósł o

wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia wobec obu skazanych

podnosząc, iż wykonanie orzeczonych kar łącznych pozbawienia wolności zależy

od rozstrzygnięcia wniesionej kasacji.

Odpowiadając pisemnie na kasację, prokurator wniósł o jej oddalenie jako

oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Wniosek obrońcy skazanych nie zasługuje na uwzględnienie.

Wyjątkowości instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia należy upatrywać

w odstępstwie od zasady wynikającej z art. 9 § 1 i 2 k.k.w., według której

orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia. Sąd Najwyższy

konsekwentnie stoi na stanowisku, że przyczyną, dla której możliwe jest jej

zastosowanie są nieodwracalnie niekorzystne dla skazanego skutki, które mogą

wystąpić w sytuacji, gdy orzeczenie jest lub ma być wykonane. Przy czym owe

skutki mogą zaistnieć wówczas, gdy już pobieżna analiza wniesionej kasacji

świadczy o jej zasadności, a tym samym o konieczności uchylenia zaskarżonego

nią wyroku. Dochodzi wtedy do sytuacji w której skazany odbywałby karę w

okolicznościach, w których z racji na charakter uchybień, którymi jest dotknięty

zaskarżony wyrok, orzeczenie nie powinno być wykonywane.

Sąd Najwyższy dokonując wstępnej kontroli zaskarżonego kasacją wyroku,

nie znalazł podstaw do jednoznacznego uznania zarzutów kasacyjnych za

oczywiście zasadne, a tym samym uznania, za obrońcą skazanych D.Ł. i D.Ł., że

wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczonych wobec nich kar jest zasadny,

albowiem zależy od rozstrzygnięcia wniesionej kasacji.

I KK 82/26

3

Przeprowadzona na tym etapie postępowania analiza nie przesądza o kierunku

ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, które musi być poprzedzone pogłębioną

oceną podniesionych zarzutów kasacyjnych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[WB]

[a.ł]