Sąd Najwyższy odrzucił wniosek KRS o wyłączenie sędziego, Rada nie jest stroną

W.Ż. (dalej: „Odwołujący się”) wniósł odwołanie od uchwały Krajowej Rady

Sądownictwa Nr […] z dnia […] r. w przedmiocie umorzenia postępowania

dotyczącego zmiany podziału czynności.

Pismem oznaczonym datą 30 lipca 2024 r. Odwołujący się złożył wniosek

o stwierdzenie występowania przesłanek z art. 29 § 5 ustawy o Sądzie Najwyższym

wobec SSN X.Y. wyznaczonego do rozpoznania ww. sprawy.

Do rozpoznania przedmiotowego wniosku wyznaczeni zostali: SSN Y.X.

(przewodniczący, sprawozdawca); SSN […]; SSN […]; SSN […]; SSN […].

I NB 15/24

2

Pismem z 9 lutego 2026 r. (data prezentaty Sądu Najwyższego),

Przewodnicząca Krajowej Rady Sądownictwa wniosła o wyłączenie od orzekania

w niniejszej sprawie SSN Y.X.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie

Sądownictwa (Dz.U. 2024, poz. 1186, dalej: „u.KRS”) w sprawach indywidualnych

osoba, której praw lub obowiązków dotyczyć ma uchwała Rady, jest uczestnikiem

postępowania przed Radą. Zgodnie zaś z art. 44 ust. 1 zd. 1 u.KRS uczestnik

postępowania może odwołać się do Sądu Najwyższego z powodu sprzeczności

uchwały Rady z prawem, o ile przepisy odrębne nie stanowią inaczej.

Do postępowania przed Sądem Najwyższym stosuje się przepisy ustawy z dnia

17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (art. 44 ust. 3 zd. 1 u.KRS).

Z ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa jednoznaczne więc wynika,

że Rada nie jest uczestnikiem postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie

z odwołania od uchwały Rady w sprawie indywidualnej. Istota tego postępowania

sprowadza się bowiem do kontroli legalności aktu wydanego przez Radę,

nie zaś rozstrzygnięcia sporu pomiędzy stronami. Sąd Najwyższy wielokrotnie

podkreślał, że kognicja Sądu Najwyższego ogranicza się do oceny czy zaskarżona

uchwała nie jest sprzeczna z prawem. Sąd Najwyższy bada zatem wyłącznie

czy Rada nie przekroczyła swoich ustawowych kompetencji zaś podjęte

rozstrzygnięcie ma oparcie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa.

Zauważyć dodatkowo należy, że w przepisach ustawy –

Kodeks postępowania cywilnego, do których odsyła ustawa o Krajowej Radzie

Sądownictwa, brak jest odpowiednika art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. 2026,

poz. 143) określającego organ, którego działalnie, bezczynność lub przewlekłe

prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, jako stronę postępowania.

W świetle powyższego uznać należy, że Krajowej Radzie Sądownictwa

nie przysługuje status uczestnika postępowania. Z tego wynika również,

I NB 15/24

3

że Krajowa Rada Sądownictwa nie może skutecznie formułować i składać

wniosków procesowych, które podlegałyby rozpoznaniu przez Sąd.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.

Paweł Księżak

[a.ł]