Sąd Najwyższy oddalił skargę kredytobiorcy na przewlekłość postępowania apelacyjnego

Pismem z 30 lipca 2026 r. (data nadania przesyłki poleconej) S. K. (dalej:

„skarżący”), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, za

pośrednictwem Sądu Apelacyjnego w Katowicach, wniósł do Sądu Najwyższego

skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w

I NSP 433/26

2

Katowicach w sprawie o sygn. I ACa 28/24. Pismem z 18 sierpnia 2026 r. (data

prezentaty Sądu Najwyższego) Sąd Apelacyjny w Katowicach przedstawił ww.

skargę Sądowi Najwyższemu.

W przedmiotowej skardze skarżący wniósł o:

1. stwierdzenie, że w sprawie I ACa 28/24 zawisłej przed Sądem

Apelacyjnym w Katowicach, nastąpiła przewlekłość postępowania apelacyjnego;

2. zlecenie Sądowa Apelacyjnemu prowadzącemu postępowanie

podjęcia odpowiednich czynności w wyznaczonym terminie, w tym wyznaczenie

terminu rozprawy apelacyjnej, która odbędzie się w ciągu 2 miesięcy od dnia

doręczenia postanowienia przez Sąd Najwyższy;

3. przyznanie od Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Apelacyjnego

w Katowicach na rzecz skarżącego kwoty 5000 zł tytułem odpowiedniej sumy

pieniężnej;

4. zasądzenie od Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Apelacyjnego

w Katowicach na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm

przypisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle podwójnej stawki

minimalnej.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że postępowanie w sprawie

prowadzonej przez Sąd I instancji rozpoczęło się 31 sierpnia 2022 r. (data wpływu)

i zakończyło się w dniu 3 października 2023 r. wydaniem wyroku przez Sąd I instancji.

Dalej podniósł, że sprawa wraz z apelacją wpłynęła do Sądu Apelacyjnego 4 stycznia

2024 r., a więc stan bezczynności Sądu trwa już od 30 miesięcy.

Jak przy tym zauważył, pomimo złożenia stosownych wniosków oraz ponagleń,

do dzisiaj Sąd II instancji nie wyznaczył rozprawy w przedmiotowej sprawie.

Na chwilę obecną sprawa w obu instancjach trwa już niemalże 4 lata.

Uzasadniając zarzut przewlekłości postępowania apelacyjnego,

skarżący wskazał, że w jego ocenie bierność Sądu Apelacyjnego należy uznać

za rzecz nieuzasadnioną i zarazem świadczącą o wystąpieniu przewlekłości

postępowania na etapie postępowania apelacyjnego. Zaznaczył też, że w świetle

poglądów formułowanych w doktrynie i judykaturze długi czas trwania postępowania

uzasadniać mogą jej skomplikowany charakter oraz stopień jej zawiłością, co dotyczy

w szczególności spraw precedensowych, wielowątkowych, wymagających

zasięgnięcia wielu opinii biegłych, w których występuje aspekt międzynarodowy.

Wysunął przy tym twierdzenie, że sprawa zawisła przed Sądem II instancji,

I NSP 433/26

3

tocząca się pomiędzy skarżącym a bankiem stanowi w rzeczywistości ten rodzaj

postępowania, który odznacza się swoim „szablonowym” charakterem.

Jak dalej wywodził, przedmiot postępowania stanowią roszczenia dot. umowy

kredytu indeksowanego kursem waluty obcej (CHF), zaś problematyka niniejszej

sprawy nie stanowi dla Sądu II instancji żadnego novum, co mogłoby w chociaż

minimalny sposób uzasadniać tak dalece posuniętą opieszałość Sądu w podjęciu

czynności. Zauważył ponadto w tym wątku, że zwłoki, której dopuszcza się Sąd,

nie można w żadnej mierze uznać, jako uzasadnioną.

Skarżący przywołał orzecznictwo, które wskazywało m.in, że „w sprawie

frankowej warunkiem zasadności skargi na przewlekłość jest niezakończenie

postępowania w rozsądnym terminie”; „o przewlekłości postępowania apelacyjnego

można zasadniczo mówić w przypadku bezczynności sądu drugiej instancji

polegającej na niewyznaczaniu rozprawy apelacyjnej w ciągu 12 miesięcy od daty

wpływu apelacji”; „znaczny wpływ spraw, problemy kadrowe i obciążenie sędziów

pracą pozostają bez wpływu na stwierdzenie przewlekłości postępowania, w której

wniesiono skargę” czy że „obowiązek zorganizowania warunków należytego

sprawowania władzy jurysdykcyjnej spoczywa na wszystkich jego władzach

(organach). Państwo ma więc obowiązek takiego zorganizowania warunków

sprawowania władzy jurysdykcyjnej (w tym zapewnienia optymalnej obsady

kadrowej), aby nie dochodziło do przewlekłości postępowania”. W nawiązaniu

do tych tez skarżący stwierdził, że istnieją podstawy do stwierdzenia przewlekłości

postępowania w tej sprawie.

Uzasadniając żądanie kwoty skarżący wskazał, że powód do momentu

prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy nie jest w stanie podejmować ważnych

życiowych decyzji w stosunku do swojej sfery majątkowej. Brak ostatecznego

rozstrzygnięcia (a w zasadzie niepewność w jakim terminie – bacząc na daleko

posuniętą opieszałość Sądu Apelacyjnego – postępowanie w ogóle

może się zakończyć), wiąże się jednocześnie z powstaniem po stronie powodowej

ogromnego stresu. Z tego powodu kwota ta ma rekompensować negatywne skutki,

których doświadcza on wskutek bezczynności Sądu i nie jest sumą wygórowaną

w świetle aktualnych warunków społeczno-gospodarczych.

W skardze zawarto również uzasadnienie żądania przyznania kosztów

zastępstwa procesowego wedle podwójnej stawki minimalnej.

I NSP 433/26

4

W piśmie z 7 września 2026 r. (data prezentaty Sądu Najwyższego),

stanowiącym odpowiedź na skargę, Prezes Sądu Apelacyjnego w Katowicach zgłosił

swój udział w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi.

W stanowisku, jakie zaprezentował, w pierwszej kolejności przedstawił

przebieg czynności w sprawie, wskazując, że pozew w objętej skargą sprawie

wpłynął do Sądu Okręgowego w Katowicach 31 sierpnia 2022 r. Sąd Okręgowy

zakończył postępowanie wyrokiem z 3 października 2023 r. Akta sprawy

wraz z apelacją i zażaleniem pozwanego wpłynęły do Sądu Apelacyjnego

w Katowicach 4 stycznia 2024 r. Postanowieniem z 15 lutego 2024 r. oddalono

zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w przedmiocie zabezpieczenia

roszczenia. 25 maja 2024 r. zarządzono doręczenie odpisu apelacji. Odpowiedź

powoda na apelację wpłynęła 14 czerwca 2024 r. i od tego czasu sprawa oczekiwała

na rozpoznanie, zgodnie z kolejnością wpływu. Zarządzeniem z 27 lutego 2026 r.

poinformowano strony o zmianie sędziego referenta – wobec niemożności

rozpoznania sprawy przez sędziego pierwotnie wylosowanego do jej rozpoznania.

Skierowano sprawę także do rozpoznania posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia

2026 r.

W dalszej części swojego stanowiska Prezes Sądu przywołał treść art. 2

ust. 1 i 2 ustawy o skardze oraz art. 1 ust. 3 ustawy, który stanowi, że kryteria,

jak i samo pojęcie nieuzasadnionej zwłoki należy ocenić przez pryzmat standardów

wynikających z Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,

sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r., ratyfikowanej przez Polskę 15 grudnia

1992 r. (Dz.U. 1993 nr 61, poz. 284 ze zm.), w tym określonych w art. 6 ust. 1

tej konwencji, zgodnie z którym przewlekłość postępowania występuje,

gdy przekroczony został rozsądny termin rozpoznania sprawy.

Dalej Prezes Sądu stwierdził, że choć postępowanie w sprawie niewątpliwie

jest długotrwałe, to jednak nie można przyjąć, by objęta skargą sprawa prowadzona

była przewlekle, w tym w sposób naruszający unijne standardy sprawności

postępowania sądowego. Podkreślił, że sąd sukcesywnie podejmował czynności

celowe i konieczne dla jej rozpoznania tak w postępowaniu pierwszoinstancyjnym,

jak i w postępowaniu odwoławczym. Nadmienił także, że żadne państwo nie jest

w stanie zorganizować pracy wymiaru sprawiedliwości tak, aby sądy podejmowały

natychmiast czynności w każdej sprawie. Tok podjętych w sprawie czynności rokuje

zakończenie postępowania w dwóch instancjach przed upływem 4 lat i 4 miesięcy.

I NSP 433/26

5

Wreszcie Prezes Sądu wyjaśnił, że tak długi czas oczekiwania na rozpoznanie

sprawy nie jest wynikiem umyślnego zaniedbania sędziego sprawozdawcy,

ani Sądu Apelacyjnego, lecz trudnej sytuacji kadrowej i liczby spraw apelacyjnych

oczekujących na rozpoznanie. W ocenie Prezesa Sądu nie bez znaczenia jest też to,

że żadna ze stron, w tym skarżący, nie wskazał okoliczności szczególnych,

które uzasadniałyby rozpoznanie sprawy poza kolejnością wpływu na podstawie

§ 79 ust. 3 Regulaminu urzędowania sądów powszechnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”) strona może wnieść skargę

o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie

jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych

albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej

wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

W świetle art. 2 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość ocenie podlega

w szczególności terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu

wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie. Dokonując tej oceny,

należy uwzględnić: łączny dotychczasowy czas postępowania od jego wszczęcia

do chwili rozpoznania skargi, charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej

zawiłości sprawy, znaczenie rozstrzygnięcia dla skarżącego, zachowanie się stron,

w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania.

W ustawie o skardze na przewlekłość nie sprecyzowano, jaki okres

oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę.

W judykaturze przyjmuje się, że o przewlekłości postępowania apelacyjnego można

mówić z reguły w przypadku bezczynności sądu drugiej instancji polegającej

na niewyznaczeniu rozprawy apelacyjnej, która trwa co najmniej 12 miesięcy

(zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 12 maja 2005 r., III SPP 96/05;

I NSP 433/26

6

16 marca 2006 r., III SPP 10/06; 21 marca 2006 r., III SPP 13/06; 14 lipca 2016 r.,

III SPP 55/16; 7 marca 2017 r., III SPP 6/17; 19 października 2017 r., III SPP 42/17;

21 lutego 2018 r., III SPP 3/18; 22 stycznia 2019 r., I NSP 71/18; 3 grudnia 2019 r.,

I NSP 160/19; 28 września 2021 r., I NSP 145/21).

Wskazana wyżej reguła stanowi jedynie ogólnie przyjęty standard orzeczniczy,

który może, choć wcale nie musi, znaleźć zastosowanie w określonej sprawie.

Sąd Najwyższy zwracał już wielokrotnie uwagę, że przekroczenie okresu

12 miesięcy trwania postępowania nie oznacza automatycznie wystąpienia stanu

przewlekłości, gdyż dla jego stwierdzenia konieczne jest zbadanie wszystkich

okoliczności sprawy. Według zaprezentowanego w tym zakresie stanowiska,

przy ustalaniu, czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia z przewlekłością

postępowania, należy brać pod uwagę kryteria określone w art. 2 tej ustawy,

m.in. terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania

rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego z: 11 lipca 2019 r., I NSP 48/19; 6 maja 2020 r., I NSP 34/20;

10 listopada 2020 r., I NSP 142/20; 28 września 2021 r., I NSP 145/21). Wymóg ten

uniemożliwia dokonanie oceny przewlekłości postępowania w sposób mechaniczny,

obligując tym samym do oceny indywidualnej (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego z: 11 lipca 2019 r., I NSP 48/19; 6 maja 2020 r., I NSP 34/20;

10 listopada 2020 r., I NSP 142/20; 28 września 2021 r., I NSP 145/21).

Z orzecznictwa również wynika, że pojęcie przewlekłości postępowania

nie jest bezpośrednio zależne od długości toczącego się procesu i okresu

oczekiwana na termin rozstrzygnięcia. Oznacza to, że nie można dokonywać

ocen wyłącznie przez pryzmat czasu, jaki upłynął od momentu wniesienia

odwołania do momentu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia. Przyjmuje się,

że przewlekłość jest pojęciem odnoszącym się do konkretnego zdarzenia,

które po wnikliwej analizie można uznać – jeśli istnieją ku temu powody –

za nadmiernie rozciągnięte w czasie i niezasadnie przedłużające się. Co do zasady

więc przewlekłość jest pojęciem względnym i zawsze musi być odnoszona

do konkretnych realiów sprawy i przyjętego trybu postępowania. Jedynie nadmierne

odstępstwa od czasu koniecznego do wykonania określonych czynności sądowych,

prac i procedur mogą być traktowane jako tworzące stan nieuzasadnionej zwłoki

(zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 lipca 2017 r., III SPP 33/17).

I NSP 433/26

7

Wreszcie w judykaturze formułuje się tezę, że dla oceny, czy w danej sprawie

doszło do przewlekłości postępowania, znaczenie ma nie tylko sam sztywny upływ

czasu, ale także wszystkie okoliczności wpływające na przebieg postępowania,

w tym sprawność podejmowanych przez sąd czynności oraz postępowanie

skarżącego. Przewlekłość postępowania może nastąpić zarówno wtedy, gdy sąd

nie podejmuje żadnych czynności, jak i wtedy, gdy je podejmuje, ale są one

nieprawidłowe i w ich następstwie dochodzi do zwłoki w rozpatrzeniu sprawy

(zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 24 lutego 2016 r., III SPP 53/15;

12 stycznia 2022 r., I NSP 234/21).

Należy zauważyć, że wspomniane wcześniej ustawowe przesłanki

przewlekłości postępowania korespondują z wytycznymi formułowanymi

w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (dalej: „Trybunał”).

Zgodnie z nimi, oceniając czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, sąd

obok czasu trwania postępowania obowiązany jest wziąć pod uwagę szczególne

warunki sprawy, w szczególności stopień jej złożoności, a także zachowanie stron

i organów prowadzących sprawę oraz znaczenie materii objętej skargą (zob. wyroki

Trybunału z: 21 września 2000 r. w sprawie Wojnowicz przeciwko Polsce,

skarga nr 33082/96; 4 kwietnia 2000 r. w sprawie Dewicka przeciwko Polsce

skarga nr 38670/97; 26 października 2000 r. w sprawie Sobczyk przeciwko Polsce

skarga nr 25693/94; 26 lipca 2001 r. w sprawie Jedamski przeciwko Polsce,

skarga nr 29691/96; 14 stycznia 2003 r. w sprawie W.M. przeciwko Polsce,

skarga nr 39505/98; zob. też M.A. Nowicki, Europejski Trybunał Praw Człowieka –

orzecznictwo, Tom I – Prawo do rzetelnego procesu sądowego, Kraków 2001 s. 46

i n. oraz powołane tam orzecznictwo tego Trybunału). Oznacza to, że standard

ochrony prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki ma charakter

zindywidualizowany (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 11 lipca 2019 r.,

I NSP 48/19; 6 maja 2020 r., I NSP 34/20; 10 listopada 2020 r., I NSP 142/20;

28 września 2021 r., I NSP 145/21; 14 września 2022 r., I NSP 251/22; 15 listopada

2022 r., I NSP 322/22). Co do zasady przewlekłość zawsze musi być odnoszona

do konkretnych realiów sprawy i przyjętego trybu postępowania.

Trzeba również zaakcentować, że skarga na przewlekłość postępowania

ma przede wszystkim charakter środka o funkcji prewencyjnej i dyscyplinującej.

Jej celem nie jest wyłącznie następcze stwierdzenie naruszenia prawa strony

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, lecz przede wszystkim

I NSP 433/26

8

przeciwdziałanie trwającej przewlekłości poprzez wymuszenie nadania sprawie

właściwego i sprawnego biegu procesowego (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 12 czerwca 2012 r., III SPP 21/2012). Tezę taką wysunął Sąd Najwyższy

w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 16 listopada 2004 r., III SPP 42/04,

podkreślając, że postępowanie wszczęte skargą na przewlekłość nie stanowi

samodzielnego postępowania służącego stwierdzeniu przewlekłości i zasądzeniu

z tego tytułu odpowiedniej rekompensaty. Podobnie przekonywał w postanowieniu

z dnia 8 lipca 2005 r., III SPP 120/05, wskazując konkretnie, że skarga

jest instrumentem doraźnej interwencji, służącym usunięciu stanu przewlekłości

jeszcze w toku postępowania. Idąc w tym kierunku, Sąd Najwyższy wielokrotnie

zaznaczał też, że publicznoprawnym celem ustawy jest stworzenie realnego

i skutecznego mechanizmu zapobiegającego przewlekłości postępowania, a więc

środka prawnego wymuszającego sprawne rozpoznanie sprawy przez sąd

(por. uchwały Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2005 r., III SPP 113/04

oraz III SPP 115/04). Z tego punktu widzenia cel skargi zostaje osiągnięty wówczas,

gdy sąd prowadzący postępowanie, w reakcji na jej wniesienie, niezwłocznie

podejmuje niezbędne czynności zmierzające do rozpoznania i zakończenia sprawy,

zaś całe postępowanie mieści się następnie w granicach rozsądnego terminu,

ocenianego z uwzględnieniem charakteru sprawy oraz przeciętnego czasu trwania

podobnych postępowań (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 kwietnia

2025 r., I NSP 35/25).

Przenosząc powyższe na realia rozpoznawanej sprawy, skład orzekający

wskazuje, że na podstawie analizy akt sprawy objętej skargą dokonał następujących

ustaleń: postępowanie zostało wszczęte pozwem wniesionym do Sądu Okręgowego

w Katowicach 29 sierpnia 2022 r., przeciwko Bank S.A. z siedzibą w K., którym

skarżący domagał się ustalenia nieważności umowy kredytu hipotecznego

indeksowanego walutą CHF i zapłaty wskazanej kwoty. Wyrokiem z 3 października

2023 r. Sąd Okręgowy w Katowicach uwzględnił żądanie pozwu. Apelację od tego

wyroku wniósł pozwany. Również pozwany wniósł zażalenie na postanowienie z 14

listopada 2023 r. o udzielenie zabezpieczenia. Akta sprawy wraz ze środkami

zaskarżenia wpłynęły do Sądu Apelacyjnego w Katowicach 4 stycznia 2024 r. W tym

samym dniu zarejestrowano sprawy w repertorium ACa i ACz. W dniu 9 stycznia

2024 r. wylosowano sędziego. W zarządzeniu z 11 stycznia 2024 r. stwierdzono, że

zażalenie zostało wniesione w terminie i zarządzono doręczenie jego odpisu

I NSP 433/26

9

pełnomocnikowi powoda. W dniu 9 lutego 2024 r. pełnomocnik powoda wniósł

odpowiedź na żalenie. Postanowieniem z 15 lutego 2024 r. Sąd Apelacyjny w

Katowicach oddalił zażalenie strony pozwanej, następnie 26 lutego 2024 r.

doręczono jego odpisy stronom. Zarządzeniem z 23 maja 2024 r. zarządzono

doręczenie odpisu apelacji pełnomocnikowi powoda oraz poinformowano strony o

składzie wyznaczonym do rozpoznania apelacji. W dniu 14 czerwca 2024 r.

pełnomocnik powoda wniósł odpowiedź na apelację. W dniu 12 sierpnia 2024 r.

pełnomocnik powoda wniósł wniosek o podjęcie czynność w sprawie w

szczególności o wyznaczenie terminu rozprawy. W odpowiedzi Sąd Apelacyjny

poinformował, że terminy rozpraw wyznaczane są zgodnie z kolejnością wpływu

spraw do referatu sędziego. W dniu 4 września 2024 r. pozwany wniósł pismo,

podnosząc zarzut potrącenia wierzytelności powoda o zapłatę oraz zarzut

zatrzymania na wypadek nieuwzględnienia zarzutu potrącenia wskazanej

wierzytelności. W dniu 19 września 2024 r. pełnomocnik powoda ponowił wniosek

wyznaczenie terminu rozprawy, na który Sąd Apelacyjny udzieli odpowiedzi. Pismem

z 4 października 2024 r. pełnomocnik powoda wniósł replikę na pismo pozwanego z

4 września 2024 r. W dniu 15 stycznia 2025 r. pełnomocnik powoda wniósł o

wyznaczenie terminu rozprawy apelacyjnej oraz poinformował o zmianie adres

pełnomocnika. W odpowiedzi Sąd poinformował o wyznaczeniu terminu rozprawy

zgodnie z kolejnością wpływ spraw do referatu sędziego. Kolejny wniosek

pełnomocnika powoda wpłynął 4 kwietnia 2025 r., na który to Sąd Apelacyjny

odpowiedział pismem z 8 kwietnia 2025 r. W dniu 4 lutego 2026 r. pełnomocnik

powoda poinformował o zmianie adres powoda. W dniu 27 lutego 2026 r., wobec

niemożności rozpoznania sprawy przez dotychczasowego sędziego referenta,

sprawę skierowano do losowania w systemie SLPS a następnie przedstawienie akt

wylosowanemu sędziemu celem zawiadomienia stron o wylosowanym składzie.

Zarządzeniem z 8 czerwca 2026 r. zawiadomiono pełnomocników stron

o wylosowanym sędzim, zaś 13 sierpnia 2026 r. został wyznaczony termin

posiedzenia do rozpoznania sprawy na 14 grudnia 2026 r.

Wobec powyższego, mając na uwadze powołane przepisy i orzecznictwo,

Sąd Najwyższy w składzie orzekającym stwierdza, że całościowa ocena

analizowanego postępowania toczącego się przed Sądem Apelacyjnym

w Katowicach nie pozwala przyjąć, iż jest ono prowadzone przewlekle.

I NSP 433/26

10

Przy dokonywaniu tej oceny Sąd Najwyższy uwzględnił charakter sprawy

związanej z umową kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej,

znaczenie oraz stopień skomplikowania występujących zagadnień prawnych, w tym

zgłoszonego zarzutu potrącenia i zatrzymania, a także czas oczekiwania w tego typu

sprawach na rozstrzygnięcia kwestii prawnych w postępowaniach przed Trybunałem

Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jak i Sądem Najwyższym.

Jednocześnie Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, że po wniesieniu skargi

już 13 sierpnia 2026 r. zostało wyznaczone posiedzenie niejawne na 14 grudnia

2026 r.

W związku z tym Sąd Najwyższy, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o skardze

na przewlekłość, orzeka jak w sentencji.

D.Z.]

[a.ł]