Sąd Najwyższy odrzucił skargę A. P. na przewlekłość postępowania apelacyjnego

Pismem z 6 czerwca 2026 r. A. P. wniósł do Sądu Apelacyjnego w

Katowicach o stwierdzenie „nieuzasadnionej bezczynności i przewlekłości w

rozpoznawaniu (…) środka odwoławczego od decyzji Sądu Okręgowego” w

sprawie I ACa 1276/26. Jednocześnie skarżący wniósł o zwolnienie z opłaty od

skargi na przewlekłość.

W uzasadnieniu powołał się na pismo Prezesa Sądu Apelacyjnego

w Katowicach z 17 lutego 2026 r. złożone w sprawie I NSP 21/26.

Zdaniem skarżącego pismo to stanowi „przyznanie się (…) do wadliwej organizacji

tego Sądu, która skutkuje zapaścią systemu sądownictwa i pozbawieniem

obywateli prawa z art. 45 Konstytucji i art. 6 Konwencji Praw Człowieka”.

I NSP 291/26

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Artykuł 6 ust. 2 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa

strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym

lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym

bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej:

„ustawa o skardze na przewlekłość”) zalicza do konstrukcyjnych elementów skargi

sformułowanie żądania i przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

„Przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie”, o których mowa

w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość oznacza m. in. wskazanie

konkretnych czynności procesowych, których sąd nie podjął lub dokonał wadliwie,

powodując w ten sposób nieuzasadnioną zwłokę w postępowaniu (por. m.in.

postanowienia Sądu Najwyższego: z 7 czerwca 2005 r., III SPP 95/05;

z 15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07). Wskazanie tych okoliczności jest niezbędne

dla merytorycznej oceny skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego:

z 7 czerwca 2005 r., III SPP 95/05; z 7 czerwca 2005 r., III SPP 113/05,

z 15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07; z 11 grudnia 2013 r., III SPP 256/13;

z 10 czerwca 2020 r., I NSP 69/20; z 21 lipca 2020, I NSP 93/20). W orzecznictwie

Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, zgodnie z którym sąd rozpoznający skargę

na przewlekłość nie ma obowiązku badania z urzędu sprawności postępowania

w sprawie, a powinien ograniczyć się jedynie do okoliczności wskazanych

przez stronę (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 28 marca

2013 r., III SPZP 1/13).

Skargę niespełniającą tych wymagań sąd odrzuca bez wzywania

do uzupełnienia braków (art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość).

Odnosząc powyższe do niniejszej skargi na przewlekłość należy stwierdzić,

że nie spełnia ona tych wymagań.

Po pierwsze, skarżący nie podjął nawet próby wykazania, co decyduje

w jego ocenie o przewlekłości postępowania w sprawie I ACa 1276/26.

Przedłożone pismo nie zawiera w istocie żadnego uzasadnienia.

I NSP 291/26

3

Skarżący nie podał żadnej okoliczności dotyczącej przebiegu postępowania

w sprawie I ACa 1276/26 i czasu trwania tego postępowania, nie opisał czynności

procesowych, których zaniechanie lub wadliwe wykonanie przez Sąd Apelacyjny

w Katowicach miało – w ocenie skarżącego – doprowadzić do przewlekłości.

Po drugie, za „okoliczności uzasadniających żądanie”, o których mowa

w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość nie sposób uznać

ogólnikowych wywodów skarżącego na temat pisma Prezesa Sądu Apelacyjnego

w Katowicach złożonego w innej sprawie oraz organizacji Sądu Apelacyjnego

w Katowicach. Rolą Sądu Najwyższego nie jest zastępowanie skarżącego

w formułowaniu podstaw skargi i ich uzasadnienia.

Konsekwencją niedopuszczalności skargi na przewlekłość

jest bezprzedmiotowość postępowania w przedmiocie wniosku skarżącego

o zwolnienie go od kosztów sądowych (odpowiednio art. 1262 § 2 k.p.c.).

Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

[kf]

[a.ł]