Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania kary 4 lat i 6 miesięcy wobec skazanej A. Ś.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 6 października 2025 r. w

sprawie II AKa 436/24, zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 24

czerwca 2024 r., III K 67/21, uznając A. Ś. za winną popełnienia czynu z art. 189a §

1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1.10.2023 r.) i art. 10 ust. 2 i 3 ustawy z

dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzenia wykonywania pracy

cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom ustawy na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej (od dnia wejścia w życie ustawy, tj. od 21 lipca 2012 r.) w

zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 189a § 1 k.k. w

zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył jej m.in. karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia

wolności.

I KK 97/26

2

We wniesionej na korzyść skazanej kasacji, zaskarżając wyrok Sądu Apelacyjnego

w całości, obrońcy podnieśli zarzuty rażącego naruszenia prawa procesowego, tj.

art. 7 w zw. z art. 458 k.p.k., obrazy prawa materialnego, tj. art. 189a § 1 k.k. oraz

rażącej niewspółmierności „środka karnego” i wnieśli o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym, ewentualnie o uchylenie orzeczenia i jego zmianę poprzez zmianę

kwalifikacji prawnej czynu na czyn z art. 10 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 15 czerwca

2012 r. o skutkach powierzenia wykonywania prac cudzoziemcom przebywającym

wbrew przepisom ustawy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i art. 264a § 1 k.k.

w zw. z art. 11 § 2 k.k. i wymierzenie skazanej kary pozbawienia wolności z

warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Jednocześnie skarżący wnieśli o

wstrzymanie wykonania orzeczenia odwołując się do treści zarzutów kasacyjnych i

wskazując na wysokie prawdopodobieństwo ich zasadności oraz negatywne skutki

wykonania wyroku dla skazanej i jej rodziny (wiek skazanej - 69 lat, stan zdrowia -

zdiagnozowane reumatoidalne zapalenie stawów, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca i

retinopatia cukrzycowa, zaćma i choroby układu moczowego).

W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako

oczywiście bezzasadnej oraz o niewstrzymywanie wykonania orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Podzielić należy stanowisko obrońców skazanej, którzy w uzasadnieniu

wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczonej wobec niej kary pozbawienia

wolności wskazują na wyjątkowość tej instytucji oraz fakt, iż musi być ona

uzasadniona szczególnymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do

wniosku, że wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla

skazanej skutki wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne.

Niezmiennie Sąd Najwyższy podkreśla, że owe skutki mogą zaistnieć

wówczas, gdy już pobieżna analiza wniesionej kasacji świadczy o jej zasadności, a

tym samym o konieczności uchylenia zaskarżonego nią wyroku. Dochodzi wtedy do

sytuacji, w której skazany odbywałby karę, w okolicznościach, w których z racji na

I KK 97/26

3

charakter uchybień, którymi jest dotknięty zaskarżony wyrok, orzeczenie nie

powinno być wykonywane.

Dokonując wstępnej kontroli zaskarżonego kasacją wyroku, Sąd Najwyższy

nie znalazł podstaw do jednoznacznego uznania, iż uwzględnienie podniesionych w

kasacji zarzutów jest na tyle prawdopodobne, że uzasadniałoby wstrzymanie

wykonania orzeczonych wobec skazanej A. Ś. kar. Przeprowadzona na tym etapie

postępowania analiza nie przesądza o ostatecznym kierunku rozstrzygnięcia

sprawy, które musi być poprzedzone pogłębioną oceną podniesionych zarzutów

kasacyjnych.

Z kolei okoliczności dotyczące wieku skazanej, czy jej stanu zdrowia nie stanowią

przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia.

Okoliczności te mogą okazać się przydatnymi w ewentualnym postępowaniu o

przerwę w wykonaniu kary w trybie art. 153 k.k.w. lub odroczenie jej wykonania na

podstawie art. 151 k.k.w., nie mogą jednak być przesłanką do zastosowania

instytucji uregulowanej w art. 532 § 1 k.p.k.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[J.J.]

[a.ł]