Skarżąca cofnęła skargę na przewlekłość i Sąd Najwyższy umorzył postępowanie

S.A. (dalej: „skarżąca”), zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika,

pismem z 20 lutego 2026 r., które wpłynęło do Sądu Najwyższego 7 maja 2026 r.,

wniosła o stwierdzenie przewlekłości postępowania toczącego się przed Sądem

Apelacyjnym w Poznaniu, I ACa 1793/25.

Pismem, które wpłynęło do Sądu Apelacyjnego w Poznaniu 16 marca 2026 r.,

skarżąca cofnęła skargę.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I NSP 212/26

2

Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratura

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”) w sprawach

nieuregulowanych w ustawie do postępowania toczącego się na skutek skargi sąd

stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące

w postępowaniu, którego skarga dotyczy.

Przedmiotowa skarga dotyczy postępowania cywilnego prowadzonego

przez Sąd Apelacyjny w Poznaniu, I ACa 1793/25, a zatem odpowiednie

zastosowanie znajdują przepisy k.p.c.

Stosownie do art. 397 § 3 k.p.c., w postępowaniu toczącym się na skutek

zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o apelacji, a zatem również art. 391

§ 2 k.p.c., który na wypadek cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji nakazuje sadowi

drugiej instancji umorzyć postępowanie orzec o kosztach jak przy cofnięciu pozwu.

Mając powyższe na względzie, wobec cofnięcia przez skarżącą skargi

o stwierdzenie przewlekłości postępowania, Sąd Najwyższy na podstawie art. 391

§ 2 k.p.c. w zw. z art. 397 § 3 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze

na przewlekłość, umorzył postępowanie wywołane skargą. W pkt 2 orzeczenia

Sąd Najwyższy orzekł o zwrocie na rzecz skarżącej kwoty 200 zł uiszczonej

przez nią tytułem opłaty od skargi.

[K.O.]

[a.ł]