Skarga na przewlekłość postępowania apelacyjnego oddalona

A. Z. (dalej: „skarżący”) pismem z 25 kwietnia 2024 r. (data prezentaty Sądu

Najwyższego) wniósł osobiście skargę na przewlekłość postępowania w sprawie

toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie pod sygn. II AKa 436/22.

Domagał się w niej stwierdzenia przewlekłości wskazanego postępowania, a także

wydania Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie zalecenia podjęcia odpowiednich

czynności mających na celu przeprowadzenia rozprawy apelacyjnej oraz

I NSP 142/24

2

przyznania skarżącemu od Skarbu Państwa sumy pieniężnej w wysokości 50.000 zł

wraz z odsetkami od dnia wniesienia skargi.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że w dniu 13 grudnia 2022 r. otrzymał

zawiadomienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie, że rozpoznanie jego apelacji

od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie (V K 52/21) nastąpi w

dniu 30 stycznia 2023 r. Natomiast dnia 14 grudnia 2022 r. otrzymał zawiadomienie

o składzie orzekającym. Zaplanowana rozprawa została jednak odroczona

bezterminowo i w ocenie skarżącego, po kontakcie telefonicznym, nikt nie był

wstanie wytłumaczyć, co było powodem jej odroczenia oraz niewyznaczenia

kolejnego terminu. Nowy termin został jednak wyznaczony na dzień 1 marca 2024

r., a więc po 13 miesiącach od poprzedniego, co w ocenie skarżącego świadczy o

przewlekłości zaskarżonego postępowania.

Do powyższego pisma skarżący załączył wniosek o zwolnienie z kosztów

sądowych i opłat związanych z wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania

przed Sądem. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że od 10 lat przebywa

w zakładzie karnym, nie posiada żadnych oszczędności oraz żadnego majątku.

Jest w ciężkiej sytuacji materialnej, gdyż posiada do spłaty dług alimentacyjny w

wysokości prawie 70.000 zł i pomimo składanych wniosków nie został zatrudniony

w Zakładzie Karnym, w którym aktualnie przebywa.

Pomimo wezwania, Prezes Sądu Apelacyjnego w Warszawie nie przedstawił

stanowiska w sprawie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym

bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: ustawa o

skardze na przewlekłość postępowania), strona może wnieść skargę o stwierdzenie,

że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do

rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające

do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to

I NSP 142/24

3

konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej,

niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej

wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania). W świetle art. 2 ust.

2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania, ocenie podlega w

szczególności terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu

wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie. Dokonując tej oceny,

należy: uwzględnić łączny dotychczasowy czas postępowania od jego wszczęcia

do chwili rozpoznania skargi, charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej

zawiłości sprawy, znaczenie rozstrzygnięcia dla skarżącego, zachowanie się stron,

w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania.

W ustawie o skardze na przewlekłość postępowania nie sprecyzowano, jaki

okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę.

W judykaturze przyjmuje się, że o przewlekłości postępowania apelacyjnego można

mówić z reguły w przypadku bezczynności sądu drugiej instancji polegającej na

niewyznaczeniu rozprawy apelacyjnej, która trwa co najmniej 12 miesięcy (zob.

m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 12 maja 2005 r., III SPP 96/05; 16 marca

2006 r., III SPP 10/06; 21 marca 2006 r., III SPP 13/06; 14 lipca 2016 r., III SPP

55/16; 7 marca 2017 r., III SPP 6/17; 19 października 2017 r., III SPP 42/17; 21

lutego 2018 r., III SPP 3/18; 22 stycznia 2019 r., I NSP 71/18; 3 grudnia 2019 r., I

NSP 160/19; 28 września 2021 r., I NSP 145/21).

Należy jednak zauważyć, że wskazana wyżej reguła stanowi jedynie ogólnie

przyjęty standard orzeczniczy, który może, choć wcale nie musi, znaleźć

zastosowania w określonej sprawie. Sąd Najwyższy zwracał już kilkakrotnie uwagę,

że przekroczenie okresu 12 miesięcy trwania postępowania nie oznacza

automatycznie wystąpienia stanu przewlekłości, gdyż dla jego stwierdzenia

konieczne jest zbadanie wszystkich okoliczności sprawy. Według

zaprezentowanego w tym zakresie stanowiska, przy ustalaniu, czy w konkretnym

przypadku mamy do czynienia z przewlekłością postępowania, należy brać pod

uwagę kryteria określone w art. 2 tej ustawy, m.in. terminowość i prawidłowość

czynności podjętych przez sąd w celu wydania rozstrzygnięcia kończącego

postępowanie w sprawie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 11 lipca 2019 r.,

I NSP 48/19; 6 maja 2020 r., I NSP 34/20; 10 listopada 2020 r., I NSP 142/20; 28

I NSP 142/24

4

września 2021 r., I NSP 145/21). Wymóg ten uniemożliwia dokonanie oceny

przewlekłości postępowania w sposób mechaniczny, obligując tym samym

do oceny indywidualnej (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 11 lipca 2019 r.,

I NSP 48/19; 6 maja 2020 r., I NSP 34/20; 10 listopada 2020 r., I NSP 142/20;

28 września 2021 r., I NSP 145/21).

Powyższe oznacza, że przewlekłości postępowania nie ocenia się w sposób

mechaniczny, lecz przy uwzględnieniu indywidualnego charakteru każdej sprawy

(zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 11 lipca 2019 r., I NSP 48/19; 6 maja

2020 r., I NSP 34/20; 10 listopada 2020 r., I NSP 142/20; 28 września 2021 r.,

I NSP 145/21).

W odniesieniu do rozpoznawanej sprawy, mając na uwadze powołane

przepisy i orzecznictwo, Sąd Najwyższy w składzie orzekającym stwierdza, że

całościowa ocena analizowanego postępowania toczącego się przed Sądem

Apelacyjnym w Warszawie nie pozwala przyjąć, że jest ono prowadzone przewlekle.

Akta sprawy wraz z apelacją obrońcy skarżącego wpłynęły do Sądu Apelacyjnego

w Warszawie w dniu 2 września 2022 r. Tego samego dnia Przewodniczący

Wydziału wydał zarządzenie o wpisaniu sprawy do repertorium II AKa 436/22 i

skierował sprawę do losowania celem wyłonienia sędziego referenta, którego

wylosowano następnego dnia. W dniu 7 października 2022 r. wpłynęło pismo

obrońcy skarżącego o cofnięciu apelacji. Zarządzeniem z dnia 13 października

2022 r. zwrócono się do obrońcy skarżącego o nadesłanie pisemnej zgody

skazanego o cofnięciu apelacji. Tego samego dnia wypożyczono akta sprawy na 21

dni do Sądu Rejonowego Warszawa-Praga w Warszawie. W dniu 26 października

2022 r. wydano zarządzenie o wyznaczeniu terminu rozprawy na dzień 2 grudnia

2022 r. Tymczasem w dniu 28 października 2022 r. obrońca skarżącego

poinformował Sąd Apelacyjny w Warszawie, że nie posiada zgody skarżącego na

piśmie o cofnięciu apelacji, albowiem udzielona ona została ustnie podczas

rozmowy telefonicznej. Dnia 3 listopada 2022 r. sędzia sprawozdawca wydał

zarządzenie o zwróceniu się do skarżącego o nadesłanie pisemnego oświadczenia

o cofnięciu apelacji. Oświadczenie skarżącego o niepodtrzymaniu decyzji o

cofnięciu apelacji wraz z wnioskiem o zaliczenie kolejnego wyroku Sądu

I NSP 142/24

5

Okręgowego w Warszawie z 7 lipca 2017 r. na poczet kary łącznej wpłynęło w dniu

21 listopada 2022 r.

W dniu 1 grudnia 2022 r. Przewodniczący Wydziału II wydał zarządzenie

o zdjęciu z wokandy sprawy skarżącego przewidzianej do rozpoznania na 2 grudnia

2022 r. z powodu przebywania sędziego sprawozdawcy na zwolnieniu lekarskim.

Następnie dnia 2 grudnia 2022 r. wydano kolejne zarządzenie o wyznaczeniu

terminu rozprawy na dzień 30 stycznia 2023 r., przy czym w dniu 24 stycznia 2023 r.

sprawa została ponownie zdjęta z wokandy z tego samego powodu, tj. choroby

sędziego sprawozdawcy. W dniu 12 lipca 2023 r. wypożyczono akta sprawy (35

tomów) do Sądu Rejonowego Warszawa-Praga Północ w Warszawie, które zostały

zwrócone w dniu 14 września 2023 r.

W związku z zarządzeniem Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie nr

70/2023 r. z dnia 8 września 2023 r., dokonano w dniu 4 stycznia 2024 r.

ponownego wylosowania sędziego sprawozdawcy i w dniu 22 stycznia 2024 r.

wydano zarządzenie o wyznaczeniu terminu rozprawy na dzień 1 marca 2024 r.

Jednakże dnia 1 lutego 2024 r. sędzia sprawozdawca złożyła oświadczenie o

powstrzymaniu się od orzekania z powodu treści wyroku ETPCz Wałęsa p. Polsce.

Postanowieniem z 27 lutego 2024 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie wyłączył

sędziego sprawozdawcę od orzekania w sprawie skarżącego. Tego samego dnia

Przewodniczący Wydziału II wydał zarządzenie o zdjęciu sprawy z wokandy

zaplanowanej na 1 marca 2024 r. i skierował sprawę skarżącego do nowego

przydziału, celem wylosowania kolejnego sędziego sprawozdawcy. Dnia 28 lutego

2024 r. wylosowano nowego sędziego sprawozdawcę. W dniu 7 marca 2024 r.

wpłynęło do sprawy zgłoszenie nowego obrońcy skarżącego, który w dniach 19

marca, 11 kwietnia i 19 maja 2024 r. występował do Sądu Apelacyjnego w

Warszawie z wnioskiem o wyznaczenie terminu rozprawy.

Jednocześnie w dniu 9 maja 2024 r. wydano zarządzenie o zwróceniu się

do zakładu karnego, w którym przebywał skarżący, o wydanie opinii o nim. Opinia

wpłynęła do Sądu Apelacyjnego w Warszawie w dniu 5 czerwca 2024 r. W dniu

28 maja 2024 r. wydano zarządzenie o wyznaczeniu terminu rozprawy na dzień

11 lipca 2024 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie przeprowadził w wyznaczonym

terminie rozprawę, lecz wydanie wyroku odroczył o jeden dzień. Następnego dnia,

I NSP 142/24

6

tj. 12 lipca 2024 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie wydał wyrok utrzymujący w mocy

zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie.

W świetle powyższych ustaleń i przytoczonego wyżej, utrwalonego

orzecznictwa Sądu Najwyższego, a także orzecznictwa Europejskiego Trybunału

Praw Człowieka, które uznaje, że sprawa jest prowadzona przewlekle, jeżeli trwa

dłużej niż trzy lata w jednej instancji (zob. np. wyrok ETPC z dnia 10 lipca 1984 r. w

sprawie Guincho przeciwko Portugalii, nr 8990/80), a w dwóch instancjach powyżej

pięciu lat (zob. wyrok ETPC z dnia 7 lutego 2006 r. sprawie Donnadieu przeciwko

Francji, nr 19249/02). Opóźnienie zaistniałe w trakcie jednej z faz postępowania

jest dopuszczalne, pod warunkiem, że łączny czas trwania postępowania nie jest

nadmiernie długi (wyrok ETPC z 8 grudnia 1983 r. w sprawie Pretto i inni v. Włochy;

skarga nr 7984/77).

Sąd Najwyższy nie neguje, że czas trwania postępowania w sprawie może

nie być przez skarżącego postrzegany jako zadowalający. Sprawa przed Sądem l

instancji trwała niespełna półtora roku (rok i 4 miesiące), a przed Sądem

Apelacyjnym w Warszawie nieco ponad półtora roku (rok i 7 miesięcy - do daty

wniesienia skargi na przewlekłość). Łącznie nie upłynął zatem okres 5 lat

oczekiwania na uzyskanie prawomocnego rozstrzygnięcia, ani nie upłynął termin 3

lat w jednej instancji, a więc w ocenie Sądu Najwyższego w postępowaniu

apelacyjnym zostały podjęte czynności zmierzające do wydania prawomocnego

rozstrzygnięcia. Zauważyć też należy, że w sprawie wywołanej skargą

na przewlekłość sąd rozpoznający skargę nie jest uprawniony do merytorycznej

oceny poprawności podejmowanych decyzji, jeżeli ocena ta musiałaby przesądzić o

sposobie rozstrzygnięcia sprawy objętej skargą (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z 25 listopada 2020 r., I NSP 166/20 i powołane tam orzecznictwo;

także: postanowienie Sądu Najwyższego z 7 lipca 2020, I NSP 183/22).

W tych okolicznościach nie można zatem stwierdzić, że została spełniona,

powoływana w orzecznictwie przesłanka wielomiesięcznej bezczynności Sądu

Apelacyjnego w Warszawie, polegającej na niewyznaczaniu rozprawy apelacyjnej

w ciągu 12 miesięcy.

I NSP 142/24

7

W tym stanie sprawy, Sąd Najwyższy na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o

skardze na przewlekłość oddalił skargę. Mając na uwadze powyższe Sąd

Najwyższy orzekł jak w sentencji (pkt 1).

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji) Sąd Najwyższy orzekł na

podstawie art. 616 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 623 § 1 k.p.k. w zw. z art. 8 ust. 2

ustawy o skardze na przewlekłość.

Marek Dobrowolski Krzysztof Wiak Maria Szczepaniec

sh

[r.g.]