SN uchylił uchwałę KRS w części o J.W. i oddalił odwołanie G.M. w sprawie asesorów

I NKRS 101/25

2

Krajowa Rada Sądownictwa (dalej także: „Rada” lub „KRS”) uchwałą z […] r.

nr […] (dalej: „Uchwała”), na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 maja 2011

r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.U. 2024, poz. 1186, dalej: „u.KRS”),

przedstawiła Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosek o powołanie A.D.,

A.G., M.K., M.M., M.P., Ł.P., J.S., W.W. oraz A.W. do pełnienia urzędu na dziewięć

stanowisk asesorskich w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w W. (pkt 1) oraz

nie przedstawiła takiego wniosku w stosunku do pozostałych uczestników

postępowania, w tym odwołujących się G.M. i J.W. (pkt 2).

W uzasadnieniu Uchwały Rada w pierwszej kolejności zreferowała przebieg

postępowania przed KRS, ze szczególnym uwzględnieniem stanowiska Zespołu

Członków Rady o rekomendowaniu wybranych kandydatów Krajowej Radzie

Sądownictwa na dziewięć wolnych stanowisk asesorskich w Wojewódzkim Sądzie

Administracyjnym w W., wraz z zaprezentowaniem uzasadnienia tej decyzji.

Następnie Rada dokonała charakterystyki kandydatów biorących udział w

postępowaniu konkursowym, wraz z przedstawieniem argumentacji o braku

rekomendacji dla osób, które nie uzyskały poparcia KRS.

Odnośnie do G.M. Krajowa Rada Sądownictwa postanowiła nie przedstawiać

wniosku o jego powołanie, gdyż kandydat legitymował się stosunkowo krótkim – na

tle pozostałych uczestników postępowania – stażem w stosowaniu prawa

administracyjnego, bowiem 8-letnim. Rada podkreśliła również, że kandydat nie

prowadził działalności naukowo-dydaktycznej. Uwzględniając doświadczenie

zawodowe odwołującego, Rada doszła do przekonania, że całościowa ocena jego

dotychczasowej drogi zawodowej nie przemawiała za wystąpieniem z wnioskiem o

powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku asesora Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w W. Ponadto w głosowaniu na posiedzeniu Kolegium

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. kandydat nie uzyskał żadnego głosu

„tak” i otrzymał jedynie ocenę dostateczną, a zatem jedną z najniższych spośród

przyznanych przez to gremium w ramach konkursu.

Z kolei w stosunku do J.W. Rada postanowiła nie przedstawiać wniosku o jej

powołanie pomimo kilkunastoletniego stażu w stosowaniu prawa administracyjnego,

w tym przeszło 16 lat w charakterze eksperta ds. legislacji oraz wcześniej pracy m.in.

w sądzie powszechnym, gdyż całościowa ocena drogi zawodowej kandydatki nie

I NKRS 101/25

3

przemawiała za wystąpieniem o powołanie kandydatki do pełnienia urzędu na

stanowisku asesora. Ponadto w głosowaniu na posiedzeniu Kolegium

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. kandydatura odwołującej się nie

uzyskała żadnego głosu „tak”.

Następnie Krajowa Rada Sądownictwa wskazała, że wszyscy kandydaci

posiadają niezbędne kwalifikacje zawodowe, jednakże wyłącznie A.D., A.G., M.K.,

M.M., M.P., Ł.P., J.S., W.W. oraz A.W. spełniają je w stopniu uzasadniającym

przedstawienie ich kandydatur Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.

Jako kryteria decydujące o wyborze Rada przyjęła: oceny kwalifikacyjne,

opinie służbowe oraz doświadczenie zawodowe kandydatów. Ponadto, Rada

uwzględniła stopień posiadanej przez kandydatów wiedzy w dziedzinie administracji

publicznej oraz prawa administracyjnego i innych dziedzin prawa związanych z

działaniem organów administracji publicznej. W zakresie doświadczenia

zawodowego kandydatów, na które składa się zarówno staż pracy, jak też ilość i

charakter pracy, Rada szczególne znaczenie przyznała praktycznemu stosowaniu

przepisów prawa i postępowania administracyjnego, w tym doświadczeniu

wynikającym z pracy w sądownictwie administracyjnym bądź styczności z

sądownictwem administracyjnym, nie deprecjonując jednak także innych aktywności

zawodowych uczestników postępowania nominacyjnego. Rada jednocześnie miała

na uwadze uzyskane przez kandydatów oceny kwalifikacji, przedstawione przez nich

opinie służbowe i rekomendacje, ich dorobek naukowo-dydaktyczno-szkoleniowy

oraz aktywności mające na celu podnoszenie kwalifikacji zawodowych, a także

poziom poparcia Kolegium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W..

Rada uznała, że wszyscy uczestnicy postępowania to bardzo dobrzy i dobrzy

kandydaci, wśród których znalazły się osoby legitymujące się stopniem naukowym

doktora. W ocenie KRS, kandydaci prezentują wysoki poziom merytoryczny,

wykazują się bogatym dorobkiem zawodowym i posiadają odpowiedni poziom

wiedzy w zakresie prawa i postępowania administracyjnego.

Rada wskazała również, że ocena merytoryczna wynikająca z oceny

kwalifikacji oraz wszystkich załączonych dokumentów i ocena kompetencji, na którą

składa się jakość pracy zawodowej świadczonej na różnych stanowiskach

(obejmująca m.in. terminowość, jak i kulturę urzędowania), jak również wiedza

I NKRS 101/25

4

potwierdzona m.in. złożeniem egzaminu zawodowego wskazuje jednoznacznie – w

ocenie Rady – na wybór przedstawionych w pkt. 1 Uchwały uczestników

postępowania.

Krajowa Rada Sądownictwa uznała, że wszyscy wybrani kandydaci

wyróżniają się wysokim poziomem wiedzy w dziedzinie administracji publicznej oraz

prawa administracyjnego i innych dziedzin prawa związanych z działaniem organów

administracji publicznej zaś ich obecne kwalifikacje merytoryczne odpowiadające

wymogom orzekania w wojewódzkim sądzie administracyjnym dają rękojmię

należytego wykonywania obowiązków na stanowisku asesora w Wojewódzkim

Sądzie Administracyjnym w W.

W uzasadnieniu wskazano, że:

1. A.D. przez ponad 18 lat pracował w WSA w W., w tym ponad 9 lat na

stanowiskach asystenta sędziego i starszego asystenta sędziego a od prawie

3 lat jest zatrudniony w NSA na stanowisku starszego asystenta sędziego.

Systematycznie podnosi swoje kwalifikacje merytoryczne (studia

podyplomowe, aplikacja legislacyjna). Pełnił także funkcje społeczne. Jego

praca i kwalifikacje zawodowe zostały ocenione jako wyróżniające w

sporządzonej na użytek konkursu ocenie kwalifikacji, a Kolegium WSA w W.

również przyznało mu ocenę wyróżniającą. Rada podzieliła stanowisko

zespołu w przedmiocie jednogłośnej rekomendacji kandydatury i uznała, że w

pełni zasługuje na powołanie.

2. A.G. przez blisko 4 lata była zatrudniona w NSA, a od ponad 21 lat pracuje w

WSA, w tym 20 lat na stanowiskach referendarza sądowego i starszego

referendarza sądowego w WSA w W. Stale podnosi swoje kwalifikacje

merytoryczne. Jej praca i kwalifikacje zawodowe zostały ocenione jako

wyróżniające w sporządzonej na użytek konkursu ocenie kwalifikacji, a

Kolegium WSA w W. również przyznało jej ocenę wyróżniającą. Rada

podzieliła stanowisko zespołu w przedmiocie jednogłośnej rekomendacji

kandydatury i uznała, że w pełni zasługuje na powołanie.

3. M.K. przez prawie 4 lata pracował w WSA w W. na stanowisku asystenta

sędziego, a od blisko 16 lat jest zatrudniony w NSA, kolejno na stanowiskach

I NKRS 101/25

5

asystenta sędziego i starszego asystenta sędziego. Systematycznie podnosi

swoje kwalifikacje merytoryczne (studia podyplomowe, złożenie egzaminu

radcowskiego). Jest autorem referatu i członkiem Kolegium Redakcyjnego

[…]. Jego praca i kwalifikacje zawodowe zostały ocenione jako wyróżniające

w sporządzonej na użytek konkursu ocenie kwalifikacji, a Kolegium WSA w

W. przyznało mu ocenę bardzo dobrą. Rada podzieliła stanowisko zespołu w

przedmiocie rekomendacji kandydatury i uznała, że w pełni zasługuje na

powołanie.

4. M.M. od ponad 19 lat pracuje w WSA w W., w tym ponad 10 lat na

stanowiskach asystenta sędziego i starszego asystenta sędziego, a od prawie

8 lat jako referendarz sądowy. Stale podnosi swoje kwalifikacje merytoryczne

(studia podyplomowe). Został powołany w skład zespołu redakcyjnego

przygotowującego Biuletyn […], wygłaszał prelekcje i referaty. Jego praca i

kwalifikacje zawodowe zostały ocenione jako wyróżniające w sporządzonej na

użytek konkursu ocenie kwalifikacji, a Kolegium WSA w W. również przyznało

mu ocenę wyróżniającą. Rada podzieliła stanowisko zespołu w przedmiocie

rekomendacji kandydatury i uznała, że w pełni zasługuje na powołanie.

5. M.P. przez ponad 19 lat pracował w WSA w W., w tym blisko 18 lat na

stanowiskach asystenta sędziego i starszego asystenta sędziego, a od półtora

roku jest zatrudniony w NSA jako starszy asystent sędziego. Systematycznie

podnosi swoje kwalifikacje merytoryczne. Jest autorem bądź współautorem

publikacji prawniczych. Jego praca i kwalifikacje zawodowe zostały ocenione

jako wyróżniające w sporządzonej na użytek konkursu ocenie kwalifikacji, a

Kolegium WSA w W. również przyznało mu ocenę wyróżniającą. Rada

podzieliła stanowisko zespołu w przedmiocie jednogłośnej rekomendacji

kandydatury i uznała, że w pełni zasługuje na powołanie.

6. Ł.P. przez blisko 6 lat był zatrudniony w WSA w W., w tym 4 lata na stanowisku

asystenta sędziego, a przez ponad 10 lat na stanowiskach asystenta sędziego

i starszego asystenta sędziego w NSA. Od ponad 4 lat wykonuje zawód radcy

prawnego. Stale podnosi swoje kwalifikacje merytoryczne (studia

doktoranckie, złożenie egzaminu radcowskiego). Jego praca i kwalifikacje

I NKRS 101/25

6

zawodowe zostały ocenione jako bardzo dobre w sporządzonej na użytek

konkursu ocenie kwalifikacji, a Kolegium WSA w W. przyznało mu ocenę

dobrą. Rada podzieliła stanowisko zespołu w przedmiocie rekomendacji

kandydatury i uznała, że w pełni zasługuje na powołanie.

7. J.S. przez ponad 2 lata był zatrudniony na stanowisku asystenta sędziego w

NSA, a od prawie 7 lat wykonuje zawód radcy prawnego. Legitymuje się

stopniem naukowym doktora nauk prawnych, ukończył również studia na

kierunku administracja. Posiada bogaty dorobek naukowo-dydaktyczny. Stale

podnosi swoje kwalifikacje merytoryczne. Jest autorem licznych publikacji

naukowych. Jego praca i kwalifikacje zawodowe zostały ocenione jako bardzo

dobre plus w sporządzonej na użytek konkursu ocenie kwalifikacji, a Kolegium

WSA w W. przyznało mu ocenę bardzo dobrą. Rada podzieliła stanowisko

zespołu w przedmiocie rekomendacji kandydatury i uznała, że w pełni

zasługuje na powołanie.

8. W.W. przez ponad 10 lat był zatrudniony w WSA w W., w tym półtora roku na

stanowisku asystenta sędziego a przez ponad 9 lat jako referendarz sądowy.

Przez ponad 9 lat wykonywał zawód radcy prawnego, a od ponad roku pracuje

w NSA na stanowisku starszego asystenta sędziego. Posiada także

doświadczenie wynikające z pracy w różnych instytucjach państwowych. Stale

podnosi swoje kwalifikacje merytoryczne (studia podyplomowe, seminarium

doktoranckie, złożenie egzaminu radcowskiego). Jego praca i kwalifikacje

zawodowe zostały ocenione jako bardzo dobre, a w sporządzonej na użytek

konkursu ocenie kwalifikacji Kolegium WSA w W. przyznało mu ocenę

wyróżniającą. Rada podzieliła stanowisko zespołu w przedmiocie

rekomendacji kandydatury i uznała, że w pełni zasługuje na powołanie.

9. A.W. przez 5 lat pracowała w WSA, a od ponad 13 lat jest zatrudniona w NSA,

w tym przez ponad 9 lat na stanowiskach asystenta sędziego i starszego

asystenta sędziego, a od blisko 4 lat jako […], przy czym od prawie roku

dodatkowo powierzono jej pełnienie obowiązków na stanowisku radcy

prawnego. Ukończyła również studia na kierunku administracja. Stale podnosi

kwalifikacje merytoryczne (studia podyplomowe, złożenie egzaminu

I NKRS 101/25

7

radcowskiego). Jej praca i kwalifikacje zawodowe zostały ocenione jako

wyróżniające w sporządzonej na użytek konkursu ocenie kwalifikacji, a

Kolegium WSA w W. również przyznało jej ocenę wyróżniającą. Rada

podzieliła stanowisko zespołu w przedmiocie rekomendacji kandydatury i

uznała, że w pełni zasługuje na powołanie.

Następnie KRS wskazała, że kandydaci przedstawieni do powołania

posiadają rozległą wiedzę, popartą doświadczeniem praktycznym. Ich wysokie

kwalifikacje merytoryczne znajdują odzwierciedlenie w ocenach kwalifikacyjnych, a

także bardzo dobrych i wzorowych opiniach służbowych i rekomendacjach. O

wysokim poziomie wiedzy prawniczej przedstawionych kandydatów świadczy

przebieg ich drogi zawodowej, dążenie do doskonalenia umiejętności poprzez udział

w różnych formach podnoszenia kwalifikacji bądź też realizowanie się na polu

naukowo-dydaktycznym. Zdobyte kompetencje zawodowe, w połączeniu z

predyspozycjami intelektualnymi, a także odpowiednimi cechami charakteru, jak

odpowiedzialność, zaangażowanie i pracowitość, plasują ich w gronie osób

zasługujących na szczególne wyróżnienie. Wysoka umiejętność stosowania prawa,

a także wyjątkowa sumienność w wykonywaniu obowiązków zawodowych w pełni

predestynują ich do podjęcia samodzielnej pracy orzeczniczej. Ponadto wszyscy

wybrani kandydaci – w ocenie Rady – zasługują na miano specjalistów w dziedzinie

prawa administracyjnego, bowiem ich przygotowanie merytoryczne do wykonywania

obowiązków na stanowisku asesora sądowego w wojewódzkim sądzie

administracyjnym zostało ocenione bardzo wysoko.

W ocenie Rady, kandydaci rekomendowani przez zespół, a wybrani przez

Radę, z uwagi na wieloletnie, bogate i zróżnicowane doświadczenie zawodowe,

wysoki poziom wiedzy w dziedzinie administracji publicznej, różnorodność i szerokie

spektrum wykonywanych obowiązków, a także wnioski płynące z ocen ich pracy i

kwalifikacji oraz opinii służbowych, zasługują na szczególne wyróżnienie, co czyni

uzasadnionym przedstawienie ich Prezydentowi RP do powołania na dziewięć

stanowisk asesorskich w WSA w W..

Oceniając pozostałych kandydatów, Rada miała na uwadze otrzymane przez

nich oceny kwalifikacyjne, opinie służbowe, rekomendacje i uznała, że w

przeważającej większości wykazują się wieloletnim doświadczeniem w stosowaniu

I NKRS 101/25

8

prawa administracyjnego. Rada uwzględniła, że posiadają również kwalifikacje

zawodowe, uprawniające ich do ubiegania się o stanowisko asesora sądowego w

wojewódzkim sądzie administracyjnym, które podwyższają, uczestnicząc m.in. w

różnego rodzaju formach doskonalenia zawodowego. Wprawdzie pozostali

uczestnicy postępowania posiadają odpowiednie doświadczenie zawodowe oraz

otrzymali (z wyjątkami) oceny kwalifikacyjne wskazujące, że spełniają wymogi

formalne do pełnienia urzędu na stanowisku asesora sądowego w WSA w W., jednak

nie wyróżniają się tak wysokim poziomem wiedzy w dziedzinie administracji

publicznej oraz prawa administracyjnego i innych dziedzin prawa związanych z

działaniem organów administracji publicznej, jak wybrani kandydaci. Motywy braku

ich wyboru – wobec niewypełnienia przez nich wszystkich kryteriów ocenianych

łącznie w tak wysokim stopniu, jak kandydaci wybrani przez Radę – zostały

przedstawione w Uchwale po charakterystyce ich sylwetek.

Rada dostrzegła, że wszyscy kandydaci – posiadają odpowiednie kwalifikacje

zawodowe i odpowiedni poziom wiedzy w dziedzinie administracji publicznej oraz

prawa administracyjnego, jednak to wymienieni w pkt. 1 Uchwały kandydaci uzyskali

najwyższe poparcie.

Rada, dokonując wyboru spośród bardzo dobrych i dobrych kandydatów,

uznała, że to przedstawieni Prezydentowi w Uchwale kandydaci wyróżniają się

na tle innych uczestników postępowania. W ocenie Rady, dotychczasowa wieloletnia

praca zawodowa wybranych kandydatów daje gwarancję wykonywania przez nich

obowiązków asesorskich na najwyższym poziomie merytorycznym. Zdaniem

Krajowej Rady Sądownictwa, kandydaci ci posiadają najbardziej odpowiednie

doświadczenie i najwyższe kwalifikacje do pełnienia urzędu na stanowisku asesora

sądowego w wojewódzkim sądzie administracyjnym. Posiadają liczne wyjątkowo

pochlebne opinie służbowe, z których wynika ich bardzo wysoki poziom

merytoryczny, jak i predyspozycje osobowościowe do samodzielnego pełnienia

obowiązków orzeczniczych.

Krajowa Rada Sądownictwa dokonując wyboru uwzględniła także opinię

Kolegium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W..

W ocenie Rady przedstawieni w pkt. 1 Uchwały kandydaci posiadają wysokie

kwalifikacje merytoryczne oraz odpowiednie doświadczenie zawodowe, a także

I NKRS 101/25

9

wszechstronną, stale pogłębianą wiedzę prawniczą, którą umiejętnie wykorzystują w

praktyce zawodowej, dające rękojmię należytego wykonywania obowiązków

orzeczniczych na stanowisku asesorskim w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym

w W..

Rada wzięła pod uwagę – dokonując oceny łącznej – m.in. oceny

kwalifikacyjne kandydatów, informacje dokumentujące ich doświadczenie

zawodowe, w tym doświadczenie w stosowaniu przepisów prawa, dorobek naukowy,

opinie służbowe, rekomendacje, publikacje, opinię Kolegium Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w W. oraz inne dokumenty dołączone do kart zgłoszenia

kandydatów.

O przedstawieniu Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej kandydatów

wymienionych w pkt. 1 Uchwały zadecydował całokształt okoliczności sprawy,

a w szczególności ogólny staż zawodowy, w tym doświadczenie zawodowe zdobyte

w stosowaniu prawa administracyjnego, wysoki poziom wiedzy prawniczej,

ugruntowanej praktyką zawodową, wnioski płynące z ocen ich pracy i kwalifikacji oraz

licznych opinii służbowych, a także ocena Kolegium Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w W. i systematyczne podnoszenie kwalifikacji przez udział w

różnych formach doskonalenia zawodowego. Dodatkowo kandydaci wyróżniają się

wysokim poziomem wiedzy w dziedzinie administracji publicznej oraz prawa

administracyjnego i innych dziedzin prawa związanych z działaniem organów

administracji publicznej.

W końcowej części uzasadnienia Uchwały Rada przytoczyła wyniki

głosowania nad kandydaturami.

W odwołaniu datowanym na 14 października 2025 r. G.M. zaskarżył uchwałę

Krajowej Rady Sądownictwa z 28 sierpnia 2025 r. nr [...] w części, tj. w zakresie

przedstawienia Prezydentowi RP wniosku o powołanie A.D. i M.P. oraz w zakresie

nieprzedstawienia G.M. do pełnienia urzędu na stanowisku asesorskim

w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w W., zarzucając:

I. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik

sprawy, tj.:

1. art. 34 ust. 1, 3 i 4 i art. 35 ust. 2 u.KRS poprzez bezkrytyczne przyjęcie i

nieszczegółowe oraz nierzetelne omówienie przez Radę wyników prac

I NKRS 101/25

10

zespołu członków KRS, podejmowanie przez Radę decyzji bez

wszechstronnego rozważenia całości okoliczności sprawy i bez wnikliwego

zbadania materiałów sprawy udostępnionych zespołowi i Radzie oraz

dokonanie tej oceny w sposób dowolny, sprzeczny z prawem oraz

zgromadzonym materiałem, w tym m.in, wprowadzenia w konkursie kryterium

nie przewidzianego w ustawie, tj. doświadczenia w pracy w sądownictwie

administracyjnym z uszczerbkiem dla kryterium ustawowego, tj. stosowania

przepisów prawa oraz niewzięcie pod uwagę m.in. faktu posiadania przez

kandydata G.M. znacznie bogatszego i bardziej zróżnicowanego

doświadczenia zawodowego w stosowaniu szeroko pojętego prawa w tym

również pominięcia istotnej okoliczności, iż stanowiska zajmowane przez

odwołującego posiadały przymiot samodzielnych stanowisk, zaś wyłoniona w

konkursie kandydaci nigdy nie zajmowali stanowisk o charakterze

samodzielnym jak i orzeczniczym oraz faktu członkostwa kandydata w

Samorządowym Kolegium Odwoławczym, które ma charakter wysoce

zbliżony do aplikowanego stanowiska, czy też faktu uczestnictwa kandydata

w konferencjach naukowych i licznych oraz zróżnicowanych szkoleniach, a

także faktu zdania z wynikiem pozytywnym egzaminu adwokackiego, jak

również faktu posiadania doświadczenia praktycznego w rozpoznawaniu

zarówno spraw podatkowych, egzekucyjnych jak i ogólnoadministracyjnych –

co czyniło jego kandydaturę wyróżniającą na tle zakwestionowanych osób;

2. art. 33 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 i 2 u.KRS poprzez dokonanie oceny

kandydatury skarżącego bez wszechstronnego rozważenia okoliczności

sprawy i bez wnikliwego zbadania materiałów sprawy udostępnionych Radzie

oraz oparcie się na częściowych wynikach pracy kandydata oraz dokonanie

tej oceny w sposób dowolny oraz sprzeczny ze zgromadzonym materiałem, z

pominięciem rzetelnej oceny kwalifikacji skarżącego, z przekroczeniem granic

swobodnej oceny materiałów, a nadto procedowaniem, w tym również

zastosowania niejednolitych i nieczytelnych kryteriów w zakresie doboru

kandydatów na przedmiotowe stanowisko, w szczególności polegające na

błędnym ustaleniu, że kandydat legitymuje się stosunkowo krótkim – na tle

pozostałych uczestników postępowania – stażem w stosowaniu prawa

I NKRS 101/25

11

administracyjnego, bowiem 8-letnim w sytuacji gdy inny z kandydatów P. A.D.

legitymował się przynajmniej porównywalnym stażem zawodowym, które

doprowadziło do gorszego potraktowania odwołującego, naruszając zasady

równego awansu i zasady równego dostępu do służby publicznej;

3. art. 33 ust. 1 i art. 42 ust. 1 u.KRS, bowiem wydana Uchwała wbrew wymogom

ustawowym pozbawiona jest uzasadnienia, które w kompleksowy sposób

wyjaśniałoby przyczyny wydania rozstrzygnięcia o określonej treści, co

świadczy przy tym również o braku wszechstronnego rozpatrzenia sprawy, w

rezultacie przy sporządzeniu uzasadnienia w tak wysokim stopniu ogólności

odwołujący pozbawiony został możliwości skonfrontowania się z

rzeczywistymi powodami wydania przez KRS Uchwały m.in. w zakresie braku

wyjaśnienia w uzasadnieniu Uchwały kryterium podnoszenia kwalifikacji przez

udział w różnych formach doskonalenia zawodowego jak również wystąpienia

sprzeczności pomiędzy pisemnymi motywami Uchwały w zakresie głosowania

i oceny kandydatury G.M. przez Kolegium WSA w W. w kontekście wyrażonej

bardzo dobrej opinii o odwołującym w toku posiedzenia plenarnego KRS

referowania jego kandydatury przez członka zespołu opiniującego zespołu;

II. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 2, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 60

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. 1997, nr 78, poz.

483 ze zm., dalej: „Konstytucja RP”), poprzez ich błędną ich wykładnię polegającą

na braku zachowania zasad równego traktowania kandydatów w toku

przeprowadzonego konkursu.

W oparciu o tak skonstruowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie Uchwały

w części, tj. w zakresie przedstawienia Prezydentowi wniosku o powołanie A.D. oraz

M.P. oraz w zakresie nieprzedstawienia G.M. do pełnienia urzędu na stanowisku

asesorskim w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w W. i przekazanie sprawy

w ww. zakresie do ponownego rozpoznania przez Krajową Radę Sądownictwa.

J.W., w odwołaniu datowanym na 13 października 2025 r., zaskarżyła pkt 2

Uchwały w zakresie nieprzedstawienia Prezydentowi RP wniosku o powołanie

odwołującej się do pełnienia urzędu na stanowisku asesorskim w Wojewódzkim

Sądzie Administracyjnym w W. oraz pkt 1 Uchwały w całości zarzucając naruszenie:

I NKRS 101/25

12

1. art. 6a § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów

administracyjnych w związku z art. 32 ust. 1 i art. 60 Konstytucji RP poprzez

stosowanie kryteriów oceny kandydatów oraz przyjęcie pozamerytorycznych i

pozaprawnych motywacji w zakresie doświadczenia zawodowego, które

stawia osoby pracujące w instytucjach publicznych na samodzielnych

stanowiskach związanych ze stosowaniem lub tworzeniem prawa

administracyjnego w gorszej sytuacji prawnej niż osoby pracujące w sądach

administracyjnych, co prowadzi do naruszenia konstytucyjnej zasady

równości, a także zasady dostępu do służby publicznej na jednakowych

zasadach;

2. art. 42 ust. 1, art. 33 ust. 1 i 2 w zw. z art. 35 ust. 1 i 2 u.KRS w zw. z art. 32

ust. 1 i art. 60 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe ich zastosowanie

polegające na zaniechaniu stosowania przejrzystych, jednolitych i

sprawiedliwych kryteriów selekcyjnych w stosunku do wszystkich kandydatów

ubiegających się o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku asesorskim

w WSA w W., co skutkuje brakiem wszechstronnego rozważenia sprawy, w

szczególności pod kątem spełnienia przez wszystkich kandydatów kryteriów

określonych w art. 6a § 1 pkt 1 i 2 p.u.s.a., a także narusza konstytucyjną

zasadę równego traktowania oraz zasadę dostępu do służby publicznej na

jednakowych zasadach;

3. art. 42 ust. 1, 33 ust. 1 i 2 w zw. z art. 35 ust. 1 i 2 u.KRS w zw. z art. 32 ust. 1

i art. 60 Konstytucji RP poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia

sprawy, o czym świadczy m.in. wybiórcze zestawienie w zaskarżonej uchwale

okoliczności dotyczących poszczególnych kandydatów z kryteriami

ustawowymi, które nie stanowi wyczerpującego wyjaśnienia dlaczego

wskazani w pkt. 1 zaskarżonej uchwały kandydaci wypełniają kryteria

ustawowe w wyższym stopniu niż odwołująca się, sugerowanie w zaskarżonej

uchwale, iż wszyscy kandydaci, o których mowa w pkt. 1 zaskarżonej uchwały,

mają zawodowy egzamin państwowy, co jest sprzeczne ze stanem

faktycznym, a ponadto w zaskarżonej uchwale nie zostały wyjaśnione motywy

odmiennego sposobu prezentacji sylwetek kandydatów w trakcie posiedzenia

I NKRS 101/25

13

lipcowego i sierpniowego KRS, w tym pomijania ważnych aspektów

doświadczenia zawodowego, czy też pomniejszania innych osiągnięć, jak

również w zaskarżonej Uchwale nie udzielono odpowiedzi na pytanie

postawione na posiedzeniu przez jednego z członków KRS o brak

rekomendacji mojej kandydatury, pomimo tego, że nie udzielono odpowiedzi

na to pytanie na posiedzeniu Rady, co potwierdza, że w tym postępowaniu

konkursowym nie były stosowane jasne, przejrzyste i sprawiedliwe kryteria

ani nie były stosowane w równym stopniu przyjęte przez KRS kryteria oceny

w stosunku do wszystkich kandydatów, co narusza konstytucyjną zasadę

równego traktowania oraz zasadę dostępu do służby publicznej

na jednakowych zasadach.

Skarżąca w oparciu o powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonych

punktów uchwały i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez KRS,

ewentualnie uchylenie zaskarżonego pkt. 2 Uchwały i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania przez Radę.

W związku z wniesionymi odwołaniami Krajowa Rada Sądownictwa

nie złożyła odpowiedzi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 44 ust. 1 zd. 1 u.KRS uczestnik postępowania może

odwołać się do Sądu Najwyższego z powodu sprzeczności uchwały Rady z prawem,

o ile przepisy odrębne nie stanowią inaczej.

Przedmiot postępowania w kwestii przedstawienia wniosku o powołanie

na stanowisko sędziego, a także asesora, wraz z dokonywaną w jego ramach oceną

kandydata, ma charakter sprawy w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. W

konsekwencji – w celu zabezpieczenia jednostki przed arbitralnością działań władzy

publicznej rozstrzygającej jej sprawę – podlega ona kontroli sądowej w zakresie

właściwym dla tego rodzaju, a więc pod kątem legalności oraz przestrzegania

właściwych procedur prawnych, a także poszanowania praw obywateli, w tym

wynikających z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 60 Konstytucji RP zasad demokratycznego

I NKRS 101/25

14

państwa prawa urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej, równego

traktowania oraz równego dostępu do służby publicznej.

2. Stosownie do art. 44 ust. 1 u.KRS, w sprawach z odwołań od uchwał Rady

dotyczących obsady stanowisk sędziowskich kognicja Sądu Najwyższego ogranicza

się do badania, czy uchwała nie pozostaje w sprzeczności z prawem. Oznacza to, że

Sąd Najwyższy nie ma kompetencji do merytorycznej oceny kandydatur na

stanowisko sędziego (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 20 października 2009 r., III

KRS 13/09; z 5 sierpnia 2011 r., III KRS 10/11; z 15 maja 2013 r., III KRS 197/13).

Kontroli podlega zatem co do zasady procedura podjęcia uchwały, a nie przesłanki

merytoryczne, które zadecydowały o jej treści.

Jednocześnie należy zauważyć, że stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą

skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów i oceny dowodów.

Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 7 maja 2019 r., I NO 12/19: „Sąd Najwyższy

rozpoznając odwołanie nie działa instancyjnie, nie prowadzi postępowania

dowodowego ani jego nie ponawia i nie poszerza. Tym samym jest związany

ustalonym w sprawie stanem faktycznym, a sprawę rozpoznaje w granicach

odwołania. Wobec tego (argument z art. 3983 § 1 in fine k.p.c.) odwołanie można

oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię

lub niewłaściwe zastosowanie lub też na podstawie naruszenia przepisów

postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy”.

3. Artykuł 42 ust. 1 u.KRS nie określa wprost wymogów, jakie spełniać

powinno uzasadnienie uchwały nominacyjnej KRS. Nie oznacza to jednak

przyzwolenia na arbitralność działania Rady. Swoboda wyboru kandydatów,

którzy zostaną przedstawieni Prezydentowi RP, nie jest nieograniczona, a decyzja

Rady nie może być oderwana od ustawowych przesłanek ani od zgromadzonej w

sprawie dokumentacji (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z 3 czerwca 2019 r.,

I NO 36/19 oraz z 1 lipca 2020 r., I NO 17/20).

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego uzasadnienie

uchwały służy po pierwsze wykazaniu, że została ona podjęta po wszechstronnym

rozważeniu okoliczności sprawy (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2013 r.,

III KRS 172/13). Po drugie, powinno umożliwiać osobom zainteresowanym poznanie

motywów rozstrzygnięcia, a więc okoliczności, które przesądziły o rekomendacji

I NKRS 101/25

15

określonej kandydatury bądź braku. Po trzecie, uzasadnienie powinno umożliwiać

Sądowi Najwyższemu przeprowadzenie kontroli uchwały KRS w zakresie

przewidzianym przez ustawę (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z 12 czerwca

2019 r., I NO 38/19).

W szczególności należy podkreślić, że ograniczenie uzasadnienia jedynie do

deskrypcji zgromadzonego w sprawie materiału nie odpowiada ani konotacji nazwy

„uzasadnienie”, ani funkcjom, jakie uzasadnienie powinno pełnić (zob. np. wyroki

Sądu Najwyższego z: 25 maja 2021 r., I NKRS 49/21; 16 czerwca 2021 r., I NKRS

29/21; 16 lutego 2022 r., I NKRS 149/21).

4. Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika ponadto, że z punktu widzenia

ochrony interesów kandydatów na urząd sędziego, a także asesora, Rada nie ma

obowiązku szczegółowego opisywania wszystkich kandydatur. Wystarczające jest

dokładne przedstawienie kandydata wybranego przez Radę. Pozostali kandydaci

znają bowiem własną sytuację i mogą ją porównać z opisaną w uzasadnieniu

uchwały sytuacją kandydata rekomendowanego przez Radę (zob. np. wyroki Sądu

Najwyższego z: 10 stycznia 2017 r., III KRS 34/16; 26 maja 2021 r., I NKRS 41/21;

15 grudnia 2021 r., I NKRS 122/21; 6 września 2023 r., I NKRS 102/22; 20 listopada

2024 r., I NKRS 20/24).

Powyższe nie neguje jednak obowiązku Rady do wyjaśnienia, jakie kryteria

ocenne brała pod uwagę przy wyborze najlepszego – jej zdaniem – kandydata

pretendującego do objęcia stanowiska. Zakres rozważań poświęconych analizie

sytuacji pozostałych kandydatów może być zróżnicowany w zależności od

okoliczności danej sprawy. Powinien on być jednak szerszy w odniesieniu do

kandydatów znajdujących się w zbliżonej sytuacji faktycznej, a więc lokujących się

blisko granicy rozdzielającej kandydatury rekomendowane od nierekomendowanych

(zob. np. wyroki Sądu Najwyższego z: 17 sierpnia 2010 r., III KRS 10/10; 2 lipca 2015

r., III KRS 25/15; 15 grudnia 2021 r., I NKRS 74/21).

5. W uzasadnieniu Uchwały Rada wprost wskazała, że „dokonała oceny

wszystkich kandydatów, kierując się kryteriami, wymienionymi w art. 35 ust. 2 ustawy

o KRS, w tym ocenami kwalifikacyjnymi, doświadczeniem zawodowym kandydatów,

opiniami służbowymi, a także uzyskanym poparciem środowiska sędziowskiego” (k.

11 verte). Przy podejmowaniu decyzji Rada kierowała się zaś „ocenami

I NKRS 101/25

16

kwalifikacyjnymi, opiniami służbowymi oraz doświadczeniem zawodowym

kandydatów. Ponadto, Rada uwzględniła stopień posiadanej przez kandydatów

wiedzy w dziedzinie administracji publicznej oraz prawa administracyjnego i innych

dziedzin związanych z działaniem organów administracji publicznej. Krajowa Rada

Sądownictwa, w zakresie doświadczenia zawodowego kandydatów, na które

składa się zarówno staż pracy, jak też ilość i charakter pracy, szczególne znaczenie

przyznała praktycznemu stosowaniu przepisów prawa i postępowania

administracyjnego, w tym ich doświadczeniu wynikającemu z pracy w sądownictwie

administracyjnym bądź styczności z sądownictwem administracyjnym, nie

deprecjonując jednak także innych aktywności zawodowych uczestników

postępowania nominacyjnego. Rada jednocześnie miała na uwadze uzyskane przez

kandydatów oceny kwalifikacji, przedstawione przez nich opinie służbowe i

rekomendacje, ich dorobek naukowo-dydaktyczny oraz aktywności mające na celu

podnoszenie kwalifikacji zawodowych, a także poziom poparcia

Kolegium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.” (k. 64 verte – 65).

Zarówno podstawa dokonanej oceny, jak i przyjęte kryteria oceny,

odpowiadają ustawie.

6. Z uzasadnienia Uchwały wynika, że „Krajowa Rada Sądownictwa

postanowiła nie przedstawić wniosku o powołanie Pani J.W.. Kandydatka posiada

kilkunastoletni staż w stosowaniu prawa administracyjnego, w tym od ponad 16 lat

jako ekspert ds. legislacji. Wcześniej pracowała m.in. w sądzie powszechnym. Rada

miała na względzie doświadczenie zawodowe Pani J.W., jednak całościowa ocena

jej dotychczasowej drogi zawodowej nie przemawia, zdaniem rady, za wystąpieniem

o powołanie kandydatki do pełnienia urzędu na stanowisku asesora wojewódzkiego

sądu administracyjnego. Ponadto w głosowaniu na posiedzeniu Kolegium

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie uzyskała żadnego głosu” (k. 61 verte).

Już prima facie stwierdzić należy, że Uchwała w powyższym zakresie nie

odpowiada standardom, o których mowa w pkt. 3 niniejszego uzasadnienia. Ponadto,

biorąc pod uwagę wskazane w pkt. 5 kryteria oceny przyjęte przez Radę w ramach

kontrolowanego postępowania konkursowego, zauważyć należy, że odwołująca –

obok kilkunastoletniego stażu w stosowaniu prawa administracyjnego, a zatem

dłuższego niż w przypadku części rekomendowanych kandydatów – wyróżnia się

I NKRS 101/25

17

posiadaniem stopnia doktora nauk prawnych (spośród dziewięciu kandydatów

rekomendowanych przez Radę jedynie jeden posiada stopień naukowy doktora) oraz

dorobkiem naukowo-dydaktycznym.

Ponadto odwołująca się uzyskała wyższą ocenę pracy i kwalifikacji

zawodowych aniżeli dwoje rekomendowanych kandydatów oraz identyczną

jak jedyny z rekomendowanych kandydatów posiadający stopień naukowy doktora.

Odwołująca uzyskała również taki sam wynik w głosowaniu Kolegium

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. jak dwoje rekomendowanych

kandydatów i wyższą ocenę Kolegium aniżeli jeden z rekomendowanych kandydatów,

a tożsamą z oceną dwojga rekomendowanych kandydatów.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy – w oparciu o uzasadnienie

Uchwały – nie jest w stanie dokonać jej kontroli w zakresie przewidzianym przez

ustawę. Podobnie treść uzasadnienia uniemożliwia odwołującej poznanie motywów

rozstrzygnięcia. Zwrot „całościowa ocena dotychczasowej drogi zawodowej”, nawet

przy uwzględnieniu kryteriów przyjętych w postępowaniu konkursowym,

uniemożliwia bowiem odtworzenie racji, które stały u podstaw podjętej decyzji.

Denotacja przytoczonego zwrotu jest bowiem na tyle szeroka, że nie pozwala nawet

w przybliżeniu ustalić, które z przyjętych przez Radę kryteriów miały w przypadku

odwołującej znaczenie rozstrzygające oraz dlaczego – przy uwzględnieniu

wskazanych kryteriów – kandydaci rekomendowani zostali ocenieni wyżej.

Powtórzyć przy tym należy, że w sytuacji, gdy – jak wynika z przedstawionych wyżej

ustaleń – odwołująca legitymuje się kwalifikacjami i osiągnięciami zawodowymi

lokującymi ją w grupie kandydatów znajdujących się w zbliżonej sytuacji faktycznej

do części kandydatów rekomendowanych przez Radę, uzasadnienie Uchwały

powinno w sposób bardziej szczegółowy wyjaśniać przyczyny, dla których została

ona oceniona mniej korzystnie.

Z powyższych względów zasadny – w ocenie Sądu Najwyższego – jest zarzut

braku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności niewyjaśnienia,

dlaczego wskazani w pkt. 1 Uchwały kandydaci spełniają kryteria ustawowe w

stopniu wyższym niż odwołująca. Jednocześnie wskazane braki uzasadnienia,

uniemożliwiające dokonanie kontroli Uchwały przez pryzmat kryteriów ustawowych,

czynią rozpatrzenie pozostałych zarzutów przedwczesnym.

I NKRS 101/25

18

7. Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. w

związku z art. 44 ust. 3 u.KRS, orzekł jak w punkcie 1. sentencji.

8. Odmienne przedstawia się sytuacja drugiego z odwołujących. Z

uzasadnienia Uchwały wynika, że podstawą nieprzedstawienia Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej wniosku o powołanie G.M. do pełnienia urzędu na

stanowisku asesora w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w W. był jego

relatywnie krótki – ośmioletni – staż w stosowaniu prawa administracyjnego. Ponadto

Rada wskazała na brak działalności naukowo-dydaktycznej kandydata, jak również

na okoliczność nieuzyskania przez niego żadnego głosu „tak” w głosowaniu na

posiedzeniu Kolegium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. oraz

otrzymanie oceny dostatecznej, a zatem jednej z najniższych ocen przyznanych

przez to gremium w toku konkursu.

Powyższa ocena znajduje potwierdzenie w pozostałej treści Uchwały.

Wynika z niej bowiem, że kandydat – na tle osób rekomendowanych – legitymuje się

relatywnie krótkim doświadczeniem w stosowaniu prawa administracyjnego. W

szczególności, uwzględniając zakres zaskarżenia, zauważyć należy, że

rekomendowani A.D. oraz M.P. posiadają dłuższy staż w stosowaniu prawa

administracyjnego. Podniesiona w odwołaniu okoliczność, że pierwszy z nich na

określonych etapach swojej kariery zawodowej zatrudniony był na stanowiskach

woźnego sądowego, referenta stażysty, starszego referenta, sekretarza sądowego,

starszego sekretarza sądowego oraz specjalisty, w żaden sposób – jak zdaje się

sugerować odwołujący – nie deprecjonuje jego późniejszych doświadczeń

zawodowych. Jak sam odwołujący wskazuje, kandydat ten pracował w Wojewódzkim

Sądzie Administracyjnym w W. przez ponad dziewięć lat na stanowiskach asystenta

sędziego i starszego asystenta sędziego, a od blisko trzech lat jest zatrudniony w

Naczelnym Sądzie Administracyjnym na stanowisku starszego asystenta sędziego.

Już samo to świadczy o dłuższym stażu w stosowaniu prawa administracyjnego w

porównaniu z odwołującym.

Ponadto zauważyć należy, że – w świetle przyjętych przez Radę kryteriów

ocennych – rekomendowany kandydat uzyskał wyróżniającą ocenę pracy i

kwalifikacji zawodowych, podczas gdy odwołujący otrzymał ocenę bardzo dobrą

minus. Jak wskazał sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. –

I NKRS 101/25

19

dokonujący oceny pracy i kwalifikacji zawodowych odwołującego, była ona

konsekwencją „niezbyt długiego, ponieważ tylko trochę przekraczającego ustawowe

minimum, stażu pracy w instytucjach publicznych na stanowiskach związanych

ze stosowaniem prawa administracyjnego” (k. 45).

Dodatkowo rekomendowany kandydat w głosowaniu Kolegium

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. uzyskał 6 głosów „tak”, 3 głosy „nie”,

przy braku głosów „nieważnych”, a w konsekwencji ocenę wyróżniającą. Odwołujący

natomiast nie uzyskał żadnego głosu „tak”, otrzymał natomiast 9 „nie”, przy braku

głosów „nieważnych”, co przełożyło się na ocenę dostateczną.

Analogicznie sytuacja odwołującego kształtuje się na tle drugiego z objętych

zakresem zaskarżenia rekomendowanych kandydatów – M.P. Kandydat ten od 1

kwietnia 2006 r. do 31 stycznia 2024 r. zatrudniony był w Wojewódzkim Sądzie

Administracyjnym w W., początkowo jako asystent sędziego, a następnie starszy

asystent sędziego. Od 1 lutego 2024 r. jest natomiast zatrudniony w Naczelnym

Sądzie Administracyjnym na stanowisku starszego asystenta sędziego. Uzyskał on

również wyróżniającą ocenę pracy i kwalifikacji zawodowych, a w głosowaniu

Kolegium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. otrzymał 7 głosów „tak”, 2

głosy „nie”, przy braku głosów „nieważnych”, co skutkowało oceną wyróżniającą.

9. Zauważyć należy, że zarówno sposób sformułowania zarzutów, jak i

szeroka argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu odwołania, stanowią w istocie

polemikę z dokonaną przez Radę oceną doświadczenia zawodowego kandydatów.

Odwołujący przedstawia swoją aktywność zawodową, wskazując na jej związki z

prawem administracyjnym, zmierzając w istocie do wykazania, że jego

doświadczenie zawodowe powinno zostać ocenione wyżej niż doświadczenie

kandydatów rekomendowanych.

Jednocześnie odwołujący pomija, że – jak wskazano w pkt. 3 niniejszego

uzasadnienia – podstawą odwołania nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia

faktów i oceny dowodów. Nie ulega natomiast, że celem w tym zakresie odwołanie

zmierza w istocie do podważenia dokonanej przez Radę oceny zgromadzonego

w sprawie materiału.

Jednocześnie powtórzyć należy, że przyjęte przez Radę kryteria oceny, jak

również sposób ich zastosowania, pozostają w pełni zgodne z ustawą. Wbrew

I NKRS 101/25

20

twierdzeniom odwołującego Rada nie wprowadziła pozaustawowego,

bezwzględnego kryterium „doświadczenia pracy w sądownictwie administracyjnym”.

Jak wskazano w pkt. 5 niniejszego uzasadnienia, Rada „szczególne znaczenie

przyznała praktycznemu stosowaniu przepisów prawa i postępowania

administracyjnego, w tym ich doświadczeniu wynikającemu z pracy w sądownictwie

administracyjnym bądź styczności z sądownictwem administracyjnym, nie

deprecjonując jednak także innych aktywności zawodowych uczestników

postępowania nominacyjnego”. Takie ujęcie kryteriów oceny pozostaje w zgodności

z art. 6a ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

W konsekwencji należy uznać, że Uchwała, w zakresie zaskarżenia,

wydana została zgodnie z prawem. Z jej uzasadnienia jednoznacznie wynika co stało

u podstaw decyzji Rady, w szczególności które, znajdujące oparcie w ustawie

kryteria, zdecydowały o braku rekomendacji dla kandydatury odwołującego. Kryteria

te zostały zastosowane w sposób jednolity, transparentny i w pełni korespondują z

decyzją Rady.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy uznał, że odwołujący nie wykazał,

aby Rada dopuściła się naruszenia prawa. Zważywszy na zakres zaskarżenia uznać

należy, że Uchwała została podjęta w ramach przysługujących Krajowej Radzie

Sądownictwa ustawowych kompetencji, na podstawie prawidłowo poczynionych

ustaleń faktycznych oraz przy zastosowaniu relewantnych przepisów prawa, z

poszanowaniem zasad równego traktowania kandydatów, zaś wniesione odwołanie

stanowi w istocie polemikę ze sformułowaną przez Radę oceną kwalifikacji

kandydatów.

10. Z powyższych względów, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 § 1 k.p.c. w zw.

z art. 44 ust. 3 u.KRS, orzekł jak w punkcie 2. sentencji.

[P.Sz.]

[r.g.]