Skarga na przewlekłość postępowania w Rzeszowie odrzucona bez wezwania do uzupełnienia

Pismem z 14 maja 2026 r. W.L. (dalej: „skarżący”) wniósł skargę na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki,

nazwaną skargą „na bezczynność”, dotyczącą postępowania

przed Sądem Apelacyjnym w Rzeszowie w sprawie o sygn. I ACa 621/25.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I NSP 258/26

2

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (jedn. tekst: Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość postępowania”), strona może

wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy,

nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki,

jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego

postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych

okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia

sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego

(przewlekłość postępowania).

Skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy,

nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie

(art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania). Zgodnie z art. 6

ust. 1-2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania, skarga powinna czynić

zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego. Ponadto powinna

zawierać: 1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie,

której skarga dotyczy; 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

Skargę niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy

do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków

(art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania). W orzecznictwie

przyjmuje się, że skarga na przewlekłość postępowania podlega rozpoznaniu pod

warunkiem, że spełnia powyższe wymagania formalne. Oznacza to, że skarżący

w uzasadnieniu skargi musi szczegółowo wyjaśnić, w czym dopatruje się

nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny

przedstawić konkretne działania, bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę,

które doprowadziły do zwłoki (zob. postanowienie SN z 8 stycznia 2026 r.,

I NSP 476/25). W niniejszej sprawie skarżący ani nie zawarł jednoznacznego

żądania o stwierdzenie przewlekłości postępowania, ani nie przytoczył okoliczności,

z których przewlekłość ta miałaby wynikać. Ponadto w swym piśmie skarżący

I NSP 258/26

3

nie wskazał strony pozwanej. W istocie skarżący koncentrował się w skardze

na wskazaniu wad toczących się uprzednio postępowań sądowych w jego sprawie,

pomijając argumentację dotyczącą przewlekłości.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odrzucił skargę na podstawie art. 9 ust. 1

w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania.

Postępowanie w przedmiocie wniosku skarżącego o zwolnienie od opłaty

od skargi i ustanowienie adwokata z urzędu podlegało umorzeniu stosownie

do art. 355 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

i w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania.

(E.C.)

[a.ł]