Sąd Najwyższy oddalił skargę na przewlekłość apelacji w sporze o odszkodowanie

Pismem z 29 czerwca 2026 r. (data nadania przesyłki poleconej) K.

spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. reprezentowana przez

Prezesa Zarządu (dalej: „skarżąca”), wniosła do Sądu Apelacyjnego w Katowicach

skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, toczącej się przed tym Sądem pod sygn. I

I NSP 405/26

2

ACa 3007/25. Pismem z 29 lipca 2026 r. (data prezentaty Sądu Najwyższego) Sąd

Apelacyjny w Katowicach przedstawił ww. skargę Sądowi Najwyższemu.

W przedmiotowej skardze skarżąca wniosła o:

1. stwierdzenie, że w postępowaniu apelacyjnym toczącym się

przed Sądem Apelacyjnym w Katowicach pod sygn. I ACa 3007/25 nastąpiła

przewlekłość postępowania;

2. zalecenie Sądowi Apelacyjnemu w Katowicach podjęcia,

w wyznaczonym terminie, odpowiednich czynności, w szczególności:

a) niezwłocznego zwrócenia się do Sądu Okręgowego we Wrocławiu

(oraz właściwego archiwum sądowego) o nadesłanie akt spraw wskazanych

w pozwie, niezbędnych do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego i do oceny

zarzutów apelacji;

b) niezwłocznego przydzielenia sprawy do rozpoznania

przez wylosowanie składu orzekającego, bez oczekiwania na upływ 9-miesięcznego

terminu wskazanego w piśmie Sądu z 12 listopada 2025 r.;

3. przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącej sumy pieniężnej

w kwocie 10 000 zł;

4. zwrot uiszczonej opłaty od skargi w razie jej uwzględnienia.

Ponadto skarżąca wniosła o udostępnienie treści zarządzenia

Przewodniczącej I Wydziału Cywilnego Sądu Apelacyjnego w Katowicach

z 30 listopada 2023 r., sygn. I C 051.14.2023, na które powołano się w piśmie Sądu

z 12 listopada 2025 r.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że postępowanie apelacyjne w sprawie

I ACa 3007/25 wszczęte apelacją skarżącej z 28 października 2025 r. od wyroku

Sądu Okręgowego w Katowicach z 16 września 2025 r. (sygn. I C 1297/24) nadal się

toczy i nie zostało zakończone orzeczeniem co do istoty. Oznacza to, że skarga

jako dopuszczalna została wniesiona w toku postępowania. Skarżąca podniosła

również, że jej poprzednią skargę z 25 maja 2026 r. odrzucono postanowieniem

Sądu Najwyższego z 17 czerwca 2026 r. (sygn. I NSP 279/26) na podstawie art. 9

ust. 1 u.s.p.p., z uwagi na brak wyraźnego ujęcia w jej treści żądania stwierdzenia

przewlekłości (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.s.p.p.), zaznaczając, że niniejszą skargę składa

w związku z pouczeniem jej przez Sąd Najwyższy, iż w przypadku odrzucenia skargi

na podstawie art. 9 ust. 1 ww. ustawy może ona wystąpić z nową skargą w tej samej

sprawie.

I NSP 405/26

3

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że sprawa dotyczy roszczenia

odszkodowawczego dochodzonego przez skarżącą od Skarbu Państwa. Podkreśliła,

że wyrokiem z 16 września 2025 r. (sygn. I C 1297/24) Sąd Okręgowy w Katowicach

oddalił powództwo – zdaniem skarżącej bez przeprowadzenia wnioskowanego

dowodu z opinii biegłego oraz bez analizy akt spraw prowadzonych uprzednio

we Wrocławiu, opierając rozstrzygnięcie na przyjęciu, że roszczenia uległy

przedawnieniu wskutek rzekomego uchybienia dwumiesięcznemu terminowi

do wniesienia skargi kasacyjnej. Dalej podała, iż od wyroku tego wniosła ona

apelację (28 października 2025 r.), i że pismem z 12 listopada 2025 r. Sąd Apelacyjny

w Katowicach poinformował ją, iż sprawa została zarejestrowana pod sygn.

I ACa 3007/25, a także że – zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej I Wydziału

Cywilnego z 30 listopada 2023 r. (sygn. I C 051.14.2023) – sprawa zostanie

zarejestrowana w Systemie Losowego Przydziału Spraw, zaś skład orzekający

wylosowany będzie dopiero po upływie 9 miesięcy od daty wpływu akt do Wydziału

(tj. ok. sierpnia 2026 r.). Wreszcie zauważyła, że pismem doręczono postanowienie

z 6 listopada 2025 r. o zwolnieniu skarżącej od opłaty od apelacji.

Skarżąca podniosła, że, do dnia wniesienia niniejszej skargi –

tj. przez ok. 8 miesięcy od wpływu, akt do Sądu Apelacyjnego – nie podjęto istotnych

czynności zmierzających do rozpoznania apelacji. Jak zaznaczyła, Sąd nie zwrócił

się w szczególności do Sądu Okręgowego we Wrocławiu (ani do właściwego

archiwum) o nadesłanie akt spraw wskazanych w pozwie, a składu orzekającego

nie wylosowano.

W ocenie skarżącej w realiach sprawy bezczynność Sądu Apelacyjnego

ma charakter kwalifikowany z tego powodu, że: po pierwsze, przez około 8 miesięcy

nie podjęto żadnej czynności zmierzającej do rozpoznania apelacji; po drugie,

zaniechano czynności o charakterze czysto technicznym, lecz niezbędnym

do sprowadzenia akt z Wrocławia, bez których nie jest możliwe ani przeprowadzenie

kluczowego dowodu z opinii biegłego, ani rzetelna ocena podniesionego

przez Sąd I instancji zarzutu przedawnienia; po trzecie, źródłem zwłoki

jest wewnętrzna reguła organizacyjna, odraczająca samo wylosowanie składu

orzekającego o 9 miesięcy od wpływu akt.

Dalej skarżąca wskazała, że sprawa ma dla niej istotne znaczenie majątkowe

i zasadnicze – dotyczy dochodzonego odszkodowania, a dalsze przedłużanie

postępowania pogłębia uszczerbek skarżącej i utrwala stan niepewności prawnej.

I NSP 405/26

4

Uzasadnia to zarówno wydanie zaleceń ukierunkowanych na usunięcie przyczyn

zwłoki (sprowadzenie akt i wylosowanie składu), które nie wkraczają w zakres oceny

faktycznej i prawnej sprawy, jak i przyznanie sumy pieniężnej w żądanej wysokości.

W piśmie z 16 września 2026 r. (data prezentaty Sądu Najwyższego),

stanowiącym odpowiedź na skargę, Prezes Sądu Apelacyjnego w Katowicach zgłosił

swój udział w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi.

W stanowisku, jakie zaprezentował, w pierwszej kolejności przedstawił

przebieg czynności w sprawie, wskazując, że pozew w objętej skargą sprawie

wpłynął do Sądu Okręgowego 29 stycznia 2024 r. Sąd Okręgowy zakończył

postępowanie wyrokiem z 16 września 2025 r. Akta sprawy wraz z apelacją skarżącej

wpłynęły do Sądu Apelacyjnego 31 października 2025 r. Postanowieniem

z 6 listopada 2025 r. zwolniono skarżąca od opłaty od apelacji i zarządzono

doręczenie pozwanemu odpisu apelacji. Odpowiedź na apelację wpłynęła

28 listopada 2025 r. Od tego czasu sprawa oczekiwała na wyznaczenie sędziego

sprawozdawcy, a po jego wyznaczeniu pozostaje w oczekiwaniu na rozpoznanie,

zgodnie z kolejnością wpływu spraw.

W dalszej części swojego stanowiska Prezes Sądu, powołując się na art. 2

ust. 1 i 2 ustawy, wskazał, że żądanie stwierdzenia, iż w postępowaniu, którego

skarga dotyczy nastąpiło naruszenie prawa do rozpoznania sprawy

bez nieuzasadnionej zwłoki jest zasadne, jeżeli postępowanie to trwa dłużej

niż to konieczne dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są

istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a tę długotrwałość należy oceniać przez pryzmat

terminowości i formalnej poprawności podjętych czynności sądowych,

przy uwzględnieniu charakteru sprawy, stopnia faktycznej i prawnej jej zawiłości,

znaczenia dla osoby, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień

oraz zachowania się uczestników postępowania, a w szczególności uczestnika,

który zarzucił przewlekłość postępowania. Odwołał się także do art. 1 ust. 3 ustawy,

który stanowi, że kryteria, jak i samo pojęcie nieuzasadnionej zwłoki należy ocenić

przez pryzmat standardów wynikających z Konwencji o ochronie praw człowieka

i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r., ratyfikowanej

przez Polskę 15 grudnia 1992 r. (Dz.U. 1993 nr 61, poz. 284 ze zm.,

dalej: „Konwencja”), w tym określonych w art. 6 ust. 1 tej Konwencji, zgodnie z którym

przewlekłość postępowania występuje, gdy przekroczony został rozsądny termin

rozpoznania sprawy.

I NSP 405/26

5

Dalej Prezes Sądu stwierdził, że choć postępowanie jest długotrwałe,

to nie można przyjąć, by objęta skargą sprawa prowadzona była przewlekle, w tym

w sposób naruszający unijne standardy sprawności postępowania sądowego.

Podkreślił, że Sąd sukcesywnie podejmował czynności celowe i konieczne

dla jej rozpoznania tak w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, jak i w postępowaniu

odwoławczym. Nadmienił także, że żadne państwo nie jest w stanie zorganizować

pracy wymiaru sprawiedliwości tak, aby sądy podejmowały natychmiast czynności

w każdej sprawie. Rozpoznanie sprawy w dwóch instancjach jak dotąd

nie przekroczyło trzech lat.

Wreszcie Prezes Sądu wyjaśnił, że tak długi czas oczekiwania na rozpoznanie

sprawy nie jest wynikiem umyślnego zaniedbania sędziego sprawozdawcy,

ani Sądu Apelacyjnego, lecz trudnej sytuacji kadrowej i liczby spraw apelacyjnych

oczekujących na rozpoznanie, w tym też spraw w referacie sędziego. W ocenie

Prezesa Sądu nie bez znaczenia jest też to, że sprawa objęta skargą nie jest sprawą

pilną w rozumieniu przepisów Regulaminu urzędowania sądów powszechnych

(dalej: „Regulamin”) oraz to, że żadna ze stron, w tym skarżący, nie wnosili

o rozpoznanie sprawy poza kolejnością wpływu na podstawie § 79 ust. 3 Regulaminu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”) strona może wnieść skargę

o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie

jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych

albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej

wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

W świetle art. 2 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość ocenie podlega

w szczególności terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu

wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie. Dokonując tej oceny,

I NSP 405/26

6

należy uwzględnić: łączny dotychczasowy czas postępowania od jego wszczęcia

do chwili rozpoznania skargi, charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej

zawiłości sprawy, znaczenie rozstrzygnięcia dla skarżącego, zachowanie się stron,

w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania.

W ustawie o skardze na przewlekłość nie sprecyzowano, jaki okres

oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę.

W judykaturze przyjmuje się, że o przewlekłości postępowania apelacyjnego można

mówić z reguły w przypadku bezczynności sądu drugiej instancji polegającej

na niewyznaczeniu rozprawy apelacyjnej, która trwa co najmniej 12 miesięcy

(zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 12 maja 2005 r., III SPP 96/05;

16 marca 2006 r., III SPP 10/06; 21 marca 2006 r., III SPP 13/06; 14 lipca 2016 r.,

III SPP 55/16; 7 marca 2017 r., III SPP 6/17; 19 października 2017 r., III SPP 42/17;

21 lutego 2018 r., III SPP 3/18; 22 stycznia 2019 r., I NSP 71/18; 3 grudnia 2019 r.,

I NSP 160/19; 28 września 2021 r., I NSP 145/21).

Wskazana wyżej reguła stanowi jedynie ogólnie przyjęty standard orzeczniczy,

który może, choć wcale nie musi, znaleźć zastosowanie w określonej sprawie.

Sąd Najwyższy zwracał już wielokrotnie uwagę, że przekroczenie okresu

12 miesięcy trwania postępowania nie oznacza automatycznie wystąpienia stanu

przewlekłości, gdyż dla jego stwierdzenia konieczne jest zbadanie wszystkich

okoliczności sprawy. Według zaprezentowanego w tym zakresie stanowiska,

przy ustalaniu, czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia z przewlekłością

postępowania, należy brać pod uwagę kryteria określone w art. 2 tej ustawy,

m.in. terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania

rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego z: 11 lipca 2019 r., I NSP 48/19; 6 maja 2020 r., I NSP 34/20;

10 listopada 2020 r., I NSP 142/20; 28 września 2021 r., I NSP 145/21). Wymóg ten

uniemożliwia dokonanie oceny przewlekłości postępowania w sposób mechaniczny,

obligując tym samym do oceny indywidualnej (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego z: 11 lipca 2019 r., I NSP 48/19; 6 maja 2020 r., I NSP 34/20;

10 listopada 2020 r., I NSP 142/20; 28 września 2021 r., I NSP 145/21).

Z orzecznictwa również wynika, że pojęcie przewlekłości postępowania

nie jest bezpośrednio zależne od długości toczącego się procesu i okresu

oczekiwana na termin rozstrzygnięcia. Oznacza to, że nie można dokonywać

ocen wyłącznie przez pryzmat czasu, jaki upłynął od momentu wniesienia

I NSP 405/26

7

odwołania do momentu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia. Przyjmuje się,

że przewlekłość jest pojęciem odnoszącym się do konkretnego zdarzenia,

które po wnikliwej analizie można uznać – jeśli istnieją ku temu powody –

za nadmiernie rozciągnięte w czasie i niezasadnie przedłużające się. Co do zasady

więc przewlekłość jest pojęciem względnym i zawsze musi być odnoszona

do konkretnych realiów sprawy i przyjętego trybu postępowania. Jedynie nadmierne

odstępstwa od czasu koniecznego do wykonania określonych czynności sądowych,

prac i procedur mogą być traktowane jako tworzące stan nieuzasadnionej zwłoki

(zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 lipca 2017 r., III SPP 33/17).

Wreszcie w judykaturze formułuje się tezę, że dla oceny, czy w danej sprawie

doszło do przewlekłości postępowania, znaczenie ma nie tylko sam sztywny upływ

czasu, ale także wszystkie okoliczności wpływające na przebieg postępowania,

w tym sprawność podejmowanych przez sąd czynności oraz postępowanie

skarżącego. Przewlekłość postępowania może nastąpić zarówno wtedy, gdy sąd

nie podejmuje żadnych czynności, jak i wtedy, gdy je podejmuje, ale są one

nieprawidłowe i w ich następstwie dochodzi do zwłoki w rozpatrzeniu sprawy

(zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 24 lutego 2016 r., III SPP 53/15;

12 stycznia 2022 r., I NSP 234/21).

Należy zauważyć, że wspomniane wcześniej ustawowe przesłanki

przewlekłości postępowania korespondują z wytycznymi formułowanymi

w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (dalej: „Trybunał”).

Zgodnie z nimi, oceniając czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, sąd

obok czasu trwania postępowania obowiązany jest wziąć pod uwagę szczególne

warunki sprawy, w szczególności stopień jej złożoności, a także zachowanie stron

i organów prowadzących sprawę oraz znaczenie materii objętej skargą (zob. wyroki

Trybunału z: 21 września 2000 r. w sprawie Wojnowicz przeciwko Polsce,

skarga nr 33082/96; 4 kwietnia 2000 r. w sprawie Dewicka przeciwko Polsce

skarga nr 38670/97; 26 października 2000 r. w sprawie Sobczyk przeciwko Polsce

skarga nr 25693/94; 26 lipca 2001 r. w sprawie Jedamski przeciwko Polsce,

skarga nr 29691/96; 14 stycznia 2003 r. w sprawie W.M. przeciwko Polsce,

skarga nr 39505/98; zob. też M.A. Nowicki, Europejski Trybunał Praw Człowieka –

orzecznictwo, Tom I – Prawo do rzetelnego procesu sądowego, Kraków 2001 s. 46

i n. oraz powołane tam orzecznictwo tego Trybunału). Oznacza to, że standard

ochrony prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki ma charakter

I NSP 405/26

8

zindywidualizowany (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 11 lipca 2019 r.,

I NSP 48/19; 6 maja 2020 r., I NSP 34/20; 10 listopada 2020 r., I NSP 142/20;

28 września 2021 r., I NSP 145/21; 14 września 2022 r., I NSP 251/22; 15 listopada

2022 r., I NSP 322/22). Co do zasady przewlekłość zawsze musi być odnoszona

do konkretnych realiów sprawy i przyjętego trybu postępowania.

Trzeba również zaakcentować, że skarga na przewlekłość postępowania

ma przede wszystkim charakter środka o funkcji prewencyjnej i dyscyplinującej.

Jej celem nie jest wyłącznie następcze stwierdzenie naruszenia prawa strony

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, lecz przede wszystkim

przeciwdziałanie trwającej przewlekłości poprzez wymuszenie nadania sprawie

właściwego i sprawnego biegu procesowego (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 12 czerwca 2012 r., III SPP 21/2012). Tezę taką wysunął Sąd Najwyższy

w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 16 listopada 2004 r., III SPP 42/04,

podkreślając, że postępowanie wszczęte skargą na przewlekłość nie stanowi

samodzielnego postępowania służącego stwierdzeniu przewlekłości i zasądzeniu

z tego tytułu odpowiedniej rekompensaty. Podobnie przekonywał w postanowieniu

z dnia 8 lipca 2005 r., III SPP 120/05, wskazując konkretnie, że skarga

jest instrumentem doraźnej interwencji, służącym usunięciu stanu przewlekłości

jeszcze w toku postępowania. Idąc w tym kierunku, Sąd Najwyższy wielokrotnie

zaznaczał też, że publicznoprawnym celem ustawy jest stworzenie realnego

i skutecznego mechanizmu zapobiegającego przewlekłości postępowania, a więc

środka prawnego wymuszającego sprawne rozpoznanie sprawy przez sąd

(por. uchwały Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2005 r., III SPP 113/04

oraz III SPP 115/04). Z tego punktu widzenia cel skargi zostaje osiągnięty wówczas,

gdy sąd prowadzący postępowanie, w reakcji na jej wniesienie, niezwłocznie

podejmuje niezbędne czynności zmierzające do rozpoznania i zakończenia sprawy,

zaś całe postępowanie mieści się następnie w granicach rozsądnego terminu,

ocenianego z uwzględnieniem charakteru sprawy oraz przeciętnego czasu trwania

podobnych postępowań (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 kwietnia

2025 r., I NSP 35/25).

Przenosząc powyższe na realia rozpoznawanej sprawy, skład orzekający

wskazuje, że na podstawie analizy akt sprawy objętej skargą dokonał następujących

ustaleń: postępowanie zostało wszczęte pozwem wniesionym do Sądu Okręgowego

w Katowicach 29 stycznia 2024 r., przeciwko Skarbowi Państwa – Prezesowi

I NSP 405/26

9

Sądu Okręgowego w Warszawie o zapłatę. Wyrokiem z 16 września 2025 r.

Sąd Okręgowy w Katowicach oddalił roszczenie. Apelację od tego wyroku wniosła

skarżąca. Akta sprawy wraz z apelacją wpłynęły do Sądu Apelacyjnego

w Katowicach 31 października 2025 r. Następnie przeprowadzono kontrolę

wniesionej apelacji. Postanowieniem z 6 listopada 2025 r. referendarz sądowy

w Sądzie Apelacyjnym w Katowicach zwolnił skarżącą od kosztów sądowych

w zakresie opłaty od apelacji. Zarządzeniem z 6 listopada 2025 r. zarządzono

doręczenie odpisu postanowienia z 6 listopada 2025 r. skarżącej i Prokuratorii

Generalnej RP reprezentującej pozwanego oraz doręczenie odpisu apelacji

skarżącej Prokuratorii Generalnej RP reprezentującej pozwanego

oraz poinformowanie stron o zarejestrowaniu sprawy pod sygn. I ACa 3007/25

i że losowanie składów w narzędziu SLPS następować będzie po upływie 9 miesięcy

od daty wpływu akt do I Wydziału Cywilnego. O treści zarządzenia zawiadomiono

strony pismami z 12 listopada 2025 r. W dniu 28 listopada 2025 r.

do Sądu Apelacyjnego wpłynęła odpowiedź na apelację Prokuratorii Generalnej RP

reprezentującej pozwanego. Zarządzeniem z 1 grudnia 2025 r. zarządzono

doręczenie odpisu odpowiedzi na apelację skarżącej, czego dokonano pismem

z 3 grudnia 2025 r. W dniu 10 grudnia 2025 r. skarżąca wniosła do Sądu pismo

zawierające jej stanowisko na otrzymaną odpowiedź strony pozwanej. Zarządzeniem

z 11 grudnia 2025 r. zarządzono doręczenie odpisu pisma skarżącej Prokuratorii

Generalnej RP. Doręczenie to nastąpiło pismem z 12 grudnia 2025 r. W dniu

2 kwietnia 2026 r. skarżąca złożyła do akt sprawy pismo skierowane do Kancelarii

Prezydenta RP, zatytułowane „Biuro Dialogu i Korespondencji Obywatelskiej”.

Zarządzeniem z 7 kwietnia 2026 r. skierowano sprawę do Przewodniczącego

Wydziału celem rozważania skierowania sprawy do losowania w SLPS. W dniu

24 lipca 2026 r. został wylosowany sędzia sprawozdawca do rozpoznania sprawy.

Wobec powyższego, mając na uwadze powołane przepisy i orzecznictwo,

Sąd Najwyższy w składzie orzekającym stwierdza, że całościowa ocena

analizowanego postępowania toczącego się przed Sądem Apelacyjnym

w Katowicach nie pozwala przyjąć, iż jest ono prowadzone przewlekle.

Przy dokonywaniu tej oceny Sąd Najwyższy uwzględnił, że sprawa zawisła

przed Sądem Apelacyjnym 31 października 2025 r. Sąd Apelacyjny podjął

wymagane w sprawie czynności: rozpoznał wniosek skarżącej o zwolnienie od opłaty

I NSP 405/26

10

od apelacji; doręczył odpis apelacji skarżącej stronie pozwanej, jak i odpowiedź

pozwanego skarżącej. Ponadto w sprawie wylosowany został sędzia referent.

Dodatkowo Sąd Najwyższy wskazuje, że w sprawie ze skargi na przewlekłość

postępowania nie mieści się rozstrzyganie wniosków skarżącej zawartego w pkt. 2

lit. a) żądania skargi z uwagi na fakt, iż Sąd Najwyższy nie rozpoznaje sprawy

w zakresie jej meritum.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd Najwyższy, na podstawie art. 12 ust. 1

ustawy o skardze na przewlekłość, orzeka jak w sentencji.

[D.Z.]

[a.ł]