SN nie wznowi z urzędu sprawy C. P. mimo zarzutu wadliwej obsady sądu

C.P., prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia

29 listopada 2023 r., sygn. akt III K 51/22, który to wyrok został następnie

zmieniony wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 2025 r.,

sygn. akt II AKa 294/24, zasygnalizował potrzebę wznowienia postępowania z

urzędu. Skazany został uznany za winnego popełnienia szeregu czynów, w tym

m.in. czynu z art. 258 § 3 k.k. w zw. z art. 9 § 1 k.k.s. w zw. z art. 56 § 1 k.k.s., art.

61 § 1 k.k.s., art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw.

z art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s. w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s. w zb. (art. 8 § 1 k.k.s.) z

art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., a także czynu z art. 18 §

3 k.k. w zw. z art. 56 § 1 k.k.s., art. 61 § 1 k.k.s., art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1

I KO 75/25

2

k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 k.k.s. w zw. z art. 38 § 2 pkt 1

k.k.s. oraz czynu z art. 299 § 5 k.k. w zw. z art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w

zw. z art. 65 § 1 k.k. Skazany w swojej sygnalizacji wywiódł, że w sprawie wystąpiła

bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w postaci

nienależytej obsady sądu, wynikająca z faktu, że w składach orzekających obu

instancji zasiadały osoby powołane na urząd sędziego na wniosek Krajowej Rady

Sądownictwa ukształtowanej w trybie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. Skazany

wskazał w tym kontekście na sędziego Sądu Okręgowego X.3 Y.3 oraz sędziów

Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu: X. Y., X.1 Y.1 oraz X.2 Y.2.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Sygnalizacja jest oczywiście niezasadna i nie daje podstaw do podjęcia

działań z urzędu w trybie art. 542 § 3 k.p.k. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem,

w tym w szczególności z uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z

dnia 2 czerwca 2022 r. I KZP 2/22 (OSNK 2022, nr 6, poz. 22), sam fakt powołania

sędziego sądu powszechnego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa w składzie

ukształtowanym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. nie jest wystarczający do przyjęcia,

że każdorazowo zachodzi nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2

k.p.k. Stwierdzenie tej bezwzględnej przyczyny odwoławczej wymaga wykazania,

że w konkretnych okolicznościach wadliwość procesu nominacyjnego doprowadziła

do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności, co w konsekwencji mogło

rzutować na wynik sprawy. Tymczasem skazany C. P. ograniczył się do

sformułowania ogólnych zastrzeżeń o charakterze ustrojowym i systemowym, nie

przytaczając żadnych zindywidualizowanych okoliczności, które mogłyby poddać w

wątpliwość bezstronność wymienionych w sygnalizacji sędziów przy rozpoznawaniu

jego sprawy.

W odniesieniu do podniesionego zarzutu dotyczącego sędziego X.1 Y.1

należy wskazać, że kwestia jego statusu oraz spełniania przez niego wymogów

niezawisłego sędziego była już przedmiotem szczegółowej weryfikacji. W sprawie o

sygn. akt I KK 124/24 Sąd Najwyższy przeprowadził test niezależności i

bezstronności sędziego X.1 Y.1, który zakończył się wynikiem pozytywnym. Sąd

Najwyższy nie stwierdził wówczas podstaw do uznania, aby okoliczności jego

powołania na urząd sędziego Sądu Apelacyjnego w jakikolwiek sposób wpływały

I KO 75/25

3

negatywnie na pełnienie przez niego obowiązków orzeczniczych czy też godziły w

standard rzetelnego procesu. Powyższe ustalenie czyni sygnalizację skazanego w

tym zakresie całkowicie bezprzedmiotową.

Podobnie rzecz się ma w przypadku pozostałych sędziów wskazanych we

wniosku. Skazany nie uprawdopodobnił, aby udział sędziów X. Y., X.2 Y.2 czy X.3

Y.3 skutkował w tej konkretnej sprawie naruszeniem prawa do sądu. Sama

argumentacja oparta na orzeczeniach sądów niższych instancji czy osobistym

przekonaniu skazanego o nielegalności organów konstytucyjnych nie stanowi

wystarczającej podstawy do wznowienia postępowania, jeśli nie idzie za nią

wykazanie konkretnego wpływu domniemanej wadliwości na sferę praw

procesowych skazanego. Wskazane zresztą przez samego wnioskodawcę w

sygnalizacji orzeczenia Sądu Najwyższego wymagają każdorazowo badania „in

concreto”, czego w przedmiotowym wystąpieniu zabrakło.

Treść sygnalizacji wskazuje zatem na jej oczywistą bezzasadność. Wobec

czego należało orzec o odmowie wszczęcia postępowania o wznowienie z urzędu.

[J.J.]

[r.g.]

Barbara Skoczkowska Zbigniew Puszkarski Włodzimierz Wróbel