Plutonowie uniewinnieni w pierwszej instancji. Skarga obrońcy na uchylenie wyroku oddalona

Wojskowy Sąd Garnizonowy w Warszawie wyrokiem z 8 października 2024

r., sygn. akt Sg. 33/23 uniewinnił plut. M.G. od popełnienia czynu zarzucanego mu

aktem oskarżenia tj. przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 273

k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz plut. Ł.P. od popełnienia czynu zarzucanego mu

aktem oskarżenia tj. przestępstwa określonego w art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 §

1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

I KS 24/25

2

Na skutek apelacji prokuratora, Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie

wyrokiem z 24 lutego 2025 r., sygn. SA 2/25, uchylił zaskarżony wyrok i sprawę

przekazał do ponownego rozpoznania Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w

Warszawie.

Skargę na wyrok sądu odwoławczego wniósł obrońca oskarżonych i zarzucił

rozstrzygnięciu:

1. naruszenie art. 437 § 2 zd. drugie k.p.k. w zw. z art. 454 §1 k.p.k. poprzez

przedwczesne uchylenie wyroku sądu I instancji i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania, podczas gdy zaistniały okoliczności wskazane w treści

skargi;

2. art. 167 k.p.k. poprzez błędne uznanie, że sąd I instancji nie podjął się

inicjatywy dowodowej z urzędu poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z

odtworzenia płyty CD z kontroli operacyjnej w całości czy też w części z uwagi na

konieczność wyjaśnienia okoliczności mających istotne znaczenie zdaniem sądu II

instancji oraz oskarżyciela publicznego dla rozstrzygnięcia sprawy;

3. art. 167 k.p.k. poprzez brak podjęcia się przez sąd II instancji inicjatywy

dowodowej z urzędu poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z

odtworzenia płyty CD z kontroli operacyjnej w całości czy też w części z uwagi na

konieczność wyjaśnienia okoliczności mających istotne znaczenie dla

rozstrzygnięcia sprawy, a które to wątpliwości sądu II instancji powziął na skutek

apelacji,

4. art. 405 k.p.k. poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że art. 405 § 2 i 3

k.p.k. nie uprawnia sądu do uznawania za ujawniony „całego zebranego w sprawie

materiału dowodowego”, a jedynie odnosi się do tych protokołów i dokumentów co

do których spełnione zostały wcześniej warunki z art. 405 § 2 i 3 k.p.k., gdzie tym

czasem art. 405 § 4 k.p.k. stanowi, że o ujawnieniu bez odczytywania protokołów i

dokumentów zamieszcza się wzmiankę w protokole rozprawy, zaś wskazywanie

poszczególnych protokołów i dokumentów nie jest konieczne.

I KS 24/25

3

Autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i

przekazanie sprawy właściwemu sądowi odwoławczemu do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wywiedziona przez obrońcę skarga nie zawierała argumentacji mogącej

skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do

ponownego rozpoznania.

Na podstawie art. 539a § 3 k.p.k. skarga od wyroku sądu odwoławczego

uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji przekazującego sprawę do

ponownego rozpoznania może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art.

437 k.p.k. lub z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k. Wynikający art.

539a § 3 k.p.k. nadzór Sądu Najwyższego nad przestrzeganiem normy określonej

w art. 437 k.p.k. w postępowaniu odwoławczym sprowadzać się może jedynie do

oceny zasadności podjęcia decyzji kasatoryjnej przez sąd odwoławczy, a nie

zasadności samego środka odwoławczego (apelacji). Skarga na wyrok sądu

odwoławczego nie ma też charakteru sui genesis "superapelacji", która

nakazywałaby Sądowi Najwyższemu przejmować rolę sądu odwoławczego i

ponownie oceniać zarzuty apelacyjne.

W przedmiotowej sprawie, sąd odwoławczy jako podstawę wydania wyroku

kasatoryjnego wskazał na treść 454 § 1 k.p.k., zaś powyższe rozstrzygniecie nie

było przedwczesne. Analiza treści skargi prowadzi jednak do wniosku, że obrońca

wyraźnie pomija argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku sądu

odwoławczego, z której wprost wynika, jaka była faktyczna przyczyna i podstawa

uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania

W treści z kolei uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika, że sąd ad

quem wskazał na liczne sprzeczności, przemilczenia i brak staranności w

prowadzonym przez instancji postępowaniu dowodowym. Powyższe z kolei

doprowadziło do przekonania, że zebrany w toku postępowania materiał dowodowy,

w szczególności zeznania K.P., S.M. i K.P., stenogramy rozmów utrwalonych w

toku kontroli operacyjnej nie został poddany przez sąd I instancji logicznej i

wnikliwej ocenie. W szczególności sąd I instancji, mimo, iż uznał za wiarygodne

I KS 24/25

4

dowody w postaci dokumentów kontroli operacyjnej, pominął, że z treści tych

dowodów wynika, że 28 sierpnia 2021 r. telefon komórkowy K.P. logował się

jedynie w K..

Wskazać należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu

Najwyższego przeprowadzenie przewodu na nowo w całości jest konieczne

wówczas, gdy sposób przeprowadzenia dowodów przez sąd a quo dotknięty jest

tego typu wadliwościami, że samo częściowe tylko uzupełnienie postępowania

dowodowego przez dodatkowe przeprowadzenie dowodów przez instancję

odwoławczą byłoby niewystraczające, a to właśnie z powodu uchybień w zakresie

sposobu przeprowadzenia całego postępowania dowodowego przed sądem

pierwszej instancji (tak: wyrok SN z 22.11.2023 r., II KS 47/23, LEX nr 3631002).

Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, co wynika z treści

uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów z treści skargi (pkt. 2-4), dotyczących

prawidłowości w zakresie podjętych przez sąd II instancji decyzji procesowych z

zakresu postępowania dowodowego, to uznać należy te zarzuty za nieuprawnione.

Przeprowadzenie przez Sąd Najwyższy tego rodzaju kontroli - z uwagi na

ograniczony charakter skargi wobec brzmienia art. 539a § 3 k.p.k. - w niniejszym

postępowaniu nie jest dopuszczalne. Przypomnieć należy, że Sąd Najwyższy w

postępowaniu skargowym, nie jest uprawniony do kontroli przeprowadzonej w

wyroku sądu odwoławczego oceny poszczególnych dowodów w aspekcie

odpowiedzialności oskarżonych, zaś skarga na wyrok sądu odwoławczego

uchylający wyrok sądu I instancji nie jest środkiem służącym weryfikacji oceny

dowodów dokonanej w II instancji.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 539e § 2 k.p.k.

postanowiono jak w części wstępnej postanowienia. Rozstrzygnięcie co do kosztów

postępowania skargowego znajduje uzasadnienie w treści art. 539f k.p.k. w zw.

z art. 527 § 2 k.p.k.

[WB]

[a.ł]

I KS 24/25

5