Skarga na przewlekłość sądu apelacyjnego odrzucona, bo brakowało żądania

W dniu 9 czerwca 2026 r. J.C. (dalej: „skarżący”) wniósł

do Sądu Apelacyjnego w Katowicach skargę na naruszenie prawa strony

do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki

w sprawie o sygn. V ACa 777/24, toczącej się przed tym Sądem. Pismem

z 19 czerwca 2026 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach przekazał wskazaną skargę

do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.

W przedmiotowym piśmie skarżący stwierdził, że w wskazanym postępowaniu

nastąpiła przewlekłość, gdyż trwa ono od 2024 r. i jest z niewiadomych powodów

bezpodstawnie przedłużane, za co domaga się kwoty 20 000 złotych.

Ponadto skarżący wniósł o umorzenie kwoty od skargi, albowiem przebywa

I NSP 306/26

2

w zakładzie karnym i pomimo wysokich zadłużeń alimentacyjnych nie może uzyskać

pracy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), strona może wnieść skargę

o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie

jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie

trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych

i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej

dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

Według art. 6 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość skarga powinna

zawierać: 1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie,

której skarga dotyczy oraz 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skargę

niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy

do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

W judykaturze Sądu Najwyższego wyrażono pogląd, że skarga spełnia tylko

wówczas wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o skardze

na przewlekłość, jeśli skarżący wniesie żądanie o stwierdzenie przewlekłości

postępowania w sprawie, którego skarga dotyczy, a ponadto w uzasadnieniu skargi

szczegółowo określi, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu

jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania

bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły

do zwłoki (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 7 czerwca 2005 r.,

III SPP 103/05; 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07, 20 kwietnia 2022 r., I NSP 52/22).

Wskazanie powyższych okoliczności jest niezbędne dla merytorycznej oceny

skargi. Sąd musi wiedzieć, na jakim etapie postępowania doszło według strony

do przewlekłości, na czym ona polegała (jakie konkretnie czynności procesowe

I NSP 306/26

3

zostały podjęte przez sąd wadliwie lub nie zostały podjęte w ogóle) i czym została

spowodowana. Bez wskazania powyższych okoliczności sąd rozpoznający skargę

nie jest w stanie dokonać oceny czynności sądu (postanowienie z 13 kwietnia 2022 r.,

I NSP 53/22).

Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy, Sąd Najwyższy zauważa,

że skarżący w treści skargi sam stwierdził, że w postępowaniu nastąpiła przewlekłość,

używając słowa „stwierdzam", natomiast nie sformułował wyraźnie żądania

stwierdzenia przewlekłości postępowania przez Sąd, nie przytoczył także

okoliczności związanych z tą konkretną sprawą i jej czynnościami,

które uzasadniałyby przewlekłość, tj. nie wskazał, w czym dopatruje się

nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy. Za uzasadnienie żądania

stwierdzenia przewlekłości w tej sprawie nie można bowiem uznać podanej przez

skarżącego informacji, że trwa ono od 2024 r. i jest z niewiadomych powodów

bezpodstawnie przedłużane.

W związku z powyższym Sąd Najwyższy stwierdza, że złożona skarga –

z uwagi na brak wymaganego żądania oraz właściwego uzasadnienia – nie spełnia

wymogu określonego w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość

(zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07;

9 marca 2022 r., I NSP 25/22; 16 kwietnia 2024 r., I NSP 211/23) i podlega

odrzuceniu. W konsekwencji, na podstawie art. 9 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2

ustawy o skardze na przewlekłość, orzeka jak w sentencji postanowienia.

Skutkiem odrzucenia skargi na przewlekłość jest zbędność orzekania

w przedmiocie wniosku skarżącego o zwolnienie go od opłaty od skargi.

Postępowanie w tym zakresie należy umorzyć na podstawie art. 355 w zw. z art. 391

§ 1 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze

na przewlekłość.

s.h.

[a.ł]