Skazany wnosił o wznowienie bez podstawy z ustawy. SN odmówił przyjęcia wniosku

Pismem z 14 września 2026 r. M.B. wniósł o przyznania mu nowego obrońcy

z urzędu celem złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 8 maja 2014 roku w

sprawie o sygn. II AKa 111/14, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w

Jeleniej Górze z 20 stycznia 2014 roku w sprawie o sygn. III K 56/13. W treści pisma

wnioskujący wskazał, że w toku postępowania jurysdykcyjnego wystąpiły błędy.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

I KO 110/26

2

Pismo skazanego niewątpliwie wskazuje na oczywistą bezzasadność żądania

wznowienia postępowania w rozumieniu art. 545 § 3 k.p.k. Powyższy przepis nakłada

na sąd obowiązek przeprowadzenia kontroli wniosku o wznowienie postępowania

pochodzącego od podmiotu nieprofesjonalnego pod kątem tego czy nie jest on

oczywiście bezzasadny. Kontrola ta ma charakter quasi formalny, co oznacza, że w

jej toku nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania wniosku, ani też do badania

jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw wznowienia, ale do wstępnego

przeanalizowania jego treści w celu ustalenia możliwości skutecznego złożenia tego

pisma. Wniosek, który jest bezzasadny w stopniu oczywistym, musi spotkać się z

odmową przyjęcia bez wzywania do usunięcia braków formalnych. Oczywista

bezzasadność wniosku o wznowienie postępowania to taka, która nie wymaga

szczególnego badania, jest widoczna „na pierwszy rzut oka”, niewątpliwa, a wniosek

obiektywnie nie może doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia (zob.

np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 25 września 2015 r., II KO 49/15, OSNKW

2016/1/5; z 6 października 2015 r., V KO 56/15).

W złożonym przez M.B. wniosku brak jest jakiejkolwiek argumentacji choćby

potencjalnie wpisującej się w podstawy wznowienia. W złożonym piśmie przedstawia

on jedynie własne subiektywne odczucie o popełnieniu w toku postępowania

jurysdykcyjnego błędów, co nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania

sądowego. Podkreślić trzeba, że postępowanie wznowieniowe nie stanowi

powtórzenia postępowania apelacyjnego i nie jest swego rodzaju „trzecią instancją”,

mającą służyć kolejnemu weryfikowaniu poprawności orzeczeń zapadłych w sądach

pierwszej i drugiej instancji. Tym bardziej niezasadne na tym etapie jest

eksponowanie uchybień w postępowaniu merytorycznym, a to właśnie czyni

wnioskodawca. Wszystkie te okoliczności zostały bowiem poddane ocenie w toku

właściwego postępowania jurysdykcyjnego. Właściwym polem do wykazania tych

uchybień była apelacja, którą zresztą obrońca M.B. wywiódł. Wznowienie

postępowania może nastąpić wyłącznie na ściśle określonych przez ustawodawcę

podstawach. Takich jednak we wniosku nie wskazano.

Sąd Najwyższy nie stwierdził także zaistnienia przesłanek wznowienia z

urzędu, o których mowa w art. 542 § 3 k.p.k.

W oparciu o powyższe stwierdzić zatem trzeba, że zmaterializowały się

przewidziane w art. 545 § 3 k.p.k. podstawy do odmowy przyjęcia wniosku o

wznowienie jako oczywiście bezzasadnego, bez wzywania wnioskodawcy do

I KO 110/26

3

uzupełnienia jego braków formalnych, takich jak niesporządzenie go przez adwokata

i brak opłaty.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

Adam Roch

[WB]

[a.ł]