Sąd Najwyższy przekazał skargę pozwanej spółki na przewlekłość do Sądu Apelacyjnego w Warszawie

Pismem z 12 maja 2026 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik

skarżącej złożył skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy

bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu toczącym się obecnie przed Sądem

Apelacyjnym w Warszawie pod sygn. I ACa 3208/24, wniósł o: stwierdzenie,

że w postępowaniu tym nastąpiło naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy

bez nieuzasadnionej zwłoki w (1); zalecenie Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie

podjęcia w wyznaczonym terminie czynności zmierzających do niezwłocznego

rozpoznania apelacji powoda, w szczególności poprzez niezwłoczne wyznaczenie

I NSP 265/26

2

terminu rozprawy albo skierowanie sprawy na posiedzenie właściwe

dla jej rozpoznania – np. niejawne (2); przyznanie od Skarbu Państwa –

Sądu Apelacyjnego w Warszawie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej

w kwocie 20 000 zł (3).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga nie mogła zostać rozpoznana przez Sąd Najwyższy, ponieważ

właściwy do jej rozpoznania jest Sąd Apelacyjny w Warszawie.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie

prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym

prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym

bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej:

„ustawa o skardze na przewlekłość”), Sąd Najwyższy jest właściwy wyłącznie

do rozpoznania skargi dotyczącej postępowania przed sądem apelacyjnym

lub Sądem Najwyższym. Jeżeli przedmiotem oceny jest przewlekłość postępowania

przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym, to zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy

o skardze na przewlekłość „właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd

apelacyjny”.

W utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że przepisy

wyznaczające właściwość rzeczową Sądu Najwyższego do rozpatrywania skarg

na przewlekłość postępowania jako normy o charakterze kompetencyjnym,

powinny być interpretowane ściśle i literalnie (por. postanowienia

Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19; z 24 października 2024 r.,

I NSP 333/24; z 12 listopada 2024 r., I NSP 256/23; z 18 grudnia 2024 r.,

I NSP 401/24; z 14 stycznia 2025 r., I NSP 426/24; z 16 stycznia 2025 r.,

I NSP 442/24; z 11 marca 2025 r., I NSP 293/25; z 15 kwietnia 2025 r., I NSP 6/25;

z 21 maja 2025 r., I NSP 144/25; z 11 czerwca 2025 r., I NSP 173/25,

z 18 września 2025 r., I NSP 289/25; z 26 listopada 2025 r., I NSP 349/25,

z 26 listopada 2025 r., I NSP 366/25, z 26 listopada 2025 r., I NSP 396/25;

z 11 grudnia 2025 r., I NSP 18/25; z 29 stycznia 2026 r., I NSP 497/25;

z 29 stycznia 2026 r., I NSP 576/25; z 29 stycznia 2026 r., I NSP 6/26; z 3 lutego

I NSP 265/26

3

2026 r., I NSP 510/25; z 16 kwietnia 2026 r., I NSP 134/25; z 14 maja 2026 r.,

I NSP 161/26, z 14 maja 2026 r., I NSP 187/26; z 3 czerwca 2026 r., I NSP 173/26).

Po przeprowadzeniu analizy treści skargi oraz akt sprawy, Sąd Najwyższy

doszedł do wniosku, że skarga obejmuje postępowanie przed Sądem Okręgowym

w Warszawie w sprawie o sygn. XXV C 1950/21 jak i Sądem Apelacyjnym

w Warszawie o sygn. I ACa 3208/24. Wskazując bowiem postępowanie,

którego dotyczy skarga, w jej wstępie pełnomocnik wskazał zarówno sygnaturę

Sądu I instancji – Sądu Okręgowego w Warszawie (XXV C 1950/21),

jak i Sądu II instancji – Sądu Apelacyjnego w Warszawie (I ACa 3208/24).

Kompetencja do oceny całego postępowania, włącznie z postępowaniem

przed Sądem I instancji należy zatem do Sądu Apelacyjnego w Warszawie.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy postanowił o stwierdzeniu swej

niewłaściwości i przekazaniu sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie

na podstawie art. 200 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., stosowanym

odpowiednio na mocy art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 397 § 3 k.p.c., który stosuje się

do niniejszego postępowania na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o skardze

na przewlekłość.

[kf]

[a.ł]