SN odrzucił skargę na przewlekłość w sprawie apelacyjnej, bo brakło uzasadnienia

W dniu 2 czerwca 2026 r. A.P. (dalej: „skarżący”) wniósł do Sądu

Apelacyjnego w Katowicach skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania

sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki w sprawie o sygn. I

ACa 654/26 (błędnie podana sygn. V ACa 654/26), toczącej się przed tym Sądem.

Pismem z 15 lipca 2026 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach przekazał ww. skargę do

rozpoznania Sądowi Najwyższemu.

W przedmiotowej skardze skarżący wniósł:

1. żądanie stwierdzenia nieuzasadnionej bezczynności i przewlekłości

w rozpoznaniu jego środka odwoławczego od orzeczenia Sądu Okręgowego;

I NSP 377/26

2

2. o zasądzenie 20 000 zł słusznego zadośćuczynienia za wyrządzoną

krzywdę;

3. o zwolnienie z opłaty od skargi;

Ponadto skarżący wspomniał, że przedstawia „kalendarium i negatywne

skutki bezczynności”.

Fragmentowi skargi, zatytułowanemu „uzasadnienie”, nadał skarżący

następującą treść: „[z] pisma Prezesa SA w Katowicach z 17 lutego 2026 r.

(sygn. […]) do SN (I NSP 21/26) wynika, że «Referent zostanie wylosowany po

upływie 9-ciu miesięcy od daty wpływu akt. Jest to spowodowane trudną sytuacją

kadrową. W wydziale orzeka 12 sędziów, a na rozpoznanie oczekuje 7.500 spraw

apelacyjnych i 633 spraw zażaleniowych»”. I dalej: „Prezes SA Katowice przyznał

się do niewydolności systemu sądowego i wadliwości działań wydziału cywilnego,

który jest wadliwie zorganizowany. Wadliwie funkcjonuje nie spełniając swojej roli”.

Podniósł także, że obywatele nie mogą być pozbawieni prawa do „rozpoznania

sprawy bez zbędnej zwłoki” – gwarantowanego w art. 45 Konstytucji.

Dodatkowo skarżący wskazał, że przyznanie mu zadośćuczynienia

ma stanowić karę dla Państwa za wadliwe funkcjonowanie urzędu, jakim jest sąd.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), strona może wnieść skargę

o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie

jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie

trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych

i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej

lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

I NSP 377/26

3

Według art. 6 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość skarga powinna

zawierać: 1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie,

której skarga dotyczy oraz 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skargę

niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy

do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

Wobec przywołanych regulacji Sąd Najwyższy stoi na stanowisku, że skarga

spełnia tylko wówczas wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2 pkt 1

i 2 ustawy o skardze na przewlekłość, jeśli skarżący wniesie żądanie

o stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie, którego skarga dotyczy,

a ponadto w uzasadnieniu skargi szczegółowo określi, w czym dopatruje się

nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny

przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę,

które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego z: 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05; 21 lutego 2007 r.,

III SPP 5/07). Bez podania powyższych okoliczności nie jest możliwa merytoryczna

ocena skargi.

Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy, Sąd Najwyższy zauważa,

że skarżący w treści skargi nie przytoczył okoliczności związanych z tą konkretną

sprawą i jej czynnościami, które uzasadniałyby przewlekłość, tj. w czym dopatruje

się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy. Za uzasadnienie żądania

stwierdzenia przewlekłości w tej sprawie nie można bowiem uznać podanej przez

skarżącego informacji dotyczącej pisma Prezesa Sądu Apelacyjnego w Katowicach

i przytoczonego cytatu.

W związku z powyższym Sąd Najwyższy stwierdza, że złożona skarga –

z uwagi na brak uzasadnienia – nie spełnia wymogu określonego w art. 6 ust. 2

pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość (zob. postanowienia Sądu Najwyższego

z 15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07; 16 kwietnia 2024 r., I NSP 211/23) i podlega

odrzuceniu.

Sąd Najwyższy zwraca uwagę skarżącego, że jest mu wiadome z urzędu,

iż skarżący na postępowanie przed Sądem Apelacyjnym w Katowicach w sprawie

I NSP 377/26

4

o sygn. I ACa 654/26, wniósł już skargę na przewlekłość w dniu 29 kwietnia 2026 r.,

którą Sąd Najwyższy rozpoznał 14 lipca 2026 r. pod sygn. I NSP 241/26.

W takim stanie rzeczy Sąd Najwyższy, na podstawie art. 9 ust. 1

w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość, orzeka jak w sentencji

postanowienia.

Skarżący postanowieniem Sądu Okręgowego w Katowicach z 6 sierpnia

2024 r. w sprawie I C 1083/24 został zwolniony od kosztów sądowych w całości,

w konsekwencji czego wydanie orzeczenia w przedmiocie wniosku skarżącego

o zwolnienie go od opłaty od skargi stało się zbędne. Postępowanie w tym zakresie

należy więc umorzyć na podstawie art. 355 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość.

[D.Z.]

[a.ł]