Wniosek o wznowienie z powodu pominiętych zeznań odrzucony jako oczywiście bezzasadny

I. B. pismem z dnia 8 października 2025 r. złożył wniosek o wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we

Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2004 r., sygn. akt II AKa 85/04, utrzymującego w

mocy wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 22 grudnia 2022 r., sygn. akt III K

192/03, którym skazano go za zbrodnię z art. 148 § 2 pkt 1, 2 i 3 k.k. i in. Skazany,

wnosząc o przyznanie mu obrońcy z urzędu, wskazał, że Sąd orzekający nie wziął

pod uwagę zeznań dwóch świadków.

I KO 141/25

2

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Wniosek o wznowienie postępowania jest bezzasadny w oczywistym

stopniu.

Jak wskazuje się w orzecznictwie, oczywista bezzasadność wniosku o

wznowienie ma miejsce także wtedy, gdy wniosek taki oparty zostanie na innych

podstawach niż te, które określone zostały w przepisach rozdziału 56 Kodeksu

postępowania karnego lub też żadna ze wskazanych we wniosku okoliczności nie

będzie się mieściła w katalogu przesłanek zawartych w art. 540 k.p.k., art. 540a

k.p.k. lub art. 540b k.p.k. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 4 lipca

2019 r., V KO 36/19, LEX nr 2696944; z dnia 4 lipca 2019 r., V KO 28/19, LEX nr

2696924; z dnia 26 lutego 2021 r., V KO 6/21, LEX nr 3123842).

Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie, albowiem argumentacja

skazanego nie wpisuje się w żadną z podstaw wznowieniowych. Treść wniosku

wskazuje, że intencją I. B. jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy, czemu

– co oczywiste – nie służy instytucja wznowienia postępowania (zob. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2021 r., V KZ 46/21, LEX nr 3239892). Jej

przesłanką jest bowiem m.in. to, aby po wydaniu orzeczenia ujawniły się nowe fakty

lub dowody wskazujące na to, że skazany nie popełnił czynu albo czyn jego nie

stanowił przestępstwa lub nie podlegał karze (art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k.). Takich

dowodów skazany jednak nie przedstawił, jedynie kontestując ocenę dowodów

przeprowadzoną przez Sąd I instancji oraz wyprowadzone na tej podstawie

ustalenia faktyczne, powołując się na treść zeznań D. D., które stanowiły element

zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W tym kontekście należy

podkreślić, że wynik procedowania sądu orzekającego nie podlega kontroli w

postępowaniu wznowieniowym, które nie może być traktowana jako środek służący

zdublowaniu kontroli instancyjnej. Wolno też na marginesie zauważyć, że sprawa I.

B. była rozpoznawana przez Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym

(postanowienie SN z 30.06.2005 r., V KK 450/04), jak również rozpoznawane były

już wcześniejsze wnioski o wznowienie postępowania (zob. np. sprawy I KO 79/22,

V KO 7/21).

Z tych względów, wobec braku okoliczności, które uzasadniałyby wszczęcie

postępowania z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.), orzeczono jak w części dyspozytywnej

I KO 141/25

3

postanowienia, co czyni zbędnym kwestię wyznaczenia skazanemu obrońcy z

urzędu.

[J.J.]

[a.ł]