SN odrzucił skargę na przewlekłość, bo nie wskazano uchybień Sądu Apelacyjnego

C. T., działając w imieniu własnym, pismem z 15 lipca 2026 r., które wpłynęło

do Sądu Apelacyjnego w Szczecinie 17 lipca 2026 r., wniósł skargę na naruszenie

prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym

prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez

nieuzasadnionej zwłoki (dalej: „przewlekłość postępowania”) toczącego się przed ww.

sądem w sprawie o sygn. akt. III S 3/26.

W treści pisma zawarł zażalenie, skargi, wnioski, wezwanie przed procesowe

i przed oskarżeniem, żądanie stwierdzenia rażącej przewlekłości i bezczynności

w sprawie oraz żądanie wydania informacji publicznych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga na przewlekłość postępowania podlegała odrzuceniu.

I NSP 429/26

2

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725 ze zm., dalej: „u.s.p.p.”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie,

że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych

i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej

lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

W myśl dyspozycji art. 6 ust. 1-3 u.s.p.p., każdorazowa skarga

na przewlekłość postępowania musi spełniać określone wymogi przewidziane

dla pisma procesowego, w tym obligatoryjnie winna zawierać żądanie stwierdzenia

przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy, jak również

przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Należy podkreślić,

że jest to wymóg bezwzględny w świetle ww. ustawy. Ponadto, skarga może

zawierać żądanie wydania sądowi rozpoznającemu sprawę albo prokuratorowi

prowadzącemu lub nadzorującemu postępowania przygotowawcze zlecenie

podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności oraz zasądzenia

odpowiedniej sumy pieniężnej, co kwalifikowane jest jako wymóg fakultatywny.

Skarga złożona przez C. T. nie spełnia wymogów przewidzianych w treści art.

6 ust. 2 u.s.p.p., zaś w myśl dyspozycji art. 9 ust. 1 u.s.p.p. sąd właściwy do jej

rozpoznania odrzuca taką skargę bez wzywania do uzupełnienia braków.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, że skarga

podlega rozpoznaniu, o ile spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2

pkt 2 u.s.p.p. Oznacza to, że skarżący w uzasadnieniu skargi szczegółowo wskazać

musi, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy,

tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu

rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki

(zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 września 2022 r., I NSP 290/22;

z 19 stycznia 2022 r., I NSP 264/21; z 10 czerwca 2020 r., I NSP 49/20; z 21 lutego

2007 r., III SPP 5/07; z 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05). Wskazanie powyższych

okoliczności jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi. Sąd musi wiedzieć,

I NSP 429/26

3

na jakim etapie postępowania doszło według strony do przewlekłości, na czym

ona polegała, tzn. jakie konkretnie czynności procesowe zostały podjęte przez sąd

wadliwie lub nie zostały podjęte w ogóle (zob. postanowienia Sądu Najwyższego:

z 21 lipca 2020 r., I NSP 93/20; z 1 marca 2022 r., I NSP 31/22). Bez wskazania

powyższych okoliczności sąd nie jest w stanie dokonać oceny czynności sądu

w oparciu o kryteria wskazane w art. 2 ust. 2 u.s.p.p. (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z 16 grudnia 2020 r., I NSP 162/20; z 19 stycznia 2022 r., I NSP 264/21).

Nie ulega wątpliwości, że uszczegółowienie zarzutów powinno nastąpić

w odniesieniu do etapu postępowania, którego skarga bezpośrednio dotyczy

i który objęty jest zakresem właściwości Sądu Apelacyjnego. Wymóg powyższy

nie został w niniejszej sprawie dochowany. Nie zostały wymienione uchybienia

ani wadliwości po stronie Sądu Apelacyjnego, które spowodowały naruszenie prawa

skarżącego do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Ich brak musi zatem

zostać uznany za niedochowanie wymogu określonego w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.p.p.

Pismo skarżącego nie zawiera właściwego uzasadnienia, co sprawia,

że Sąd Najwyższy pozbawiony jest możliwości merytorycznego rozpoznania

wniesionej skargi.

Zgodnie też z art. 17 u.s.p.p. skarga podlega stałej opłacie w wysokości 200 zł

(ust. 1), a jeśli skargę wniosło kilka osób, każda z nich uiszcza opłatę oddzielnie;

jeżeli została uiszczona jedna opłata bez odpowiedniego wskazania, uznaje się,

że wniosła ją osoba wymieniona jako pierwsza w skardze (ust. 2).

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy stwierdza, że wniesiona

przez C.T. skarga na przewlekłość postępowania nie spełnia wymogów formalnych

określonych w art. 6 ust. 2 pkt. 2 u.s.p.p. i na podstawie art. 9 ust. 1 u.s.p.p. podlega

odrzuceniu, bowiem skargę niespełniającą tych wymagań sąd właściwy do jej

rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

JW

[a.ł]